Haantje de voorste

Liliums ofte lelies staan te boek als onderhoudsvrije planten. Bol in de grond, bol wordt plant, plant bloeit, klaar. Daarenboven exposeren ze hun vormen en kleuren op de meest diverse wijzen én met een breed geurenspectrum.  Lelies kunnen tegen droogte, tegen volle zon en verdragen welhaast elke grondsoort. Lelies zijn ook nog ’s zeer winterhard en op geen enkele manier invasief. Ze kunnen in volle grond of in pot worden geplant, trekken tal van insecten aan en zijn tevens als snijbloem zeer geschikt. Je hebt hoge, middelhoge en lage soorten zodat in vrijwel elke tuin of border lelies kunnen worden toegepast. Het kan welhaast niet anders of lelies zijn je reinste verkoopstoppers.

Eh, nee, toch niet.
Meer zelfs: de verkoop boert danig achteruit, believe you me.
De reden dient u niet te zoeken bij de Lilium zelf, doch bij diens belager: het leliehaantje (Lilioceris lilii). Want als er één ding is waar u op aan kunt: als u lelies in de tuin zet, zult u dra het leliehaantje leren kennen. En die kennismaking verloopt doorgaans niet geheel en al van harte.
O ja, een leliehaantje is met zijn felrood borststuk, zijn glanzende dekschilden en zijn bevallige tasters een attractief insect. Maar zoals dat zo vaak het geval is: rood staat voor alarm. Het beestje straalt hiermee een waarschuwende ‘laat me met rust’ uit. Zo heeft geen enkele vogel dit kleinood op zijn menu staan wegens de walgelijke smaak. En dus kunnen leliehaantjes hun vraatzucht naar hartenlust botvieren. Vooral de bladeren van de Liliums moeten het ontgelden. En als ze écht grote honger hebben, moeten zelfs uw Frittilaria’s eraan geloven.
Het beestje houdt op de koop toe van een lange vakantie: van april tot augustus kamperen zowel de kevers als hun larven op de leliebladeren. Dolletjes hierbij is de camouflage van de larven: de eigen slijmerige ontlasting wordt op de bovenzijde van het lichaam uitgesmeerd. Hierdoor lijken ze sprekend op een hoopje vogelpoep dat elk dier met veel graagte links laat liggen.
Bestrijden, zegt u? Da’s een erg difficiele kwestie. Doordat de kevers niet synchroon eitjes afzetten, maar gedurende meerdere maanden, maakt dat ze als plaag heel moeilijk te belagen zijn vanwege de constante aanvoer van larven. De kevers handmatig vangen en ze daarna tot moes herleiden, is zowat de enige optie. Doch let hierbij op: bij de minste beweging van de plant laten die krengen zich op de grond vallen. Hou dus bij voorbaat uw hand onder elk te vernielen leliehaantje.

Lelies in hun volle schoonheid in de tuin houden, heeft zodoende wél heel wat voeten in de aarde. En die voeten zijn te onzent die van madam Menck. Getrouw voert ze elke dag na haar dagtaak een leliehaantjesvernielingsronde uit. Pure noodzaak. En ook al groeien sommige lelies haar – letterlijk – boven het hoofd, ze versaagt geenszins. Want dan, en dan alleen, krijg je specimen die bij menigeen ronduit bewonderende oohs en wows ontbinden. Ik serveer ze u te gepasten tijde op deze blog.

[ Foto 2: Menck/Twaait | aanklikbaar voor groter ]

Advertenties

  1. De Fruitberg

    Toen ik vroeger de taxuskevers manueel wegving deed ik dat door een wit gaasdoek onder de planten te leggen en dan eens goed te schudden. Die lieten zich ook vallen om veilig weg te geraken maar dat viel dan flink tegen.
    De plant op de foto ziet er gezond uit, duidelijk dat MadaMenck haar taak goed uitvoert.

