De periode van het jaar?

De laatste jaren betrap ik er mezelf steeds vaker op dat ik mijmer over wat voorbij is. Op zulke momenten duik ik in mijn verleden en licht er de meest uiteenlopende facetten uit om ze te beschouwen en te herkauwen.
Vreemd.
Want voor ik veertig werd, had ik dat nooit. Integendeel; dan keek ik echt uit naar wat de toekomst me zou brengen. Met wijd open armen en boordevol plannen stortte ik me in het leven dat voor me lag. Of clichématiger: de toekomst lachte me toe.
Stilstaan is achteruitgaan, wordt wel ‘s gezegd. Of dat ook geldt voor stilstaan bij iets, weet ik niet. Maar soms, heel soms, beangstigt het me. Want wat heb je aan gedane zaken?
Nu is het niet zo dat ik geen vooruitzichten meer zou hebben. Of dat ik die zou verdringen. Ik vraag me enkel maar af waarom ik thans zo vaak weemoedig peins over wat wás. Mensen met wie ik het erover had, opperden tal van mogelijke redenen.
“Het besef dat je oud wordt”, stelde mijn (negen jaar jongere) zus. “Je bent over de helft van je leven, en je weet dat de ruim veertig jaar toffe momenten die achter je liggen nooit meer terugkomen, tenzij als herinneringen. Die dan ook nog ’s gaan vervagen met de tijd”, lichtte ze verder toe.
Vreselijk opbeurende tijding, sis.
Maar ze kon wel eens gelijk hebben, natuurlijk. Logisch klinkt het in ieder geval wél.
“Volgens mij heb je last van een depressie”, liet een vriend uitschijnen.
Wie? Moi?
Neuh! Enfin, toch niet al te vaak. Al is dat wel ietsje vaker dan vroeger. Maar om nou te stellen dat ik zwartgallige gedachten zou hebben? Dacht het niet.
“Misschien zie je de toekomst gewoon somber in? Doembeelden en zo, je weet wel. Laat je je teveel leiden door de miserie waarmee de media ons om de oren slaan, Menck? Enfin, ik weet het niet, hè. Maar het zou kunnen.” Aldus een andere welmenende medemens.
Alvast geen mens die van plan was om me wat peptalk toe te gooien. Feit is dat ook hij wel eens gelijk kan hebben. Want steeds vaker sluit ik me af voor ellende en onheilsberichten. Ik merk dat ik het journaal meer en meer ga mijden. Dat ik de krant stukken selectiever ga lezen dan vroeger. Dat ik…
Enfin, het kán.

Laat ik er maar eens op googelen, dacht ik vandaag.
Alzo belandde ik bij ‘Psychoanalyse van het vuur’, een werkstuk van een zekere Gaston Bachelard. En wat schrijft die gast? Ik citeer even:

Ondanks de huidige wetenschappelijke ontwikkeling zijn de ontstaansvoorwaarden voor het mijmeren onaangetast gebleven. Zelfs de geleerde grijpt terug naar primitieve waarden wanneer hij zich niet met zijn vak bezig houdt. Het zou dus nutteloos zijn de historische ontwikkeling te beschrijven van een denken dat voortdurend de lessen van de geschiedenis tegenspreekt. Ik zal daarentegen een deel van mijn inspanningen aanwenden om aan te tonen dat de mijmering steeds primitieve thema’s herhaalt en zich voortdurend als een primitieve psyche ontwikkelt.

Volgt u nog? Zo ja: help me dan even. Want ik word er alvast niet veel wijzer van.
Maar wat verderop vond ik een andere benadering. En daar kan ik me wél in vinden. Bovendien is ze een pak bevattelijker:

Mijmeren is verleden geluk herproeven en enigszins triest beseffen dat je het noodgedwongen – en aldus ongewild – losliet omwille van de geleidelijke maar ongenadig voortschrijdende ontwikkeling waaraan je als mens onderhevig bent.

Kijk, en zo kom ik tot de constatering dat mijn zus, zij het enigszins anders verwoord, het me net zo toespeelde. Mijn kleine zusje, begot. Waar is de – overigens erg zalige – tijd dat ze mij quasi dagelijks bestookte met vragen-om-raad-van-haar-oude-en-wijze-broer?
Gunt u mij nog even déze fijne mijmering?

[ Foto: Menck | Twaait ]

  1. Rob Alberts

    Ouder wordend komen de sombere tijden steeds meer en langer in mijn leven.
    Ambitieus ben ik nooit geweest.
    Terugkijkend zijn er best wel momenten waar ik trots op ben.
    Maar nooit heb ik mijzelf doelen gesteld.

    Nu is het moment dat ik moet leren om van het leven te genieten.

    Ik wens jou Fijne Feestdagen.

    Vriendelijke groet,

    Like

  2. Eilish

    Bij mij heeft dat mijmeren ook iets te zien met het wegvallen van de oudere generatie. Na mijn ouders zijn ondertussen bij ons al drie generaties ontsproten waar ik bij de oudste ervan hoor (al ben ik gelukkig nog de tweede jongste van een gezin van 6 en is mijn oudste zus toch 10 jaar ouder)
    We kunnen gelukkig wel kiezen naar wat we terugkijken, en dan kies ik uiteraard voor de mooie momenten.

