Aanmodderen met spijkerbanden

Afgelopen zondag om kwart voor halfzes ’s avonds…
… hoorde ik ineens een repetitief getik ter hoogte van het linker voorwiel van mijn bestelwagen. Mijn raam hing op halfstok teneinde wat gezonde steenweglucht te kunnen binnenlaten. En ook wel een beetje omdat madam Menck sigarettenrook in de cabine slecht verdraagt.
“Ik denk dat ik een keitje of zo heb opgepikt, schat. Hoor je dat getik ook?”
Ze boog zich in mijn richting, spitste de oren en concludeerde vervolgens: “Ik hoor niks.”
“Dan ben je doof,” gaf ik haar te kennen.
“Lijkt me logisch als je niks hoort,” meesmuilde ze gevat.
Ik gaf hier geen antwoord op doch drukte mijn raam helemaal open. “Hoor je het nu?”
“Nu hoor ik vooral heel erg veel windgebulder. Rij eens wat trager.”
Pas toen ik mijn snelheid tot een tenenkrommende dertig kilometer per uur had laten zakken, hoorde ze het getik ook.
“Een steentje, zoals je zegt. Dat floept er onderweg wel uit. Niks van aantrekken.”

Vijftien kilometer later was het getik er nog steeds.
“Ik word daar horendol van,” liet ik de helft van mijn bed met enige stemverheffing weten.
“Doe dan je raam dicht. Of focus je op iets anders.”
In de plaats daarvan dirigeerde ik mijn hok richting de grasberm. “Waar jij je toch druk om maakt,” zuchtte mijn madam toen ik uitstapte.
“Het is géén steentje, schat,” gaf ik haar luttele seconden later te kennen. Ik zat gehurkt naast het linker voorwiel. “Het is verdomme een spijker.”

Thans stapte ook madam Menck uit om poolshoogte te nemen.
“Wat een joekel,” constateerde ze ter plekke. “Die moet eruit.”
“Niks van. Dan ontsnapt de lucht. Nu houdt de spijker het gat nog dicht.”
“Straks krijgen we nog een klapband als je dat ding laat zitten.” Ze huiverde. “Ik zou hem eruit trekken. Er ligt vast wel een tang in de laadruimte.”
Om een lang verhaal kort te maken: spijker eruit, lucht prompt aan het ontsnappen, geen reservewiel voorhanden, garagist niet bereikbaar op zondag en dan maar Touring gebeld. Na anderhalf (!) uur was er een wegenwachter ter plaatse. Hij pompte de steeds platter wordende band wat op, dreef een soortement van wiek in het gat en liet die vervolgens smelten middels een bunsenbrandertje. Daarna werd de band weer vol lucht gepompt en klaar was kees.
Of ik mij nu ook maar even lid wilde maken van Touring, informeerde hij. Dat hoort zo, vulde hij aan. Of beter: dat moet zo, corrigeerde hij zichzelf snel. Daarbij knipoogde hij schaamteloos naar madam Menck.
We waren die avond +200 euro lichter – de strafmaat voor een noodgedwongen lidmaatschap – maar hey: we reden weer.

Afgelopen maandag om drie uur ’s middags…
… stap ik in mijn bestelwagen, schakel hem in zijn eerste en geef gas. Mijn auto maakt pas op de plaats. Reflexmatig tast ik naar de handrem. Die is los. Ik geef nogmaals gas en hoor mijn voorbanden spinnen.
“Fuck!”
Geënerveerd gooi ik de bak in zijn achteruit en geef opnieuw gas. Ik merk hoe de neus van mijn wagen naar beneden zakt. Ik draai het stuur naar links om op te trekken vanuit de tweede versnelling, draai onmiddellijk het stuur de andere richting op met de achteruitversnelling ingeschakeld, laat traag het gas opkomen, geef gas met een ruk, vloek en zweet, klop op mijn stuur en leg de motor stil.
“Je kunt zonder problemen het speelpleintje oprijden en zo de te scheren haag bereiken,” hoor ik mijn klant van die dag nog zeggen. Zonder problemen? Dat is: als augustus niet zo’n kutregenmaand was geweest. Ik had het kunnen denken. Ik had het moeten denken.

