Verdraagzaamheid: een vorm van moeheid?

Een paar huizen verderop woont een regelrechte poehamaker. Veel blabla en weinig boemboem; u kent dat soort volk wel.
Toch ga ik met hem om, zij het niet van ganser harte. Tijdens de nieuwjaarsreceptie van de buurt, bijvoorbeeld. Of op een feestje van de wijk. Zelfs een babbel op straat komt al ‘s voor.
Dat is mijn sterkte, maar tegelijk ook mijn zwakte: verdraagzaamheid. Ons ‘nu en dan’-contact doet hém ongetwijfeld deugd, maar mij een pak minder. In plaats van die mens eens goed te zeggen waar het op staat, luister ik, doorgaans verveeld dan wel geërgerd, naar wat hij wéér maar eens gerealiseerd, gekocht, gepland of verdiend heeft. That’s me. En dat heeft niets met edelmoedigheid te maken. Nee, ik ben simpelweg een allemansvriend én een dwazerik tegelijk. Want vrijwel iedere andere buur mijdt die kerel. Als hij zijn kop nog maar durft buitensteken, worden in onze straat gesprekken afgerond en tuinpoorten dichtgetrokken.

‘Cool, jij kan met iedereen om’, hoor ik u denken.
Zo bijster cool vind ik dat eigenlijk niet. Ik wou dat ik me eens wat vaker kon vermannen om in voorzichtige doch niet mis te verstane bewoordingen duidelijk te maken wat ik écht van iemands uitlatingen of gedrag vind. En zodoende stoom te kunnen aflaten ter preventie van een exploderende ergernis. Want buurman is zeker geen alleenstaand geval.
Echter, ik haat de koele ruzies die daar dan zo vaak op volgen. Ik verafschuw de mijdende blikken, het elkaar uit de weg gaan en de onderdrukte spanningen. Dat er mensen zijn die zich daar niet in het minst iets van aantrekken, gaat mijn petje te boven.
Wat vreemd is: met familie en vrienden heb ik dat allemaal niet. Als hun gezever me niet aanstaat, dan maak ik hen dat prompt kenbaar. Als ik vind dat ze verkeerd bezig zijn, dan krijgen ze mijn mening stante pede op hun bord. Terwijl ik bij die mensen nou net iets eerder fluwelen handschoenen zou moeten dragen en de impulsiviteit beperken, geef ik daar te vaak geen ene moer om. De achterliggende gedachte in dezen is wellicht dat wat ons bindt zodanig duurzaam is dat het wel een stoot kan incasseren. Waardoor ik, al dan niet bewust, vergeet that there’s a thin line between love and hate.
Is zulks dan een gebrek aan verdraagzaamheid mijnentwege? Of is het net bekommernis?
Verdomde moeilijk.

Als ik de poehabuur en consorten laat praten en praten, dan weet ik: jullie nonsens gaan het ene oor in en het andere uit. Want ik ben totaal niet begaan met dat slag mensen. Wat vervolgens gek genoeg resulteert in een verdraagzamere opstelling.
Het lijkt me dan toch niet geheel en al juist om te stellen dat je je vaak minder verdraagzaam opstelt tegenover iemand om wie je wél bekommerd bent. Echter, laat dat nou net hetgene zijn dat ik welhaast moet concluderen uit mijn bovenstaande overpeinzingen.
Ergens ga ik dus in de fout.
Kunt ú mij misschien zeggen wáár?

