Hoog van de (Wacht)toren blazen

“Gooi mij maar uit uw blogroll,” zei ik die zondagochtend, nog half slapend, tegen een van de twee Jehovagetuigen.
Hij keek me molmig aan.
Ik schraapte mijn keel, wees op zijn papier en gaf hem te verstaan dat hij me maar best uit zijn adressenlijst haalde.
“Bent u daar wel zeker van?”
Was ik daar zeker van? Ik trok mijn pyjamabroek een kleine twintig centimeter op, deed een net iets te brute stap achteruit en greep naar de deurklink.
“Ik ben daar honderd procent zeker van. Dag dag, heren.”
Mijn stemintonatie, samen met mijn niet mis te verstane lichaamshouding, gaven een duidelijk signaal: gaat weg, gij lastigaards, zodat ik de deur kan sluiten en terug in bed kan duikelen.
“Mag ik u dit nog overhandigen?” De arm van een van de twee lanterfanters schoot vooruit, boekje in de hand. Hij kwam bijna klem te zitten tussen de dichtgaande voordeur.
“Nee, u mag dat niét,” verzekerde ik hem met een stem die thans een paar tonen was geklommen.
“U mist zo de waarheid, meneer. En die is bijzonder interessant”, hield het heerschap hardnekkig vol.
Nu gooide ik de deur vol open en deed twee stappen voorwaarts, tot ik vlak voor de mondige aanhouder stond. Mijn neus raakte net niet zijn snufferd.
“Zal ik ú eens de waarheid verkondigen? Hier en nu. Zal ik?” Op dit vroege uur waren er nog geen voorbijgangers, anders hadden ze me beslist donkerrood zien aanlopen.
“Kalm meneer. Wind u niet zo op, alstublieft.”
“Waar is die lijst? Waar is-ie? Geef op dat vel papier!” Ik trok het met een venijnige ruk uit zijn clipboard.
“Wilt u alstublieft…”
“Een balpen, die wil ik. Geef mij uw balpen eens, kom.” Ik hield hem mijn geopende hand voor. De kerel was wellicht te verbouwereerd om niet gedwee te voldoen aan mijn plotse verzoek.
“Kijk, dit meneertje…” – ik trok hardhandig een dubbele streep door mijn adres – “… wil niet, ik herhaal: NIET meer bezocht worden. Nooit meer. Capiche?” Ik gaf hem het nu aardig gekreukelde A4-tje terug.
De geheel uit zijn lood geslagen Jehova-adept nam het velletje aan, vergat zijn balpen terug te vragen en zette het ei zo na op een hollen richting straat, zijn collega in zijn kielzog.
Ik sloot de deur, bukte me om Zohra, die op de stemmen was afgekomen, te strelen en slofte vervolgens hoofdschuddend richting toilet. Teveel opwinding is erg bevorderlijk voor de stoelgang, zo bleek alras.

Advertenties

    • Menck

      Kleunen betekent ‘hard slaan’ of ‘een harde klap toedienen’.
      Misschien moet ik de volgende keer ook maar eens kleunen over de tuin. Er volledig over, als het even kan. 😉

      Like

  1. Bart

    Foei,foei,Menck. Zo de blijde boodschap aan je laten voorbijgaan! Bij ons gebruiken ze een andere tactiek. In plaats van stoffige heren sturen ze hier bevallige jongedames op de ongelovigen af.:-)

    Like

  2. de biodiverse tuinier

    Ze kwamen hier ook minstens één keer per jaar aan de deur – en ik dan lang discuteren met hen. Tot ik, vriendelijk als ik steeds ben, één van hun schrijfsels eens aannam en op het toilet gezeten doornam. Ik kreeg er prompt het vliegend sch… van! Bij hun volgend bezoek zijn ze hevig geschrokken van mijn reactie. En ik verbood ze nog langs te komen met hun vuiligheid. Er zijn grenzen.

    Like

    • Menck

      Waar ik dan veeleer de sopperige kak van krijg, is van het opdringen van hun – van eender dewelke, overigens – geloofsovertuiging.
      En als ze me per se dat boekje van hen willen doneren: ik heb een brievenbus. Zolang ze maar mijn bel met rust laten.

      Like

  3. bart

    Sinds die keer dat ik “nee dank u, ik ken uw sekte al.” antwoordde, ondertussen al zo’n vijf jaar geleden, nooit meer iets van gehoord of gezien. Ik zal ergens op een zwarte lijst staan vermoed ik 🙂

    Like

  4. zem

    Mij spraken ze de laatste keer in de voortuin aan: “Wat heeft u een bijzondere tuin….” Niets vermoedend wilde ik daarover wel praten… maar aan het slot kwam het heil uit de mouw, waarna het gesprek snel eindigde…
    Tja, Menck, ze zijn vaak zo akelig vasthoudend.

    Like

  5. els

    Hier komen ze al 10 jaar hetzelfde uitleggen: dat het einde nabij is en dat ze mij komen redden…
    Volgens mij zullen we er binnenkort voorgoed vanaf zijn, ik zie hun zendelingen steeds ouder worden en er komt geen jong volk in de plaats.

    Like

  6. Pingback: Hoog van de (Wacht)toren blazen (2) | TWAAIT

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s