Daarna

Morgen – als u dit leest: vandaag, want ik schreef ’t gisteren – vervoegt mijn moeder, middels een bescheiden kerkdienst, officieel de zielen die tot in der eeuwigheid rijstpap eten met gouden lepeltjes. Van een gevarieerde voeding gesproken.
De dienst zal, geheel zoals zij het zou gewild hebben, gespeend zijn van al te emotionele poespas zoals muziekjes waarin violen de gevoeligste snaren raken en, God beware ons, Clouseau’s Afscheid Van Een Vriend. Zulks voorzag ze om ons te sparen; bij leven en welzijn was mijn moeder wel degelijk een sensibel en fijnbesnaard mens.
Haar wens om gecremeerd te worden, zal vanzelfsprekend worden ingewilligd. Donderdag zal haar as in een urnenkelder(tje) worden geplaatst waarin, voorzienig als ze was, zelfs al een plekje gereserveerd is voor pa. Want als ze samen waren, ging hij ook als laatste slapen.
Aan de koffietafel verwacht ik een lach en een traan. En pistolets, dat ook. Niks nieuws onder de zon, kortom.
‘Bloemen noch kransen’ leest u wel eens. Maar dat is buiten mijn moeder gerekend. Aan kransen had ze lak, maar met haar familienaam kon het welhaast niet anders dan dat ze bloemen adoreerde. Altijd bloemen in huis, bloemen op haar terras, bloemen in de tuin. Een bloemetje krijgen? ’t Was haar hoogste genot. En dus zorgden we, middels de vaardige handen van madam Menck, voor een megabloemstuk dat haar persoonlijkheid voor de volle honderd procent weerspiegelt. Het zal weliswaar hooguit anderhalf uur haar kist sieren.

Vanavond was ik op zolder voor een banale klus. Wat druk bijsteken op de gasgevoede verwarmingsketel. Ineens blikte ik door het raam en zag ik hoe de ondergaande zon het uitspansel in grillige, roodachtige linten trok. En toen besefte ik dat mijn moeder dit nooit meer zal kunnen aanschouwen. Meteen daarna: dat ik nooit meer een begeesterde dialoog met haar zal kunnen voeren, haar nooit meer in mijn armen zal kunnen sluiten, nimmer nog door haar krullen zal kunnen woelen in een teder gebaar. Zelfs haar gulle lach is me voorgoed ontnomen. Dat besef trof me op dat moment als een mokerslag in het hart. Nooit eerder heb ik zo hartstochtelijk gehuild als gisteren.

Erna is er slechts stilte
en woorden die niet klinken
stoten geluidloos tegen het raam,
stom gebleven.
Zo ook de tranen, ongezien
door mij geplengd,
de druk om mijn hart
die zich met mijn slikken
vermengt in
opgekropte kreten.
Hoe ongenadig
het timbre van verdriet,
de onbeantwoorde roep om haar,
de eeuwigdurende eenzaamheid,
het geselend gemis
is voor altijd daar.

[ Update 12/12: ]

[ Foto’s: Menck ]

Advertenties

  1. Darling Doormat

    “En toch telkens weer zullen we je tegenkomen. Zeg nooit het is voorbij. Slechts je lichaam werd van ons weggenomen, niet wie je was en ook niet wat je zei.” Een onbekend iemand bracht dit mooier onder woorden dan ik ooit zou kunnen. Wij leggen onze arm om je schouders, Menck.

    Like

  2. Affodil

    Prachtig beschreven.
    De pijn van zo’n moment is vlijmscherp in het begin, maar er komt een moment waarop je zo’n zonsondergang weer vol verwondering genietend met haar deelt, in gedachten, en dat zij even stil antwoordt. Sterkte.

