Plog: een zondaglog

Veel bloggers begeven zich dezer dagen aan een plog, een in de blogosfeer ontstane contractie van photo- of picture-log. Daarin plaats je één dag uit je leven in de spots middels foto’s en wat begeleidende commentaar.  Een geinig niemendalletje waar ik me met graagte ook eens in uitleef, temeer daar ik het te druk heb – en ’s avonds dus te moe ben – om de doorgaans, ahum, ernstigere toonzetting die dit blog karakteriseert te handhaven.
Ik geef u in deze plog een inkijk in het weekend, meer bepaald de zondag ervan. Zo ervaart u ook eens waarmee ik mij zoal onledig hou. En uiteraard weerhoudt niets u ervan om hetzelfde te doen, want ploggen heet trendy te zijn. Bovendien: altijd fijn om te kunnen binnenkijken in iemands leventje.

[ 07:00 ]

Ik ben uitzonderlijk vroeg uit de veren. Doorgaans slaap ik ’s zondags een pak langer, niet zelden tot tegen het uur waarop de morgen in de middag overgaat. Maar vandaag is er een herdenkingsdienst gepland voor mijn moeder. Die vangt aan om negen.
Ik ben allesbehalve een kerkganger, maar uit respect voor mijn vader en mijn overleden moedertje wil ik dit keer toch op het appel zijn. En daar wens ik enigszins proper voor de dag te komen, netjes geschoren en al. Helaas geldt ‘proper’ niet meteen voor de met water bespatte spiegel:

Van de badkamer naar de koelkast is een vertrouwd ochtendritueel. Het is de laatste dag van de week en er moeten nog boodschappen worden gedaan. Wijl het koffiezetapparaat geurig rochelt, pluk ik enkele sneetjes Leerdammer uit de gelukkig nog niet compleet geplunderde frigidaire. Beetje mosterd erbij en de ochtend kan beginnen:

[ 10:00 ]

Na de herdenkingsdienst planten madam Menck en ik twee Helleborussen voor het urnengrafje van mijn moeder. De zerk moet nog geplaatst worden. Gelukkig resteren er wat plastic bloemen om de koele betonplaat enigszins aan het oog te onttrekken, ook al haat ik alle kunststofflora hartgrondig:

[ 10:30 ]

Nu we toch in het ouderlijk dorp zijn, besluiten we om een frisse neus te halen in het Vloethemveld. Dit driehonderd hectare grote natuurgebied laat zich betreden via een soortement van heirbaan. Niet verwonderlijk als je weet dat de ingang zich situeert langs de Diksmuidse Heirweg:

Alras blijkt dat wij niet de enige wandelaars zijn.  Twee guitige jongelieden lachen ons vriendelijk toe vanuit de hoogte, al kan je hen bezwaarlijk wandelaars noemen:

Wat later passeren we de voormalige schandvlek van Zedelgem: het POW-kamp (Prisoners Of War) daterende uit de Tweede Wereldoorlog. Op de foto ziet u een wachttoren:

Gelukkig valt er ook goed nieuws te rapen…:

… en is de wandeling een aanrader voor wie houdt van de pure natuur:

[ 13:30 ]

Vanavond hebben we vrienden op bezoek. Ik besluit enkele exemplaren onzer groene huisdecoratie aan te pakken ter algehele verfraaiing van de woning. Vooreerst de tulpen. Hoezeer ik ook schoonheid ontdek in het verval, lijkt het me toch geraadzaam om heden maar over te gaan tot vervanging:

Want, toegegeven, deze jongens ogen een stuk wufter:

Na deze frivoliteiten volgt het serieuzere werk: het scheuren en herverdelen van de uit zijn pot barstende Sansevieria cylindrica. Mos uit eigen tuin wordt als final touch aangewend. Vanop haar kattenpaal slaat Chatblis mijn ganse doen en laten nauwlettend gade:

Wijl ik met aarde en weerbarstige vrouwentongsigaren in de weer ben, stijgt er vanuit de keuken een heerlijke geur op. Madam Menck is aan het bakken geslagen:

[ 16:00 ]