    Like

  3. Affodil

    Hoe ouder je wordt, hoe meer herinneringen je hebt, goede en minder goede. De minder goede dienen om je te waarschuwen zodat je een bepaalde situatie in de toekomst kan vermijden. Ze vormen samen de ervaring.
    De goede dienen om van na te genieten. Ik denk niet dat daar iets mis mee is. Ze zijn de niet-gemaakte foto’s en video’s van ons brein én van ons hart, waar dié rijkdommen op staan die niet in een visueel beeld te vatten zijn.

    Like

  4. zem

    Menck, het zijn deze donkere dagen, waarin het terugblikken toeslaat. Kijk naar buiten en je ziet de plantenresten, van wat een half jaar geleden nog prachtig was, kijk maar naar je foto’s. Als je goed kijkt zie je, dat de knoppen van het volgende feest al weer zichtbaar zijn, en ondergronds, voor ons nog onzichtbaar, zit nog meer veelbelovends.
    Natuurlijk is het glas halfleeg, en de vloeistof erin kleuren wij zelf ook nog eens in, al naar gelang onze stemming.
    Ik bied je minstens een half glas vol aan, met opgewekte bubbels erin.
    Menck, goede feestdagen en een voorspoedig 2015!

    Like

    • Menck

      Toegegeven: ik ben niet ongevoelig voor de donkere weken. Met je glas opgewekte bubbels in de hand zal ik uitkijken naar het lengen der dagen en toosten op de helende werking ervan. Proost, Zem!

      Like

  5. Woelmuizenier

    ‘Stilstaan is achteruitgaan’ is het motto van de waanzinnige kapitalistische ideologie.
    Elke tuinder (en niet alleen hij/zij) ervaart de 3 fasen in een levenscyclus: een groeiperiode, een onderhoudsperiode en een afbraakperiode.
    De groeiperiode behoort tot de jeugd. Opzij, opzij, opzij, … Mijmeren? Waarover.
    De afbraakperiode is eigen aan de bejaarden (lichamelijk en/of mentaal). Mijmeren = nostalgie.
    De onderhoudsperiode is eigen aan de volwassenen. Mijmeren: af en toe terug blikken als ruggesteuntje voor nog toekomstige mogelijkheden.
    Cheers, Menck. Prettige feestdagen.

    Like

  6. Nachtbraker

    Tja. Bij mij is het: hoe ouder ik word, hoe beter ik me in mijn vel voel. En ook hoe beter ik kan opkomen voor mezelf, los van wat andere mensen daar eventueel over zouden denken. Op lichamelijk vlak merk ik wel dat de carrosserie af en toe hapert, maar zolang alle onderdelen nog marcheren, probeer ik niet teveel te klagen. Het is wel confronterend om te zien hoe dierbare familieleden zichtbaar ouder worden. Ik ben op een leeftijd gekomen dat afscheid nemen ook deel uitmaakt van het leven.

    Like

    • Menck

      Een klager ben ik niet, want met klagen zet je geen zoden aan de dijk. Ik verval wel in sporadisch gemijmer, wat geenszins betekent dat ik me slecht in mijn vel voel.
      Voor wat mijn carrosserie betreft: een renovatie dringt zich hoe langer hoe meer op, vrees ik. 😉

      Like

  7. bentenge

    Ik heb het eerste “cursiefje” twee maal gelezen, nee, correctie drie maal. En maar één keer naar de foto van je zus gekeken. Wat zegt dat nu over mijn primitieve waarden nu ik niet met mijn vak bezig ben ?

    Like

  8. Maaike

    Ik ben de 40 nog niet gepaseerd, maar toch denk ik het een klein beetje te herkennen. Bij mij ligt het niet aan de donkere dagen. Meer dat ik besef dat bepaalde dingen waar het vroeger alle kanten op kon; alle opties stonden nog open, wat inmiddels steeds meer vorm heeft gekregen. Dat heeft hele fijne kanten, maar ook dat je wel eens achter je oor krabt dat de tijd zo verrekte snel gaat.

    Like

    • Menck

      Een rake visie. De toekomstperspectieven verkleinen naarmate je ouder wordt. Allicht vandaar dat ik er ook het verleden aan toe wil voegen middels mijmeringen.

      Like

  9. Joke

    Niks mis met mijmeren over het verleden. Al mag men er niet in blijven steken, want daar wordt een mens niet gelukkig van, omdat het verleden vaak wordt geromantiseerd, waardoor het heden kleurloos lijkt. Maar ik denk dat je het nog wel genoeg onder controle hebt. 🙂

    Like

    • Menck

      Don’t worry; mijn gemijmer neemt beslist geen buitensporige proporties aan. Het heden vind ik nog steeds kleurrijk genoeg om mijn mijmeringen niet overdadig te gaan romantiseren. Dat het verleden ondertussen groter is dan mijn toekomst: daar heb ik het bijwijlen wat lastig mee.

      Like

  10. Billy

    ik ben niet de man die veel achterom kijkt, wat voorbij is is voorbij. Onthou vooral dat wat goed was. En verder kijk ik vooruit, want de tijd terugdraaien kan nu eenmaal niet meer.
    En geloof me vrij, dat zusje van jou zal je raad nog wel eens kunnen gebruiken hoor!

    😉

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.