Mijn fijne buur(t)

Mijn buren gaan scheiden. Dat is geen prettige tijding, en al zeker niet als je er, zoals ik, een goede band mee hebt. Hij blijft, zij vertrekt. Want zij is vreemdgegaan. Zo simpel ligt dat.
Een geluk bij een ongeluk: er zijn geen kinderen mee gemoeid. En da’s best, want die zijn daar hoedanook steeds de dupe van. Zodoende zal buurman alleen achterblijven en gaat buurvrouw terug bij haar ouders wonen. Voorlopig, naar verluidt. Want haar ouders waren daar niet al te zeer mee opgezet. Daar kan ik inkomen. Na tien jaar plots je dochter weer over de vloer: ’t is geen lachertje. Zeker niet als ze ook nog ’s de helft van het meubilair met zich meebrengt. Want ondanks dat ze haar toekomstige ex-man meermaals heeft bedrogen, wordt het geen vechtscheiding. En dus wordt de inboedel netjes verdeeld.
Buurman is er het hart van in. Dat zie je ook aan hem. Hij heeft de laatste tijd verdacht vaak roodomrande ogen. Zulks kan het resultaat zijn van een ernstige verkoudheid, maar ik sluit dat uit. Telkens als buurman verkouden is, hoor ik hem quasi onafgebroken zijn neus snuiten. Dit keer snuit hij hem niet. Hij zal dus veel huilen. Wat logisch is. Plots je vrouw verliezen: er zijn voorwaar leukere dingen denkbaar. En al zeker als je zoveel van haar houdt als hij. Houdt, jawel. Doet hij nog steeds. Zelfs nadat ze –tig keer met Steven van de Noordlaan in bed is gedoken, Pieter die in de wasserette werkt had binnengedaan en haar kapper haar ettelijke keren heeft geknipt tussen de lakens. Ook thuis. Toen was buurman werken. Buurman werkt zowat altijd, eigenlijk. Ik verdenk hem ervan net iets te veel te werken. Op den duur verwaarloosde hij zijn eega. En dan is ze vertier op een ander beginnen te zoeken. Zo gaat dat alhier.
Uiteraard was, op buurman na, gans de straat er allang van op de hoogte dat buurvrouw vreemdging. Als er weer maar eens een onbekende auto voor haar deur stond en de rolluiken naar beneden werden gelaten, dan wisten we hoe laat het was: te vroeg voor buurman om al thuis te komen. Iets wat hij op zekere dag wél deed. Geheel onverwacht, zo bleek. Want de rolluiken waren dicht. Zevenenvijftig seconden later weerklonk er geschreeuw en gevloek. Adriënne, de straatoudste, was net haar stoep aan het vegen. Zo had ze alles live meegemaakt. En rondverteld. Dat doet Adriënne altijd. Niemand is echt tuk op haar. Maar ze vindt toch telkens een luisterend oor.
Buurvrouw had het evenmin makkelijk. Dat vertelde ze me een week voor ze definitief zou afreizen. Want buurman had haar exact één week gegeven om haar boeltje te pakken. Een verdraagzame vent, die buur van me. Zo zijn ze wel, de mensen alhier. Verdraagzaam. Behalve als het op vreemdgaan aankomt. Iets wat statistisch gezien gelukkig niet zo vaak voorkomt in deze straat.
Buurvrouw kon niet kiezen, zei ze. Steven, Pieter of kapper Jean; ze raakte er maar niet uit. Ik had met haar te doen. Kiezen is verliezen, moet u weten. En dat is immer pijnlijk. Ze huilde toen ze me om raad vroeg.
“Wie van de drie, Menck?” informeerde ze vol hartensmart.
“Ik zou voor Steven gaan. Die heeft geen eigen vrouw,” adviseerde ik haar geheel naar waarheid.
“Dan wordt het Steven.” Ze snikte nog wat na toen ze het zei, keek me een wijl dankbaar aan, draaide zich vervolgens gedecideerd om en ging terug naar binnen.
Ik was blij dat ik haar zo onbaatzuchtig te hulp had geschoten. Zulks verwarmt het hart. Ja, het is waarlijk een fijne buurt alhier.