Is er een boer met een tractor in de zaal? Wil er nu meteen een tweede John Massis opstaan, alstublieft? U zegt? Dat dit een godvergeten gat is? Ja, ik had al zo’n vermoeden.
Ik bedelde om twee planken bij mijn opdrachtgever. Die plaatse ik vlak voor beide voorwielen. Daarna herhaalde ik mijn wegrijdmanoeuvre, doch met het zelfde resultaat: een surplace met wild in het rond vliegende modderspatten. Inwendig bereikte ik stilaan het kookpunt.
Enfin, om een lang verhaal weer maar eens kort te maken: Touring. Deel twee.
Het was dezelfde wegenwachter en hij herkende me meteen. “Zo, dat is een snel weerzien,” grinnikte hij terwijl hij mijn noodtoestand monsterde. “Maar geen probleem hoor, met de lier help ik u hier op een wip en een scheet uit.” En zulks geschiedde.
Ik bedankte de vriendelijke ridder en reikte hem de hand.
“Zonder dank, meneer. Daar zijn we voor.”
Vlak voor hij zich in de cabine van zijn vrachtwagen hees, gooide hij me nog een opgewekte “Enne… tot morgen?” toe.
Ik kon me nog net inhouden om hem een klodder modder naar het hoofd te gooien.

[ Foto’s: Menck/Twaait | aanklikbaar voor groter ]

Advertenties

  1. Eilish

    200€ is veel ! Ik heb pechverhelping bij mijn autoverzekering (in binnen- en buitenland) voor 130€/jaar. Dat het niet zo een tijdverlies was, ik zou hen voor die 200€ toch een paar keer lastig vallen in het jaar !

    Like

    • Menck

      Dat is eenmalig veel, want zulks komt doordat ik mij lid diende te maken door een pechgeval. Wie zich vrijwillig lid maakt, betaalt slechts de prijs die jij opgeeft.

      Like

  2. Liese

    wij zijn bij VAB, dat zat in onze verzekering voor iets meer opleg, maar het was echt goed doenbaar qua prijs. Eigenlijk nog nooit gebruik van gemaakt.

    Like

    • Menck

      Met een wagen die net twee jaar is geworden, was ik nog niet van plan om me al lid te maken. Maar kijk, het lot heeft daar enigszins anders over beslist.

      Like

  3. micheleeuw

    Ik heb me ook lid gemaakt toen ik ze nodig had en ben dat nu nog steeds. Het geeft me een gerust gevoel wanneer ik met mijn oude 2dehandse auto op de baan ben.
    Moet je nu een nieuwe band laten leggen of is het zo ook veilig ?

    Like

    • Menck

      De door Touring herstelde band werd ondertussen door mijn garagist van binnenuit gegalvaniseerd. Daardoor is hij weer zo goed als tevoren.
      Dat ik tot herstel – en niet tot vervanging – besloot over te gaan, kwam door het feit dat deze banden pas nieuw waren.

      Like

  4. pharailde

    Wij zaten twee maanden geleden al aan onze derde band met spijker in. De eerste keer dat we dat voorhanden was op vakantie in Frankrijk, ook met zo’n vreemd getik. Maar we hebben toen die spijker wijselijk laten zitten, en pas in het vakantieverblijf de band vervangen door het reservewiel.

    Like

  5. Affodil

    Die laatste foto brengt mijn gedachten terug op eerder dit jaar. Nieuw gazon ingezaaid bij Schoonmoeder, daarna een paar weken niet regenen maar gieten en een huisgenoot die vindt dat het beslist goed mogelijk is om met “het Beest” de eerste keer het gazon te maaien terwijl hij dieper en dieper staat weg te zinken in een moeras aan de zijkant waar schoonbroer per sé een gracht wou vervangen door een draineerbuis. Met een vergelijkbaar resultaat als wat jij laat zien dus. De kapotte plekken beginnen zo stilaan kleiner te worden, maar het is nog steeds niet de schuld van zijn stijfkoppigheid …

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s