Vergeefs vechten

“Ik denk dat u beter even gaat zitten, meneer Verbrugghe.”
“Slecht nieuws, dus.” Jean Verbrugghe liet zich langzaam en zwaar zuchtend op de bank zakken.
“Ik vrees van wel.”
“Zeg het maar. Het is te ver uitgezaaid, is het niet?”
“Ja.”
Er viel een pijnlijke stilte.
“Valt het nog te bestrijden?” Verbrugghes stem was niet meer dan wat amechtig gefluister. “Want ik sukkel er nu al zo verdomde lang mee en het wordt steeds erger.”
“Moeilijk. Het heeft tal van naastliggende organismen aangetast, er zich mee vergroeid, zelfs.”
“Die zouden dus eigenlijk…”
“… ook vernietigd worden, ja. Ik vind het heel erg voor u, meneer Verbrugghe.”
“Wat zal Yvonne daarvan zeggen?” Verbrugghe schudde zijn hoofd in ongeloof. “Hier samen nog zo lang mogelijk genieten: het was haar grootste wens. Maar nu is genieten niet meer mogelijk. Echt niet. Niet voor mij, niet voor haar. Bovendien kan ik er niet langer tegen vechten. Wil ik er niet langer tegen vechten. Het vergt teveel van me op mijn leeftijd.”
“Ik vrees dat u veel te lang gewacht heeft om me te contacteren, meneer Verbrugghe. In een vroeger stadium was uitroeiing zonder verdere schade nog mogelijk geweest.”
“Ik weet het, ik weet het.”
“Overweegt u toch nog maar eens mijn voorstel. Ik weet dat het een bijzonder drastische ingreep betreft, maar ik ben bang dat ze de enige optie is.”
“Ik ben echt geen voorstander van chemische bestrijding, dat weet u. Echt niet. Maar goed, ik zal er vanavond eens met Yvonne over praten. Veel keus heb ik niet, hè?”

We zwegen. Verbrugghe boog het hoofd. Ik nipte even van mijn koffie en staarde vanop de bank naar de compleet met heermoes overwoekerde siertuin van Jean en Yvonne.

Advertenties

  1. Affodil

    Ik had ‘m nog net op tijd (ben nog maar half wakker), maar ik kan me heel goed in de weeklacht van meneer Verbrugghe verplaatsen. Heermoes is een veelkoppig monster dat je goed (nou, ja) bezighoudt. Degene die er een goede, ecologische oplossing voor vindt (behalve er het hele jaar door naast staan om het meteen de nek om te draaien) die mogen ze een speciale Nobel-prijs geven!

    Like

  2. Bart

    M’n vader heeft de lange strijd uiteindelijk gewonnen, maar het was een echte uitputtingsslag. Er kwamen zelfs intra-stengel injecties aan te pas. Een collega gaat ze te lijf met een overdosis kalium en fosfor. Ikzelf gebruik soms een aftreksel van heermoes als middel tegen de witziekte, daar bewijst de plant dan weer enig nut.:-)

    Like

  3. zem

    Halverwege voelde ik dat er een Menckiaanse wending op komst was… Mooi geschreven.
    Ja, potentiële woekeraars moet je wel kritisch blijven volgen in de tuin…

    Like

  4. Eilish

    Ik ben al lang blij dat het geen kankerverhaal bleek te zijn, daar kom ik in het dagelijks (beroeps)leven al genoeg mee in contact.
    Bovendien heb ik weer bijgeleerd, ik wist helemaal niet dat heermoes, heermoes heette, hier groeien (helaas) ‘kattesteirtn’

    Like

  5. Hillechien Prins

    pff gelukkig las ik tot het einde, mijn vriendin heeft minder kans die kreeg vandaag te horen dat er aan haar uitzaaingen niets meer te doen was, klote kanker

    Like

  6. TheHappyFive

    Godmiljaar Menck, je had me ook even zwaar liggen!
    Ik wou al meteen weer “ne palliatieve” opstarten.
    Die heermoes is er hier ook zo eentje waar jaarlijks in het voorjaar even het grof geschut tegenaan gaat. Gelukkig tot op heden nog beperkte tot de straatkant rond de verlichtingspaal en brievenbus.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s