Advertenties

  1. Thomas Pannenkoek

    Waar gebeurd of gefantaseerd, het gebeurt veel te vaak dezer dagen. Bij jonge koppels, bij mensen die al vijftien jaar samen zijn, maar ook bij mensen die al meer dan dertig jaar de bedstede delen.
    Knap geschreven, Menck!

    Like

  2. beauninoblog

    Herkenbaar. Mooi geschreven!!
    Onze buren zijn ook net gescheiden/ liggen nog in scheiding.
    Het was het perfecte stel. Hij, eigen baas, zij, kleuterjuf op een basisschool, en Engels gestudeerd. 3 kinderen die niet taalden om een tv op de kamer of een PlayStation, nee liever maakten ze muziek bij het kampvuur of zongen ze met mama aan de picknicktafel in het groene gras. Groenten uit eigen tuin, het afval keurig gescheiden.

    Zij kreeg wat met een wethouder. Hij had al een vrouw, maar die stond daar voor open hoor. Heel modern.

    Nu zijn we een jaar verder.
    Het huis gaat te koop. De vriendin moet eerst weg. Ook buurman woont allang al bij een andere vrouw…

    Ik staar me er niet meer op blind Menck. Af en toe kan ik die vent van mijn wel achter het behang plakken, en vice versa, maar onze relatie is wel echt. In de zin van: ‘What you see is what you get’.

    Like

    • Menck

      Fijn zo, Narda. En dat geldt evenzeer voor madam Menck en ik: what you see, is what you get. Ondertussen zijn we al achttien jaar samen met elk een ontspoord huwelijk achter de rug.

      Like

  3. Liese

    wat mij altijd het meeste verbaast: als die koppels scheiden, dan hebben die binnen enkele maanden al iemand anders gevonden. Hoe doen die dat eigenlijk? Ik was twee jaar alleenstaand alvorens ik eindelijk klaar was voor iemand nieuw in mijn leven, en ik was dan nog niet eens getrouwd of samenwonend geweest…

    Like

    • Menck

      Tja, zowel madam Menck als ik hebben, bovendien schier gelijktijdig, een scheiding achter de rug. Toen beide scheidingen ‘officieel’ werden verklaard op de rechtbank, waren we al twee maanden samen.
      Het verleden zo snel mogelijk laten rusten en je meteen weer volop richten op de toekomst: ik vermoed dat we alletwee zo in elkaar steken.

      Like

        • Menck

          We waren destijds collega’s op het werk. En daarenboven twee zielen in dezelfde penibele situatie die elkaar vonden. Eigenlijk – en dat is een beetje raar om te zeggen – is ons ongeluk toentertijd ons huidig geluk geworden. Een ‘it was meant to be’-samenloop van omstandigheden, zeg maar. 😉

          Like

  4. Eilish

    Als schrijf je het nog zo grappig, hier zijn twee grote verliezers in het spel …
    Jammer dat mensen niet weten naar waarde te schatten wat ze hebben vooraleer ze elders zoeken !

    Like

    • Menck

      Dat klopt, Eilish, maar liefde is toch vooral een werkwoord. En het enige waar buurman aan werkte, was aan zijn carrière, vrees ik. Ondertussen weet ik dat liefde niet bestaat uit het naar elkaar kijken van twee mensen, maar uit het samen in dezelfde richting kijken. 😉

      Like

  5. Woelmuizenier

    Het gekke bij scheidingen is toch wel dat ‘iedereen’ het eigenlijk al lang in de gaten heeft behalve de scheidenden zelf. Het duivelse is dat veel scheidenden mekaar nog eens den duvel moeten aandoen in plaats van als volwassenen de scheiding te zien als een keerpunt in het leven en mekaar ‘good luck’ wensen. Als mijn echtgenote voor mij niet meer deugt dan deug ik voor haar ook niet meer. Hoewel twee op drie belgische huwelijken eindigen in echtscheiding (http://www.knack.be/nieuws/belgie/twee-op-drie-belgische-huwelijken-eindigen-in-echtscheiding/article-normal-22968.html) staan huwelijk en echtscheiding nog steeds niet op het schoolcurriculum.

