De memorie als muze (1) | 1987

Ik had net mijn derde streekbier op toen ze naast me kwam zitten. Ze leunde met beide ellebogen op de bar en keek me aan.
“Kan ik je iets te drinken aanbieden?” Haar adem rook naar goedkope cognac.
“Graag.” Ik knikte even ter begroeting. “Doe mij maar een gin-tonic.”
Ze bestelde. Zelf nam ze een cognac.
“Vanwaar die eer?” informeerde ik oprecht nieuwsgierig.
“Zomaar. Ik vond je er maar eenzaam bijzitten.” Ze zocht in haar kleine bruinleren tas naar geld. Toen onze drankjes arriveerden, betaalde ze met pasmunt.
“Hoe heet je?” vroeg ik haar terwijl ik mijn glas ophield. Ze tikte er haar bel cognac tegenaan.
“Lucía.”
“Zo. En echt?”
“Lucía.” Ze nipte voorzichtig van haar glas, alsof de inhoud zonet nog aan de kook was gebracht. “En jij?”
“Pierre”, loog ik eveneens.
“Nou, schol dan, Pierre. Heb je vuur?”
Ik diepte een aansteker uit mijn jaszak op en hield haar die voor. Ze stak een lange Marlboro tussen haar lippen, zoog er vervolgens de brand in en inhaleerde stevig. Daarna blies ze de rook omhoog.
“Rook jij niet?” Ze trok een groenglazen asbak dichterbij. Er stond ‘Schweppes’ op.
“Soms,” gaf ik haar naar waarheid mee. “Nu even niet. Straks misschien weer wel.”
“Jij bent grappig.” Ze kirde kortstondig ter instemming.
“En jij hebt…” Ik vorste aandachtig haar kijkers. “…heel mooie groene ogen.”
“Dank je. Heb ik van mijn moeder.”
“Zo.” Ik nam een slok van mijn gin en proefde vooral tonic. Afpersers.
“Ben je alleen?” Ze zette haar glas neer en tikte haar as af. Daarna keek ze me indringend aan.
“Yep. Althans, nu weer wel.”
“Hoezo?”
“Mijn lief heeft me…” Ik keek op mijn horloge. “…zesenvijftig minuten geleden gedumpt.”
“Klote.” Ze schudde zuchtend haar hoofd.
“Tja. Maar kom, er zijn ergere dingen denkbaar. Kanker krijgen, om maar eens iets te noemen.”
“Da’s waar. Hoe heet ze?”
“Qué?”
“Je lief. Ex-lief, bedoel ik.”
“Petra”, antwoordde ik thans geheel ongelogen.
“Kijk ‘s aan. Zo heet mijn zus ook. Maar die is lesbisch.” Ze knipoogde schalks en gaf me een speelse por.
Ik lachte summier, enigszins verward.
“Dat zei mijn lief daarnet ook.”
“Wat zei ze?”
“Dat ze eigenlijk toch écht wel meer voor vrouwen voelt. Daarom dumpte ze me uiteindelijk. Ze overviel me er danig mee, moet ik zeggen.”
“Wat is haar familienaam?” Ze keek me ineens erg geïnteresseerd aan.
“Euh, Debruyne. Waarom?”
“Shit.” Ze wendde haar hoofd af en nam een stevige slok van haar cognac.
“Wat, shit? Ken je haar dan?”
Stilte.
“Ow nee, hè. Is zij…?” Ik draaide een kwartslag op mijn kruk en legde mijn hand op haar arm. “Ben jij Sandra?”
“Uhuh.” Ze werd ineens vuurrood. Zenuwachtig walste ze het laatste restantje cognac in haar glas rond.
“Dan weet je dat ik…”
“… Menck bent. Ja.”
“Dat klinkt behoorlijk anders dan Lucía en Pierre, niet?” Ik grinnikte schamper.
“Sorry. Ik kende je echt niet. Van uiterlijk, bedoel ik. Mijn zus laat niet veel los over haar, eh, geliefden.”
“Mooie zus heb jij.” Ik trachtte het verwijt in mijn stem te temperen, wat me maar ten dele lukte.
“Ze is heel erg onzeker momenteel.” Het kwam er enigszins gelaten uit. “Maar hey,…” Ze zocht mijn ogen met de hare. “…ik wist écht niet wie je was. Dat zweer ik.”
“’t Doet er ook niet toe. Anyway, hier zit ik dan. Eenzaam te wezen. En nu weet je meteen ook waarom.”
“Zeg dat wel. Wil je nog iets drinken? Je staat droog.” Ze wees naar mijn glas.
“Yep. Maar op mijn kosten dit keer.”
“Niks van. Ik betaal. Zie het maar als een, eh, troostdronk. En als toost op onze kennismaking. Right?”
“Jij bent veel te goed, dat besef je toch?” Ik knipoogde schalks. Ze glimlachte.
“En jij bent veel te eenzaam.” Ze stak haar hand omhoog naar de barman.

Mijn relatie met Sandra heeft, op twee dagen na, acht maanden geduurd en sprong af op zeventien oktober negentienhonderd zevenentachtig nadat ze me betrapte met een langbenige scharrel uit Zeebrugge waarmee ik het welgeteld zestien uur volhield.

Advertenties

  1. Thomas Pannenkoek

    Uit je duim gezogen (93% kans) of niet (de rest), het maakt niet uit. Weer een pareltje uit je pen.
    Zeer mooie dame op de foto, trouwens. Het lijkt wel een oude foto van Fabiola (of toch niet? Pfft… het is nog veel te vroeg)

    Like

    • Menck

      Wie de dame op de foto is, weet ik niet. Ze werd me geschonken door mister Google.
      Mijn schrijfsel is overwegend gestoeld op waarheid. Only the names have been changed to protect the innocent. 😉

      Like

  2. zem

    Toen ik de foto zag, dacht ik dat je het over Anita Ekberg ging hebben 😉
    Mooi geschreven!
    En – zij het laat – nog van harte gefeliciteerd met je verjaardag.

    Like

    • Menck

      Klopt; ik was net geen 21.
      Laat mij het erop houden dat ik tussen mijn zestiende en mijn vijfentwintigste meer dan volop van het leven geprofiteerd heb. 😉

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s