Herbstfreude

“Vind je dat potje heide op de tuintafel niet wat, eh, potsierlijk? Het verdrinkt welhaast in het teveel aan ruimte.”
“Dat is eenvoud, schat. En eenvoud siert.”
“Eenvoud? Dat is willen en niet kunnen. Mag ik er eens een compositie van maken? Een ode aan de oprukkende herfst, zeg maar.”
“Een compositie? Dat klinkt gevaarlijk uit jouw mond. Maar oké, ga je gang. Wil je het wel wat sober houden?”
“Uiteraard. Your wish is my command.”

***

“Menck!”
“Ja?”
“Wat stelt dit in ’s hemelsnaam voor?”
“Een geheel eigen compositie. Ik heb ze Herbstfreude gedoopt. Knap, hè?”
“Het is maar wat je knap noemt. Ik dacht dat je voor eenvoud zou gaan? Tss, ik had het moeten weten, natuurlijk.”

Enfin, wat later kon ze er toch om lachen. Eenvoud wordt vooral vereerd door mensen zonder fantasie, had ik haar uitgelegd.
Dat ik me er weer eens stevig weet uit te lullen, had ze daarop geantwoord.
Maar mijn herfstcompositie mag blijven. Want hey, stiekem vindt ze ze toch wel geslaagd. Denk ik. Want toen God de vrouw schiep, had hij zonder twijfel ondoorgrondelijkheid voor ogen.

[ Foto’s: Menck/Twaait | aanklikbaar voor groter ]

Advertenties

  1. Pingback: Groenseletalages | second part of my life
  2. Menck

    Niks mis mee, hoor. Dat ‘willen, niet kunnen’ was veeleer gekscherend bedoeld naar mijn madam toe. (Zij is floriste en creëert normaliter de meest uitbundige stukken.)

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s