Water: een lethale kinderverleider

Water oefent een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit op peuters en kleuters. Bovendien beseffen ze niet dat onder water zijn gevaarlijk is – de zogeheten baarmoederreflex – en zullen ze, eens ze in het water terechtkomen, dan ook niets doen om boven water te raken.
Een kind zien verdrinken – en ik spreek uit ervaring, gelukkig met goede afloop – is het meest irreële en angstaanjagende dat er is: kinderen die verdrinken, zakken, in tegenstelling tot wat menigeen denkt, geheel geluidloos onder water zonder te roepen, te huilen of wild om zich heen te slaan. Het mag dan ook geen verwondering wekken dat als iemand me vraagt om zijn of haar vijver af te schermen voor kind of kleinkind, ik die taak zeer ernstig neem. Hier primeert het functionele boven het esthetische. En laat nou net de esthetische kant van de zaak in veel gevallen voer voor discussie opleveren.
“Nee mevrouw, een net is echt geen goed idee. Dat buigt door. Ja, zelfs een staalnet of betongaas van vier millimeter dik dat vlak boven of onder het wateroppervlak wordt gespannen. Overigens: de maasopeningen daarvan zijn te groot; als kinderen daar met hun armpjes of beentjes tussenraken, zijn we nog veel verder van huis.”
“Nee meneer, een lage gaasdraad of een hekwerk met horizontale latten rond de vijver nodigt uit tot erover klimmen. Ja, kinderen doen zulks, geloof me. En een omheining van twee meter hoogte staat vast niet op uw verlanglijst.”
“Schrikdraad? U meent het, of wat?”

Bij een vijver gaan esthetiek en kindveiligheid zelden hand in hand. En dan opteer ik maar voor een zo tuinachtig mogelijke oplossing die toch een zekere garantie biedt: omheinen met natuurlijke materialen. Kastanjehout, bijvoorbeeld. Vind ik fraai. En bij een dergelijke afsluiting staan de spijlen verticaal zodat over de afsluiting klimmen wordt ontmoedigd. Het blijft echter voer voor discussie.
“Is er niks minder opvallend te verkrijgen? Dat oogt nogal, eh, zwaar.”
“Jeetje, zo duur!”
“Hoe moet ik met zo’n omheining nou mijn vijver onderhouden?”
“Het is precies een dierenpark.”

Ik adviseer mensen vaak om onmiddellijk (oog)contact met het water en diens fauna te voorkomen door rond de vijver lage of middelhoge beplanting te voorzien. Zulks is, doordat de vijver hierdoor niet in het directe gezichtsveld/omgeving van het kind ligt, een eerste barrière. Maar daarmee stopt het uiteraard niet. Een omheining blijft onontbeerlijk. Door de omliggende beplanting hoeft ze echter niet vlak tegen de vijver te worden geplaatst, zoals ik hier deed – lees: moest doen:

Esthetischer is het bijvoorbeeld op deze manier:

De toegang tot borders en vijver blijft behouden middels afsluitbare poortjes in hetzelfde materiaal:

Tenzij u met een stukken fraaiere doch minstens even veilige oplossing op de proppen komt, hou ik het voorlopig bij deze beslissing om kind en water gescheiden te houden. Maar nogmaals: er zijn vooralsnog geen weloverwogen toepassingen voorhanden waar zowel oog als gemoed rustig van worden.

[ Foto’s 1, 2 & 4: Menck/Twaait | 3: Christof Vanpoucke ]

Advertenties

    • Menck

      “Schat, wil je de ramen eens lappen?” krijgt op die manier wel een heel andere betekenis. Ik had nog nooit van een glazen vijveromheining gehoord, maar ’t lijkt me wel speciaal.

      Like

  1. onderdeappelboom

    Wij gingen ook voor kastanjehout, op een zeer ruime afstand van de vijver. Maar we blijven heel vaak benadrukken hoe gevaarlijk het is. Ondertussen krijgen ze het hekje zelf open, en daarom is er ondertussen nog een tweede omheining gekomen, binnen de omheining eigenlijk. Het blijft wikken en wegen, en soms wat angst hebben. Uiteraard is angst er eigenlijk altijd, bij het opvoeden van kinderen. Het is een kwestie van evenwicht zoeken tussen de angst onderdrukken, en de angst voor ernstig te nemen. Ik vind jouw raad naar vijvereigenaars heel heel heel eerbiedwaardig en – ja heus – een medaille waard.

    Like

    • Menck

      Kastanjehout op een ruime afstand van de vijver vind ik ook het meest geslaagd als het gaat om de combinatie esthetiek/veiligheid. Helaas is zulks niet in elke tuin toepasbaar.

