Stemmige stilte

Sedert maandag ben ik mijn stem kwijt. Eerst was er heesheid, daarna niks meer.
Bij een poging om te spreken, produceer ik een soortement van amechtig gehijg dat nog het meest lijkt op het schorre keelgeschraap van een eindnegentiger die tijdens de laatste seconden van zijn leven op zijn sterfbed zijn al even oude eega nog snel probeert diets te maken dat hij zijn broek volgescheten heeft. En dus ga ik zwijgend door het leven. Zulks klinkt simpel, maar dat is het hoegenaamd niet. Neem nou de telefoon. Als er klanten bellen, dien ik hen noodgedwongen te laten bellen. Ik wil hen echt niet de indruk geven dat er een of andere halfgare hijger hun oproep beantwoordt. En dus hoop ik dat zij die bellen ook via e-mail kunnen worden gecontacteerd. Als dat niet zo is, dient madam Menck na haar dagtaak contact met hen op te nemen. Hooglijk vervelend allemaal. Ik voel me al bij al wat afgesneden van de wereld.
Boodschappen doen is op zich geen probleem. Tot je iets niet vindt. Zo ook deze week toen ik een bidon van 20 liter zocht en maar niet vond in de plaatselijke doe-het-zelfzaak. Het aan een verkoper vragen was geen optie. Een wijl staan hijgen in ’s mans oor bevordert diens behulpzaamheid niet, ziet u. En dus neem ik thans overal een blocnote en een balpen mee. ‘Bidon 20 liter?’ stond er zodoende op het briefje dat ik de verkoper onder de neus hield. Intussen wees ik naar mijn keel en maakte schraapgeluidjes. “Met of zonder kraantje?” informeerde de man daarop. Zucht.
Volgens Googleman kan heesheid of het wegvallen van de stem tot zowat drie weken duren, afhankelijk van de ernst van de stembandontsteking. Dagenlang quasi onafgebroken blafhoesten naar aanleiding van de – ondertussen gelukkig verdwenen – griep heeft me dit gelapt. Maar hoe krijg ik het snel weer opgelapt? Ik urineer welhaast thee met honing; ettelijke tientallen koppen kapte ik deze week reeds naar binnen. Resultaat: nada. Ook sprays, zuigtabletten en mijn keel flossen met een in eucalyptus geweekte radiatorborstel haalden niks uit. Zwijgen is de boodschap. Alsof ik iets anders kan.

“Je zegt zo weinig,” ginnegapte madam Menck vanavond toen ik enigszins lusteloos voor de buis hing. Ik knorde wat ter afkeuring, waardoor ze instant nog meer begon te giechelen.
“Ach, schat, dat was een grapje. Gelukkig begint straks het programma dat je thans helemaal op het lijf is geschreven.”
Ik gooide haar een vragende blik toe.
“The Voice van Vlaanderen,” lichtte ze toe. Waarna ze het meteen op een gieren zette.

  1. els

    Met zo’n sexy, fluisterende, krakende stem kan je misschien overwegen om tijdelijk voor een sekslijn te gaan werken. Zo kan je het geleden inkomensverlies rijkelijk compenseren, zeker van! 😉

    Like

    • Menck

      Zonder stem ben je zelfs daar niks wegens hun dagelijkse ruime aandacht voor het koorgebed. 😉

      Dan misschien maar een Kartuizer bij mij zijn intrek laten nemen:

      Like

  2. Affodil

    Ik hoop dat je keel zich aan die 3 weken houdt. Ik heb ooit eens 2 maanden aan de telefoon zitten gebaren op het werk. En toen was e-mail nog verre van ingeburgerd. Maar de oorzaak lag dan ook eerder bij een roetwolk van een dakbrand.
    Sterkte!

    Like

  3. Pingback: Met zingen is de Liefde begonnen | Ariadnesdraad

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.