Château de Chatblis

Ik heb gisteravond, met Chatblis op schoot,
de manen op haar lijfje platgestreken,
waarbij ze mij spinnend heeft aangekeken
met ogen zo onpeilbaar diep en groot,
dat het me één moment heeft toegeleken
als was ze eeuwenlang al deelgenoot
van het geheim van leven na de dood
en thans op het punt stond om te spreken.

Een aandrang waar ze niet voor is bezweken,
omdat ze langzaamaan de ogen sloot
en me een tedere kopstoot aanbood
als halve aai en onmiskenbaar teken
dat ze wilde slapen op mijn schoot
en ik mijn strelen nú moest verbreken.

Zo heb ik urenlang muisstil geweken
en lag zij met een uitgestrekte poot
te klauwen in ‘t antracietgrijs en het rood
van mijn geliefde oude fleecen deken
tot ze ineens luidklagend wakkerschoot
en ik beschuldigend werd aangekeken.

Pff, katten.

[ Vrij naar ‘Joris’ van Driek van Wissen – Foto: Menck | Twaait – aanklikbaar voor groter ]

  1. Joke

    In mijn volgende leven wil ik terugkomen als kat. Hopelijk ben ik dan niet allergisch voor mezelf. Helaas begint mijn neus al te jeuken als ik nog maar naar de foto kijk. Ik wil dan wel bij een sympathiek baasje (zoals jij) belanden die mij neemt zoals ik ben.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.