  1. onderdeblauweregen

    Leuk geschreven en goed denkvoer als je interne analyst en psycholoog je niet in slaap laten komen :p

    Je hebt ze in verschillende gradaties, maar van de ergste poehamensen die ik ken is behalve over hun spullen en vooral over zichzelf, weinig (lees: geen) diepgang te krijgen in het gesprek.
    Met zelfreflectie kunnen ze hun blingbling niet kopen (dus wat móet je er dan mee?) en zo is het volstrekt zinloos en een ware zelfkasteiding om zo iemand (zeker in een omgeving van een feestje) aan te spreken op hun visie of gedrag. Doe je dat wel dan zeggen meneer en/of mevr poeha alleen maar dat je maar wat jaloers bent omdat jij geen blingbling en niet succesvol en al die andere “blabla” bent zoals zij.
    Misschien dat dat onbewust de reden is dat je je handen er niet aan brandt? Het heeft weinig meerwaarde om je ongezouten mening te geven, het levert niks op behalve wrijving en frustratie en dan is een (eenzijdig) babbeltje met dit soort types hier en daar uiteindelijk minder vermoeiend dan het (moeilijk) gedoe dat er anders ontstaat.

    Zoals je ook zegt is er met mensen die je kent een dusdanige vertrouwensband dat dat wel wat kan (bij)dragen, incl je ongezouten mening dus.
    Blijkbaar levert dat wel iets op; misschien interessante discussies, relativeringsvermogen of misschien een gevoel van bescherming vanuit jezelf naar de andere partij (de kans is bijv. groot dat je je druk maakt om een domme keus van een ander omdat je diegene wil behoeden of iets wil in laten zien) etc, al kan het ook een gedragspatroon (geworden) zijn.
    Het neemt dan ook niet weg dat het goed is je (manier van) mening overbrengen onder de loep te nemen.
    Misschien kan je het ze gewoon eens vragen hoe zij tegen je directheid aankijken, kan je van daaruit beter beoordelen of het wel echt nodig is om je fluwelen handschoenen aan te trekken. 😉

    Geliked door 1 persoon

    • Menck

      Weinig diepgang bij zulke mensen; net wat je zegt. Dergelijke personen word ik dan ook snel moe, vandaar mijn titel. Mocht ik kunnen, ik liet ze meteen links liggen. Maar kijk, zo steek ik niet in elkaar. En het ergste is dat bij de gast in kwestie een subtiel steekje onder water of een verdoken hint geeneens doordringt. Zucht.

      Like

      • onderdeblauweregen

        Hahah ja dat uur heeft duidelijk meer sporen in mijn tekst achtergelaten lol
        Precies ja, subtiel is niet hun ding en steek onderwater varen ze gewoon overheen met hun jacht :p

        Like

  2. De Fruitberg

    Ik denk niet dat je in deze alleen bent. Ik vraag me in zo’n geval ook af wat de meerwaarde is om een conflict te scheppen.
    Van mensen die ik goed ken, en mijn echte vrienden zijn, is het wél nodig om aan te geven wat je accepteert en wat niet. 😉

    Like

    • Menck

      Het werkt wel ontwijkingsgedrag in de hand, natuurlijk. En net dat wil je niet meemaken met echte vrienden of met familie. Fijn om te weten dat je daarom bij hen net hetzelfde handelt als ik.

      Like

    • Menck

      Daar ben ik zeker toe bereid. Net als zij bereid zijn om kritiek te (willen) incasseren als die verheldering kan scheppen in onderlinge relaties. In die zin ben ik bekommerd omdat ik alzo een goede en blijvend interessante band in stand wens te houden.

      Like

  3. Artemis

    Ieder mens is zoals hij is, gemaakt door genen en/of opvoeding en de ervaringen die hij/zij mee maakt in het leven. Je kunt proberen jezelf zo goed mogelijk neer te zetten voor anderen, maar je bent wat je bent, dat kun je niet veranderen. En bij ieder mens kun je goede dingen zien en slechte dingen. Het karakter van de 1 zal je aanstaan en dat van een ander erger je je aan, dat is vrij normaal. Dat is niet de fout van die ander, dat is de fout van jezelf. Het is zoals je er zelf mee omgaat of je je er druk over maakt of gewoon langs je heen laat gaan en met begrip op reageert. Een wijs mens accepteert dat gegeven, laat iedereen in zijn waarde en is dus verdraagzaam. Waarschijnlijk ben jij een wijs mens.