      Een medaille, begot. Ik aanvaard ze in alle ootmoed en zal ze elke dag opblinken. 😉

      Like

  2. Billy

    je kan niet voorzichtig genoeg zijn met zo’n vijver.
    Enkele jaren geleden is hier in de buurt een kleinkind bij zijn oma verdronken in de vijver.
    Enkele dagen later werd de vijver dichtgegooid… maar te laat…

    Like

    • Menck

      Ik heb voor binnenkort een dergelijk project op til staan: een kersverse oma – haar eerste kleinkind – wil haar vijver met kastanjehout laten omheinen zonder het esthetische uit het oog te verliezen. I’ll keep you informed.

      Like

  3. de biodiverse tuinier

    Onze kinderen waren gelukkig al de peuterleeftijd voorbij toen we ons vijvertje uitgroeven, en kon ik – in tegenstelling met jouw waardevolle adviezen – doelbewust zorgen voor een makkelijk contact tussen nieuwsgierig kind en het water (met al dat boeiende waterleven) met behulp van een laag boven het water zwevende vlonder. Heeft jaren succes gehad. Maar als er ooit kleinkinderen komen zal ik de zaak eens moeten herzien.

    Like

    • Menck

      Ik meen me te herinneren dat je ooit eens een blogstuk aan die vlonder wijdde. (Of vergis ik me nu?)
      Eerst kinderen en pas later een vijver: zo zou het eigenlijk altijd moeten gaan.

      Like

  4. zem

    Kleine kinderen zijn al inventief en ouders zijn wel eens afgeleid. Ik dorst geen vijver te nemen toen onze kinderen nog klein waren. En toen de kleinkinderen kwamen, mochten ze slechts onder toezicht van meer volwassenen de tuin in, want er was inmiddels wél een vijver. Ze kunnen nu zwemmen.
    Ik bewonder je vasthoudendheid ten opzichte van je opdrachtgevers: het is noodzaak.

    Like

    • Menck

      Het is heel zeker noodzaak. Maar (sommige) mensen daarvan overtuigen, is niet altijd makkelijk.

      Als er weer eens een kind in een vijver verdrinkt, dan is dat in 90 procent van de gevallen te wijten aan afgeleide ouders / een moment van verstrooiing. Erg.

      Like

  5. Anna

    Kinderen en water… ze hebben maar een klein bodempje nodig om in te verdrinken. Je mag er gewoon niet aan denken. Om die reden hebben wij ervoor gekozen om het dan maar zonder vijver te doen 🙂

    Like

    • Menck

      Dan moet je je eens voorstellen wat het met je zou doen mocht het je eigen kind of kleinkind betreffen. Dergelijke video’s zijn de beste wake-upcall wegens de niet te onderschatten impact die ze hebben op de kijker.

      Like

  6. Saskaya

    Ik twijfel. De combi water en kinderen is inderdaad gevaarlijk. Maar alles volledig afschermen vind ik ook gevaarlijk, want dan leert het kind niet dat water effectief gevaarlijk is. En water is nu eenmaal overal: bij de grootouders, bij vriendjes, in de tuin van een restaurant, op vakantie achter het nog-te-ontdekken huisje…

    Wij hebben een vijver in de tuin en een tweejarige. Gelukkig is de vijver wat opgemetst, zodat ze er nooit stoemelings kan invallen. Maar ze is nooit alleen in de tuin, kijkt wel heel vaak naar de visjes met mama en papa en hoort dan ook steevast dat ze nooit alleen aan de vijver mag zijn. En we zijn al als baby begonnen met watergewenning, waarbij specifiek geoefend wordt op het in het water springen en meteen draaien en weer naar de kant grijpen.

    Daarmee wil ik niet zeggen dat we daarmee alle gevaren afgewend hebben, maar toch… ik verkies haar weerbaar en alert te maken, boven haar afschermen zodat ze van niets weet.

    Like

    • Menck

      Vrienden van ons pakten het op geheel dezelfde wijze aan. Hun zoontje werd ontelbare keren gewezen op de gevaren van de vijver en er werd hem steeds gezegd dat hij nooit alleen bij de plas mocht vertoeven.
      Maar ik herinner me nog de zonnige voorjaarsdag van twee jaar geleden als was het gisteren. Mijn maat en ik stonden buiten wat te babbelen wijl de kleine zijn vrolijke zelve was en joelend de hond des huizes achterna zat. Doch ineens was het stil. Verdacht stil.
      Het kind lag op de bodem van de – gelukkig zeer heldere – grote vijver. Mijn maat is er meteen ingesprongen en wist zijn zoontje bijtijds boven te halen. De vijver bevond zich op slechts vijf meter van de plek waar we zonet nog stonden te babbelen.
      Twee dagen later werd de vijver omheind.

      Ik keur uw werkwijze geenszins af, maar een kind is een kind. Waarschuwingen en verwittigingen worden ernstig genomen maar even snel weer vergeten tijdens enthousiaste momenten van kind-zijn waar ongeremde uitgelatenheid troef is en oplettendheid – onbewust – wordt verdrongen.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s