    Like

    • Menck

      Zou naast de pot pissen dan ook de hoofdreden van die vele scheidingen zijn? Could very well be.
      De gemiddelde scheidingsleeftijd ligt, zo vernam ik onlangs, op 41 jaar, en in vier op de vijf gevallen gaat de echtscheiding van de vrouw uit. Na de echtscheiding is er echter geen rust in de tent, noch zijn er structurele oplossingen. Maar liefst twee derde van de gescheiden mensen krijgt in een volgende relatie of volgend huwelijk weer te maken met ernstige relatieproblemen.
      De reden waarom mensen de waarheid achter hun scheiding liever niet onder ogen zien, is omdat de oorzaak vaak te pijnlijk is. Daarom verschuilt men zich achter moderne leuzen die geen vragen uit de buitenwereld oproepen. En soms gelooft men er zelf in. ‘We gaan uit elkaar, want de koek is op.’
      Eigenlijk klinkt zulks dolkomisch. Het suggereert dat beide partners een lange weg afgelegd hebben die geleid heeft naar het standpunt dat de liefde over is. Dat men niets meer voor elkaar voelt, dat het huwelijk voorbij is. Men geeft er tevens mee aan dat er een soort van vrede bereikt is. ‘Het is niet anders’, ofwel ‘we hebben er alles aan gedaan, maar dit gaat buiten ons om’. Zo schudt men de verantwoordelijkheid voor de eigen fouten van zich af. Als de koektrommel leeg is, en de koek was goed, waarom zou je dan niet wat extra bij gaan halen?
      😉

      Like

      • Woelmuizenier

        Zo een voudig als ‘de koek is op’ wil ik het wel niet stellen. En ik mag zeggen dat ik (toen 29) haar nooit ‘de schuld’ heb gegeven. We hadden nooit geleerd dat je een huwelijk zèlf moet opbouwen. Vanaf de grond. We hadden niet geleerd dat een huwelijk niet een ‘gij en ik’ is maar een ‘wij’, een volledig nieuwe entiteit, een nieuwe dimensie, die niet vanzelf ontstaat maar waaraan moet gewerkt worden. Beide partners moeten een stuk van zichzelf, dat oh zo stoere ego, terugschroeven om het ‘wij’ plaats te geven zodat het kan groeien. Wanneer een daarop volgende relatie weer in de sloot belandt hebben de betrokkenen deze les waarschijnlijk nog niet geleerd.
        Bij de aankoop van een nieuwe auto, perfect geconstrueerd met alles erop en eraan, krijg je alle mogelijke instructies mee hoe je dat ding in optimale conditie kunt houden zodat je er heel lang plezier aan beleeft. Voor een geslaagd huwelijk, dat je zelf nog moet opbouwen, bestaan er geen handleidingen. Beide (sic) partners moeten zichzelf hand-leiden. Zoniet gaan de verse koekjes ook vlug oudbakken zijn.

        Like

  6. Me

    Arme buurman… Hij durft zijn gevoelens wel laten zien, anders zou hij zich opsluiten als hij met roodomrande ogen wakker wordt. Liefde maakt blind, zegt men, vandaar dat de betrokken partij zo’n zaken altijd als laatste doorheeft.

    Like

    • Menck

      Maar ook, zoals de Engelsen het zo schoon verwoorden: ‘In every marriage more than a week old, there are grounds for divorce. The trick is to find, and continue to find, grounds for marriage.’

      Like

  7. onderdeappelboom

    Ik vind dit heel mooi geschreven. Wat een compleet verkeerde reactie is op een drama in die mensen hun leven. Sja, monogamie enzo, er valt vanalles over te denken en te zeggen, en het is heel treurig als het fout loopt, hoe dan ook;

    Like

  8. Billy

    ik heb hier geen echte mening over te geven, want ben niet echt op de goeie plaats daarvoor. Je bent slechts op de juiste plaats als je zélf in die ervaring zit, wat ik niet echt toewens aan iemand…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s