    Like

    • Menck

      Om een mens interessant genoeg te vinden, moeten er diverse raakpunten en gelijke interesses zijn, denk ik. En moet er vooral interactie plaatsvinden – een goeie dialoog, bijvoorbeeld – in plaats van constant zichzelf in de kijker te willen zetten/houden. Volgens mij ligt daar dan ook mijn probleem met die ene buur: het is een egotripper pur sang. Gelukkig ben ik inderdaad wijs genoeg om me daar tijdens een gesprek met hem niet al druk over te maken en alzo ruzie in de hand te werken.

      Like

  4. Affodil

    Een poeha-mens als zwager maakt het er niet makkelijker op. Noch het feit dat je bij mij, ook al klem ik mijn tanden nog zo hard opeen om geen sarcastische opmerkingen te maken, mijn echte gedachten zo ongeveer als een lichtkrant van mijn gezicht kan aflezen. Zwijgen om de lieve vrede (bijna 40 jaar, en dan nog vooral voor de gemoedsrust van schoonmoeder) heeft er dan ook voor gezorgd dat ik nu zo’n fixatie heb op die vent dat ik bloed ruik nog vóór hij de afrit van de E17 bereikt heeft. Wat voor nut hebben al die jaren van verdraagzaamheid dan gehad? Ik kan zó voelen dat het aftellen begonnen is. Houston, we will have a problem very soon! En ik vind dat ik daar dan mag van genieten ook, als compensatie …

    Like

    • Menck

      Een zwager hoef je niet te confronteren als je dat niet wil. Met een buur ligt dat toch enigszins anders.
      Geniet binnenkort alvast van je uitvaring. Met iemand die ik niet hoef te zien, zou ik ook wel weten wat te doen. 😉

      Like

  5. Falderie

    Het zou ook mijn manier zijn om ermee om te gaan. ik zou me er slechter bij voelen als ik hem bewust ga ontwijken, dan dat ik af en toe eens naar zijn gezeik moet luisteren. Maar als je je aan jezelf begint te ergeren, is het misschien toch tijd om er eens anders mee om te gaan. ook gaan negeren, of waarom niet eens lekker tegen de mens in gaan? Een goede discussie af en toe kan nooit kwaad…

    Like

    • Menck

      Met iemand die vooral zélf graag het hoogste woord voert, begin ik liever geen discussie. Het gevolg zou ruzie zijn, want kritiek krijgen: ho maar! En ruzie met een buur, ook al woont hij enkele huizen verderop, vermijd ik toch liever.
      Nu, af en toe eens mijn gal kunnen spuwen op deze stek lucht ook op, hoor. 😉

      Geliked door 1 persoon

  6. Groentje

    Wat vervelend dat je buur zijn zelfvertrouwen uit zijn spullen moet halen. Ik vind het knap van jou dat je hem niet mijdt, al kan ik me voorstellen dat het heel veel energie vergt…Kan je je daarna wel uitleven in de tuin 😉

    Like

  7. beaunino

    Uit het feit dat je hier een blog over schrijft denk ik op te kunnen maken dat het je werkelijk stoort.
    Deze buurman, en aanverwante parasieten, kunnen je helemaal leeg zuigen. Zodra dat het geval is moet je jezelf gaan beschermen, op welke wijze dan ook.
    Met een buurman is dat nog best vrij makkelijk, maar wat als het je naaste collega betreft waar je acht uur lang mee moet samen werken?
    Interessant!

    Like

    • Menck

      Een buurman kan worden gemeden, dat klopt. Maar ik wil het nooit ofte nimmer meemaken dat ik met een collega, waar ik acht uur per dag moet mee doorbrengen, in de clinch raak. (Gelukkig ben ik een zelfstandig ondernemer zonder personeel. Hà! 😉 )

