Bloedend hart

Het moet de twintigste (dertigste?) keer in drie maanden tijd zijn dat ik hier binnenga. De tegenzin is danig toegenomen. Vorige maand klampte ik me vast aan de gedachte dat het nu wel voor een tijdje gedaan zou zijn. Vandaag sta ik er alweer.
Er stapt een stijlvol geklede heer uit de lift als de deuren openschuiven. Hij houdt zijn blik ten gronde gericht. Op zijn wang ontwaar ik tranen. Een slechte tijding, denk ik instant. Waarna ik de lift instap.
Op de gang ruikt het chemisch. Het ruikt er altijd chemisch. Ether overheerst. Als je er tien minuten bent, ruik je niets meer. Zo vergaat het ook de werknemers van een slachthuis, vermoed ik. Een naargeestige associatie, maar ik verdring ze niet.

In de straat staat een MUG-ambulance met draaiende motor. De blauwe zwaailichten hebben een stroboscopisch effect op de zo-even nog in schemerduister gehulde gevels. Enkele buren bevinden zich in hun deuropening, vrijwillig weggerukt uit hun luie zetels, spinzend naar sensatie.
“Hij gaf constant bloed over, Menck”. Mijn zus praat geagiteerd. “En ineens zakte hij in elkaar en bleef hij levenloos liggen.”
Ik leg mijn arm over haar schouders en troon haar mee naar binnen. “Het publiek is iets te enthousiast hier,” fluister ik. “Het komt wel goed,” sus ik haar vervolgens. Dat zei ik vorige maand ook over mijn moeder.

Als ik de deur openduw, merk ik dat hij ligt te slapen. Slangetje in zijn neus, slangetjes in zijn arm. Als ik een stoel verschuif, wordt hij wakker.
“Fijn dat je er bent, zoon. Ik verveelde me te pletter. En die boekskes boeien me niet.” Hij wijst naar twee Story’s op het tafeltje naast zijn bed.
“De eik is geveld, zie ik.” Ik leg mijn hand op zijn arm.
“Hij heeft net iets teveel stormen moeten doorstaan. Met een zware maagbloeding als gevolg.”
Ik knik slechts.
“Er wordt constant bloed uit mijn maag gepompt. Dat slangetje slingert zich door mijn neus via mijn slokdarm naar mijn maag.” Hij beroert even het plastic buisje waar geregeld wolkjes bloed doorheen schuiven. “Gelukkig voel ik er niet al te veel van.”
“Het kan ook een gevolg zijn van je recente pillenmix, pa. En je eet welhaast niet meer. Dat wreekt zich.”
“Ik moet me herpakken, Menck. Maar ’t is zo verdomde moeilijk.” Glazige ogen.
“Het komt wel goed,” sus ik hem.
Dat zei ik vorige maand ook over mijn moeder.

Update:
Mijn vader is deze morgen bij hoogdringendheid geopereerd. Er waren diverse ernstige bloedingen opgetreden in de maag én de dikke darm.
Hij bevindt zich momenteel op de afdeling Recovery. Zijn toestand is precair.

[ Foto: Menck|Twaait ]

Advertenties

  1. Affodil

    Het zijn veel stormen in één seizoen, Menck. Probeer zelf een beetje wilg te zijn in plaats van alleen een eik. Die plooien wat meer mee, maar komen er met de minste schade doorheen. Sterkte!

    Like

  2. Menck

    @ allen:

    Bedankt voor de blijken van medeleven en de warme, opbeurende woorden.
    Zoals ik later op de dag onderaan het logje toevoegde: mijn vader is deze morgen bij hoogdringendheid geopereerd. Er waren diverse ernstige bloedingen opgetreden in de maag én de dikke darm. Hij bevindt zich momenteel op de afdeling Recovery. Zijn toestand is precair.

    Afwachten en de vingers stevig gekruist houden, is al wat ik momenteel kan doen. Die machteloosheid is eens te meer klote.

    Like

  3. Pingback: Give-away « TWAAIT
  4. Joke

    Wat erg dat je vader dit nu moet doormaken. Gelukkig heeft hij een sterke wil en de steun van zijn kinderen. Vermits je inmiddels alweer een nieuw blogje geplaatst hebt over een fait divers, durf ik veronderstellen dat hij terug aan de beterhand is.

    Like

  5. Johan

    Godverdikke Menck, na enkele dagen afwezigheid kom ik mijn achterstand inhalen en dan krijgt je dit te lezen. Deju toch. Maar, al blij dat de operatie geslaagd is. Hopelijk volgt er een volledig en gunstig herstel!

    Like

  6. pharailde

    Ik kom hier ook nu pas lezen (eigenlijk nu pas even tijd om een reactie na te laten wegens andere zorgen, sorry), maar alle vragen die zich stelden, kregen inmiddels een antwoord. Dus zooo goed om te lezen dat het alweer wat beter gaat, ook al is er nog een lange weg te gaan. Maar langzaam gaat ook. Heel veel courage alvast (en als je nood hebt om je zorgen te uiten, hier zijn luisterende oren. Veel).

    En toch nog iets anders: bij het bekijken van die foto van je vader, gaf dat toch sterk de indruk dat je op hem gelijkt.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s