    Like

    • Menck

      Omwille van de zeer dichte (onder)beplanting is het bijzonder moeilijk tot onmogelijk om een wit gaasdoek aan te wenden. De leliehaantjes zo vaak mogelijk manueel uitroeien is de enige optie. Helaas lukt dat niet elke dag; vandaag gaven we bijvoorbeeld verstek wegens de overvloedige regen…

      Like

  2. ludorutten

    Je hebt dat beest heel aardig in beeld gebracht en dan bedoel ik wel degelijk het rode.
    Slechts 1 jaar hier in de tuin gezien, nadat ik 1 reuzebol Fritillaria in de grond gestopt had.

    Like

  3. hoow@huis met tuin

    Zelfs al even getwijfeld om de strijd op te geven en de lelies te laten ondergaan aan dat vreetgeweld. Maar het volgende jaar zijn ze daar dan trouw weer, de mooie lelies en hun haantjes.
    De larven neem ik aan door ze met een wel gerichte waterstraal schoon te spuiten, hier geen vogelpoepcamoeflage.
    Maar het is inderdaad een strijd die dagelijks moet worden gevoerd of je bent verloren.

    Like

  4. Bart

    Onze lelies hebben van dit haantje (nog) geen last mogen ondervinden, van de slakken daarentegen.
    Wel een mooi beestje, ik vang ook wel regelmatig een van z’n blinkende broertjes weg van de munt : het munthaantje (wat kan de naamgeving soms eenvoudig zijn ).
    We hebben onze krulwilgen dit jaar weer te lijden onder de vraatzucht van een ander haantje, eentje met 20 stippen.
    Blogje is in de maak 😉

    Like

    • Menck

      Je logje heb ik ondertussen met veel interesse gelezen. Dat twintigstippelige wilgenhaantje kan beslist wedijveren qua vraatzucht.

      Like

  5. Nachtbraker

    Amai, da’s een grote lelie! Ik wist niet dat ze zo hoog konden groeien. Leliehaantjes, ik ken ze, het zijn eigenlijk mooie kevers maar ze waren reeds een plaag bij mijn ouders 20 jaar geleden. Ik denk dat mijn ouders op een gegeven moment geen lelies meer geplant hebben (want gif wilden ze niet gebruiken).

    Like

  6. Pingback: twintigstippelige wilgenterreur | blijentuin
  7. Kristien

    Een fotogeniek beestje! Ik heb net mijn lelies geïnspecteerd en het is ook van dat. Mijn kevertjes zijn echter niet zo spectaculair als die op foto 1. Maar mijn lelies zijn ook veel minder fors dan het statige exemplaar op foto 2!

    Like

    • Menck

      In close-up ziet zo’n kleinood er op foto altijd indrukwekkender uit dan in het echt.
      Ook leliehaantjes gespot? Welcome to the club.

      Like

  8. Anna

    Schoon beestje om voor je lens te krijgen, verder kan je er precies niet veel mee aanvangen. Niet dat ik er ooit al eentje heb gezien maar ik heb dan ook geen lelies staan. Persoonlijk vind ik witte lelies de mooiste maar mijn moeder vond dat echte doodsbloemen of hoe smaken kunnen verschillen 🙂

    Like

    • Menck

      Uw moeder heeft niet echt ongelijk; heden worden witte lelies – net als witte rozen – nog vaak in grafstukken aangewend. Maar hetzelfde gebeurt evenzeer voor een bruiloft.

      Like

  9. zem

    Zowel de lelie’s als de grote keizerskronen heb ik opgegeven vanwege dit – op jouw foto haast onaards mooie – kevertje.
    Ik heb bewondering voor het geduld van mevrouw Menck.

    Like

  10. TheHappyFive

    “Liliums ofte lelies staan te boek als onderhoudsvrije planten. Bol in de grond, bol wordt plant, plant bloeit, klaar”. Tot hier was ik blij. Ik zat al bijna in mijn zetel om te kijken hoe ze hier gaan groeien.

    Tot ik verder las. Hmm … afwachten dus. 2 weken geleden 10 bollen in de grond gestopt. Een mengeling van mooie lelie’s die we kochten in Bokrijk. Ik ga nu vlug wat handwijzertjes zetten richting de buren.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s