      Geliked door 1 persoon

  8. zeezicht

    Interessant onderwerp!… Je hebt hier duidelijk héél diep nagedacht. Mij valt het op dat de mensen in ’t algemeen minder en minder verdraagzaam worden. Er zijn er veel met zo’n lange tenen, dat ze alles verkeerd opnemen. Ze gaan onmiddellijk in de verdediging, terwijl je maar gewoon iets over jezelf hebt gezegd. Zij zien het als een aanval op hen persoonlijk. Maar je kan toch niet al je woorden op een weegschaaltje leggen?
    Met mensen die absoluut overtuigd zijn van hun gelijk, begin je geen (eindeloze) discussie. Zeg gewoon: het is mogelijk dat je gelijk hebt!
    Om van zagers af te komen, zeg je gewoon iets wat ze niet verwachten, je overdondert hen, zodat ze de draad van hun gezaag kwijtraken.
    Hou moed… het wordt er niet beter op! 🙂

    Like

    • Menck

      “Sorry, maar er staat een pan op het vuur.”
      “Sorry, maar ik moet nog ergens naartoe.”
      “Sorry, maar mijn madam ligt naakt en wijdbeens op me te wachten op bed.”
      Je ziet: ik vind altijd wel een uitvlucht om me zo snel mogelijk uit de voeten te maken als hij weer maar eens een “praatje” wil maken. 😉

      En dat de onverdraagzaamheid toeneemt, kan ik alleen maar beamen. Een zéér spijtige zaak.

      Geliked door 2 people

  9. Brubeck

    Ik ken dit… diplomaat als ik ben. Ik zou soms ook directer willen zijn. Je kan je afvragen of het een conflict waard is maar misschien krijg je een averechts effect. Misschien heeft die buurman gewoon een pose die eenmaal doorbroken iemand anders laat zien.. 🙂

    Like

    • Menck

      De vraag is hoe je zulke pose doorbreekt. Bij sommige mensen lukt dat op een wip en een scheet, maar bij anderen – zoals buurman – ligt het toch iets moeilijker: hij is een egotripper pur sang die “uiteraard altijd gelijk heeft”. Pff.

      Like

  10. Kristien

    Verdraagzaamheid: een vorm van beleefdheid?
    Het is geen moeheid, doch welgemanierdheid om Mr. Poeha niet de rug toe te keren (al wil je dat wel).
    Jij gaat om een beschaafde manier om met die buur. Houden zo!
    (In mijn straat merk ik links en rechts ook hoe een klein akkefietje steeds uitmondt in een burenruzie. We worden alsmaar intoleranter. Een beetje vriendelijkheid kost nochtans niks. De maatschappij is al zuur genoeg.)
    De mensen die wel belangrijk zijn, weten wat ze aan je hebben en zijn vertrouwd met je. Fluwelen handschoenen of niet, zij zullen je bezorgdheid wel begrijpen/waarderen.
    Is dit een antwoord op je vraag? Precies niet hé? 🙂

    Like

    • Menck

      Ik voel me vooral heel erg geruggesteund door je reactie, waarvoor dank. En yep, er zit een zeker antwoord in, namelijk dat beschaafde mensen zouden handelen als ik. Altijd fijn om zoiets te vernemen.
      Dat de maatschappij allengs intoleranter wordt, dien ik helaas volmondig te beamen. Ik snap niet dat er niet wat meer verdraagzaamheid aan de dag kan worden gelegd als er op die manier ruzie kan worden vermeden.

      Like

  11. liebest

    ik herken het !
    – en moet toegeven dat ik vaak zo met de schoonfamilie omga 🙂 –

    moest mijn 16jarige zelve dit horen, ze zou spreken van schijnheiligheid en laf gedoe…

    maar met de jaren heb ik geleerd dat het een kwestie van energie is.. (en beleefdheid natuurlijk ook)
    ruzie maken, tegen argumenteren , ..het vraagt ook energie..
    gewoon knikken .. het op zijn beloop laten is een teken dat je het opgegeven hebt, om deze persoon te willen ‘veranderen’ te willen bekeren.. of nog maar de discussie aan te gaan..het laat je koud.