De amuse-gueules worden geprepareerd. Behalve de maag wil het oog ook wat. Eén van de kookboeken van Pascale Naessens wordt aangesproken. De keuze valt op een eenvoudig te prepareren gerecht waar iedereen ’s avonds de mond vol over heeft wegens een delicatesse avant la lettre:

De eigenbereide liflafjes zijn dan weer van een bescheidener kaliber:

Mijn inbreng in dit alles beperkt zich tot het dekken van de tafel, het selecteren van de dranken, het kiezen van de muziek en wat servetorigami:

Het kraagje bekomt u overigens door het servet diagonaal over een breinaald te plooien en het op deze naald geleidelijk samen te drukken.

[ 19:00 ]

De deurbel kondigt onze visite aan. Haar geblèr is het startschot van wat een gesmaakte avond zal worden.
O ja, voor de nieuwsgierigen onder u: de hoofdschotel was paling in het groen. Feest in het buikje, zeg ik u!

[ Foto’s: Menck/Twaait | aanklikbaar voor groter ]

Advertenties

  1. elke

    Een ware lust voor het oog, mijn beste. Ik bewonder tevens uw moed om fotonemend en voor het-op-de-computer-zettend door het leven te gaan, zelf zou ik het niet zien zitten. Ik ben immers een beetje aan de luie kant. Schoon verslagske. Ik krijg er honger van.

    Like

    • Menck

      De natuur rond Zedelgem is zeker de moeite, iets wat in mindere mate kan gezegd worden van het dorp zelf. Ik herken er welhaast niks meer. Alle gezelligheid van weleer lijkt er uit weggezogen.

      Like

  2. bentenge

    Je bent weer helemaal mee met je plog, maar ik dacht dat kooklogjes ondertussen zo mainstream zijn dat ze alweer “out” zijn ? En een vraagje: zijn dat tulpen uit Amsterdam of uit Kenia ?

    Like

  3. Eilish

    De boodschappen moesten nog gedaan worden zei u ? Zouden die er wel nog bij kunnen in die zo al volle frigo ? U leeft in weelde meneer Menck 🙂 (zoals wij allemaal maar we beseffen het te weinig !)

    Like

  4. Liese

    allééjong, zo mooi die tulpen. en uw vrouwentongenstukjes zijn ook geweldig, en die servetjes, en die witte baard…Dat doet al ons geplog in het niets verzinken jong!

    Like

  5. Bart

    Mij viel vooral de mooi geordende Bauknecht op!
    Dat was een mooi gevulde zondag, en dan bedoel ik niet alleen de magen .-)
    En als je nog van die servet origami uit je mouw kan schudden kan je hier misschien een nieuw plogje aan wijden. Knap!

    Like

    • Menck

      Ik moet u teleurstellen, want mijn servettenvouwkunst beperkt zich tot dit ene modelletje.
      Mooi geordend? Dan zou u onze Liebherr diepvriezer eens moeten zien! 😉

      Like

    • Menck

      Chatblis was in geen velden of wegen meer te bespeuren toen onze visite arriveerde. Ze is, zeg maar, niet bepaald tuk op socializen met niet-huisgenoten. 😀

      Like

  6. onderdeappelboom

    Leuk concept, en leuk ingevuld, zoals gewoonlijk. Hééél veel tulpen inderdaad, en zelfs van vrouwentongen iets moois gemaakt; knap! Verder ben ik een beetje jaloers: in alle rust bezoek kunnen voorbereiden; dat heb ik mijn bezoek al enkele jaren niet meer kunnen bieden.

    Like

    • Menck

      Het klinkt bizar, maar ik ben nogal redelijk heel erg dol op vrouwentongen. De planten, bedoel ik. Ze zijn overigens aan een echte revival bezig.

      Je lijkt me een zeer hectisch bestaan te leiden, mevrouw Onderdeappelboom. Of moet ik ‘lijden’ schrijven? :mrgreen:

      Like

    • Menck

      Sansevieria’s zijn echt wel de makkelijkste en onderhoudsvriendelijkste planten op deze planeet. Meer zelfs: in plaats van ze veel aandacht te schenken, ontzie je ze beter wat.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s