    Like

  3. zeezicht

    Nee, het gaat nooit over, het gemis… maar je leert ermee leven…
    Mijn moeder overleed in 1986, een eeuwigheid al, maar ik heb nog momenten dat ik denk:
    Ons ma moet dat nog weten… maar ik kan het haar niet meer vragen…
    Veel sterkte… ❤

    Like

  4. bentenge

    Schitterend bloemstuk.
    Soms zeggen woorden niets, maar toch, die mokerslag, die voelde ik als het ware tot hier. Goede en fijne ouders, we hebben er niet echt recht op, maar als je ze had is het missen enorm. Dus laat de herinneringen je af en toe overspoelen Menck en laat ook die tranen maar komen.
    Meelevende groet uit Asse.

    Like

  5. Joke

    Ik kan het wel appreciëren als een man zo openlijk zijn gevoelens durft tonen. Stiekem pink ik mee een traantje weg. Maar… als ik heel eerlijk ben, niet alleen uit medeleven, maar mede omdat dit een confrontatie is met het feit dat ikzelf ook ooit ga geconfronteerd worden met het nooit (meer). Trouwens, dat is werkelijk een prachtig bloemstuk. Mevrouw Menck heeft haar steentje zeer passend bijgedragen.

    Like

    • Menck

      Zo denk ik er ook wel ’s over, Joke. Weet echter dat ’s morgens gezond ontwaken al een overwinning op de dood is. 😉
      Het bloemstuk vond ik eveneens prachtig, en met mij tal van aanwezigen op de begrafenis.

      Like

      • Joke

        Ik bedoelde eigenlijk nog niet zozeer mijn eigen dood. Die staat hopelijk nog mijlenver van me af, maar de (‘hoogstwaarschijnlijke’, tenzij ik eerder de pijp aan Maarten geef) confrontatie met de dood van mijn moeder/vader. Ze zijn nog allebei in leven, hebben nog een relatief goede gezondheid, maar het kan zo vlug veranderen… We hebben een grote familie en er zijn al wel wat nonkels en tantes gestorven. Als ik dan mijn nichten en neven achter de kist zie lopen, moet ik automatisch denken aan het moment dat ik dit zelf zal moeten doen. En dan vloeien de traantjes nogal gemakkelijk en niet in de eerste plaats omwille van het verlies van mijn nonkel of tante.
        En dat gevoel besloop me nu ook weer…

        Like

        • Menck

          Momenteel denk ik daar ook heel veel over na. Mijn vader is heden zo oud als mijn moeder geworden is. Zijn gezondheid valt niet meteen stabiel te noemen.
          “Als er eentje gaat, dan volgt de partner niet zelden snel daarna,” werd ik deze week *ahum* “getroost”. De simpele ziel die deze woorden veralgemenend uitsprak, was zich van geen kwaad bewust.
          Maar het heeft me wel serieus aan het denken gezet. Enige zelfkwelling is me dezer dagen niet vreemd, kortom. En de tranen kwamen al zo snel…

          Like

  6. Marta

    Ja, dat ‘nooit meer … ‘ is bij wijlen zo hard, zò confronterend dat het fysiek pijn doet. Tot de tijd de pijn loutert en je kan glimlachen bij herinneringen…
    Mijn gedachten gaan heel vaak jullie richting uit, warme groet

    Like

  7. Zem

    Een waardig afscheid; met veel bloemen. Wat een mooie bloemstukken van mevrouw Menck.
    De herinnering zal bitter en zoet tegelijk blijven. Bitter vanwege het gemis, zoet vanwege de mooie herinneringen. Sterkte, Menck!

    Like

  8. onderdeappelboom

    Ik had dit bijzonder treurige nieuws volledig gemist Menck. Het zal nog een lange weg van rouwen worden, maar zoals Micheleeuw hierboven zegt: je talrijke mooie woorden hebben haar (en inderdaad ook een beetje jou) bijzonder grote eer gedaan. Hopelijk kan dat troosten.

    Like

  9. veerle

    Ik proef je moeders warmte in je woorden. Ik hoop dat mooie herinneringen (al is dat nu waarschijnlijk nog wat snel) de pijn van het verlies wat mogen verzachten. Ik wens je veel sterkte toe. Van harte, Veerle

    Like

  10. Pingback: Oude wijn in nieuwe zakken « TWAAIT
  11. Pingback: Rouw op de maag « TWAAIT

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s