    Volgens mij komt het daarop neer.. als je elkaar graag ziet, als je erom geeft, dan probeer je elkaar te begrijpen..
    Dan wil je ook iets van jezelf vertellen.. als het verschil zo groot is .. dan speelt dit allemaal niet..
    dan hou je de boot af.. een oppervlakkige aanraking, die je zo oppervlakkig wenst te houden.

    of allez dat is de reden waarmee ik mijn eigen gedrag goedpraat 😉

    Like

    • Menck

      Er schuilt veel waarheid in wat je schrijft. En grosso modo denk ik er net zo over.
      Maar goedpraten? Ik zie dat toch even anders. Als je al zoveel moeite hebt gedaan zonder dat ze heeft geloond, dan geef je het inderdaad op en word je onverschillig en gelaten. Wel jammer dat je zo met je schoonfamilie dient om te gaan, doch zo ken ik er – mezelf gelukkig niet inbegrepen – wel meer. 😉

      Like

  12. liesbeth

    Het lijkt me wijs om in zo’n buurman niets te investeren: je bent beleefd en correct maar totaal niet betrokken. Mijn grootmoeder zei ‘je laat zo iemand beter lopen met zijn haar van buiten’. Iemand waar je echt iets om geeft, daar ga je op een andere manier mee om, daar ga je mee in gesprek; er is een uitwisseling en wederkerigheid, dus ook discussie.
    Ego-trippers laat je maar beter trippen, zij geven toch enkel om zichzelf. Het contact met mensen die authentiek (durven) zijn is veel rijker en is echt de moeite waard. Laat hem dus maar doen die buurman van jou …

    Like

    • Menck

      ‘k Loat hem mor lopen langs de stroate, j’et e lief dattie gèren ziet. (En zij ziet wellicht zijn centen graag.)
      Je hebt volkomen gelijk, Liesbeth: betrokkenheid zal er zo goed als zeker nooit zijn. Tenzij die kerel een ommezwaai van 180 graden zou maken. Maar ik denk dat Pasen nog eerder op een zaterdag zal vallen.
      Mensen die authentiek (durven te) zijn, zijn daarentegen écht de moeite waard. Helaas zijn ze ook eerder dun gezaaid, vrees ik.

      Like

  13. kakel

    Waarom is het een fout? Dat jij het anders doet dan de gemiddelde medemens vind ik geen reden.
    Ik kan niet net doen alsof ik iemand aardig vind, als ik die persoon een sukkel vind. Ik houd het wel beleefd maar ik vind het zonde om tijd aan poeha-mensen te besteden.
    Wel heb ik mijn best gedaan om dichter bij mijn schoonouders te komen, Het was een worsteling maar uiteindelijk de moeite waard.
    Ik zeg: je bent goed zoals je bent!

    Like

  14. Myriam

    Diepzinnige toestanden hier:) Zelf heb ik absoluut overal en altijd moeite om NIET verdraagzaam te zijn. Dat is meestal geen probleem, natuurlijk. Alleen irriteer ik mezelf er wel eens mee. Zou ik graag eens flink amok maken, als iemand voor de zoveelste keer pijnlijk en irritant uit de hoek komt… Met buren heb ik daar weinig last mee, ik heb die niet zelf gekozen, en ik heb er dan ook weinig moeite mee om afstand te houden. Maar met familie ligt het moeilijker. In tegenstelling tot wat jij zegt. Ik wil ze niet kwetsen. Nochtans zachte heelmeesters maken pijnlijke wonden….

    Like

  15. Nachtbraker

    Ik herken het, ik ga ook vrij diplomatisch om met andere mensen. Ieder diertje zijn pleziertje, zolang ze mij er maar niet teveel mee lastig gevallen. De getuigen van Jehovah en andere deur-aan-deurverkopers bedank ik vriendelijk maar kordaat voor hun moeite, zonder kwaad te worden. Met de buurvrouw heb ik wel al conflicten gehad, maar die heb ik altijd “in der minne” kunnen oplossen. Sommige mensen beseffen echt niet wat voor een overlast ze veroorzaken, tot iemand ze erop wijst. En als niemand ze erop wijst…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.