Shampoo, iemand?

Doorgaans zijn onze katten propere beesten. Hun gevoeg doen ze in de tuin, tussen de beplanting. Ze krabben een putje in de grond, deponeren daar kaka of pipi in en gooien dit efemere zelfbouwtoilet na de boodschap weer netjes dicht.
Dat vliegertje gaat op zolang het niet vriest. Want als de temperatuur onder nul daalt, dienen ze alternatieven te zoeken. Zo belandt hun gevoeg ’s winters wel eens in een hoopje bladeren. Of kakken ze boudweg op het houtsnipperpaadje. Dat heeft ook tijdens vorstweer een tamelijk rulle bedekking. Ze herkennen er ongetwijfeld de kattenbak hunner kittentijd in.
Heden staat de winter wat op zijn kop. Vorst blijft uit. Ons kattenkwartet lijkt hierdoor wel van slag. Want hoewel door de zachte januarimaand tal van borders vol losse aarde uitnodigen om bedrukt te worden, verkiezen de katten dezer dagen desalniettemin het snipperpaadje om hun dikke darm te ledigen. Vorige week kwam ik abrupt tot die onsmakelijke vaststelling. “Shit!” vloekte ik op het moment dat mijn rechterschoen met het onderwerp van mijn vloek in aanraking kwam. Waarna ik ineens wel twintig excrementen verspreid over het smalle pad zag liggen. Het zou nog een heuse evenwichtsoefening vereisen om ze te ontwijken. Helaas beschikken die fecaliën over de ideale camouflagekleur tussen schors. U raadt het al: ook mijn linkerschoen moest er aan geloven. Sakkerend trachtte ik mijn schoeisel proper te wrijven op een boordsteen. Schoenzolen met ribbels zijn op zulke momenten je reinste ondingen. Ik verklaarde onze katten terstond tot vunzige strontbeesten wijl ik op kousenvoeten de woning betrad.

Vandaag besloot ik om het paadje drollenvrij te maken. Gewapend met een emmer en een plantenschepje hurkte ik neer aan het begin van het weggetje. En daar bleef ik een wijl verbaasd zitten. Want wat ik thans zag, tartte mijn verbeelding. Alle bolussen waren stuk voor stuk voorzien van een uit de kluiten gewassen pruik. Om het wat duidelijker te stellen: er groeide haar op elke stront. Grijs, lang, dik en rechtopstaand haar. Het leken wel coupes van bejaarde punkers. Ik vond het schouwspel even burlesk als wansmakelijk.

Kan iemand dit fenomeen verklaren? Googelen maakt me alvast niks wijzer, wat schunnige toespelingen daargelaten. Zijn het schimmels? Een soortement van paddenstoelen? Of bevatten kattenexcrementen – stel u voor! – daadwerkelijk haarfollikels?
Ik nam uiteraard ook een foto om mijn bevindingen te staven. Met een stokje heb ik, om een duidelijkere weergave te verkrijgen, een lukraak gekozen haarkak eventjes op zijn zij geduwd. U moet nog eten, zegt u? Ow, sorry.

[ Foto: Menck/Twaait | aanklikbaar voor groter ]

  1. Affodil

    Hoewel drollen inderdaad na verloop van tijd een pruik beginnen dragen, ziet die er meestal ietsje anders uit. Meestal lijkt het meer op een donzig beginnersgewas, vuilwit, soms met een groenige schijn. Wat ik hier op de foto zie lijkt me inderdaad deels een haarbal te zijn. De meeste uitgelikte haren worden in de maag verzamelt tot Poesiemauw de haarbal retour door haar slokdarm werkt. Maar er zullen allicht ook haren door de mazen van het net glippen. In de ruiperiode al wat meer dan anders en door het zachte weer zouden ze al wel eens hun wintervacht aan het verliezen kunnen zijn. Eerst goed verpakt in de excrementen, later door regen wat “schoon”gewassen zodat je vermoedelijk zelfs de eigena(a)r(es) kan identificeren. Of er heeft er eentje de panneschrobber ingeslikt…

    Like

    • Menck

      Ik vrees dat haarballen sowieso uit te sluiten zijn. Eerst zie ik een twintigtal, eh, maagdelijke poephoopjes liggen en anderhalve week later zie ik dat diezelfde hoopjes grijze haren hebben gekregen. Enfin, haar: ’t zal wel een soort schimmel wezen. Ik heb zulks echter nog nooit eerder gezien.

      Like

  2. muggenbeet

    Als het echt op elke stront is, zal het wel schimmel zijn. Zie af en toe ook wel dergelijke dingen, bvb. hier http://muggenbeet.blogspot.be/2012/01/hondenpate-in-een-jasje-van-schimmel.html maar hetgeen jij toont, is redelijk extreem 🙂 Moet nader te onderzoeken zijn. Plukken haar heb ik van onze kat soms ook, maar die groeien niet op de stront. Elk eten heeft in principe zijn eigen schimmel. Dit zou wel eens frit-biefstuk kunnen zijn 🙂

    Like

    • Menck

      Aan nader onderzoek waag ik me niet. 😉 Waarschijnlijk een schimmelsoort, zoals je schrijft. Maar dan inderdaad een redelijk extreme. Straks eens wat grondiger speurwerk verrichten op het www.

      Like

  3. Joke

    Waarlijk een vreemd fenomeen. Ik ga eens zelf op mijne gazon kakken en kijken wat dat geeft. Over een week weet ik u dat te vertellen. Ik verwacht alleszins geen grijs haar, want ik verf dat altijd.

    Like

  4. zem

    Die poezen van jou vinden de rulle aarde naast de paadjes gewoon te nat. Ik ga daar toch ook niet lopen, moet ik veel te lang voetjes vegen.
    Maar kaka doen, ik geef de poezen geen ongelijk, wat betreft de plek. En die schimmel, je wilt vast niet weten welke het is. Het is ook écht schimmelweer.

    Like

  5. madame boerenerf

    Zal onze katten eens lief vragen om eens niet in een border te kakken maar op een zichtbare plaats en ne keer zien of daar ook haar op groeit. Of nee toch maar niet 🙂
    Bij de varkens hun kak komt er ook een soort schimmel op maar dat ziet er toch ni zo harig uit zenne

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.