Uitgebloeid

Kent u het verhaal van de zieke terrasplant die haar bladeren liet hangen en nog slechts verpieterde bloempjes ontwikkelde?
Ze werd in een goed uitgeruste serre gezet, kreeg nieuwe potaarde en verkwikkende voeding toegediend, werd getrakteerd op weldadige warmte, afdoende licht en een correcte luchtvochtigheid en ze genoot op de koop toe een vakkundige snoeibeurt waarna ze opnieuw floreerde als nooit tevoren.
Het tere plantje werd professioneel in bloei getrokken. Enigszins geforceerd, dat wel, maar het stráálde.
Na verloop van tijd mocht de potplant terug naar het terras waar ze vandaan kwam. Iedereen prees haar om haar weelderige bloei en haar diepgroene bladeren. Tot ze zes dagen later, in nauwelijks drie uur tijd, al haar bloemen losliet, geen water meer dronk noch voeding opnam, haar bladeren liet hangen om tenslotte finaal ineen te stuiken.
Het is het verhaal van een tot serreplant verworden terrasplant die niet opnieuw een terrasplant kon worden spijts de beste der zorgen.
Het is het verhaal van de tuiniers die zich verslagen voelen omdat er niet tegen de natuur kan worden opgetornd.

Het is woensdag 4 december en exact 17 uur als we finaal afscheid nemen van een onbeschrijfbare schoonheid.

RIP, gij schone Blomme.
Slaap zacht, lieve mama.
Je persoonlijkheid en je liefde waren voor ons wat de geur is voor een bloem.

[ Irena Blomme, 10/05/1933 – 04/12/2013 ]

  1. Antje

    Hey Maatje,
    Ik weet hoe diep je liefde zat voor je moeder, hoe graag je haar zag. De manier van trots die je steeds had wanneer je over die sterke vrouw sprak sierde jou net als de mooie tekst die je hier net neerpende.
    Als het enige troost voor jou kan zijn… ze is heengegaan op de plaats waar ze gelukkig was. Het is een schamele troost maar hou je daar aan recht. Wij hier in Baliebrugge zijn er voor jou. Dag en nacht. Veel sterkte. Serge

    Like

  2. Marta

    Ooh… waar je bang voor was, werd toch harde realiteit… De pijn is voelbaar in wat je schrijft, de liefde en de trots ook!
    Dat er warme mensen om jullie heen mogen zijn, warme groet.

    Like

  3. pharailde

    Innige deelneming Menck. En alweer heel prachtig verwoord maar dat maakt het verdriet er niet minder om. In ieder geval blijft die blomme nog een stuk verder bloeien en geuren in haar zoon

    Like

  4. ariadnesdraad

    Oei, dat is wel even wat anders dan een verhaal over de thuiskomst dat ik hier verwachtte…

    Een groot vertrek, beschreven met een prachtige bloemlezing, waaruit blijkt dat de liefde bloeit ! Gelezen met een traan, en ontroering… En beantwoord met een oprechte wens van steun, aan jou en alle anderen die je mama zullen missen …

    Like

  5. Thomas Pannenkoek

    Afscheid van iemand moeten nemen komt altijd te vroeg. Als je echter weet dat alles voor haar gedaan is wat mogelijk was, als je weet dat ze nog die laatste opsprong heeft gekregen en ze nog één keer heeft kunnen knipogen naar de wereld, dan moet je jezelf niks verwijten.
    Heel veel sterkte !

    Like

  6. Joke

    Met deze schat aan woorden, kom ik woordenschat tekort. Dit is mooiste liefdesverklaring (is misschien niet het juiste woord, maar ik kom even niet uit mijn woorden) die ik ooit gelezen heb. Ik ben helemaal van mijn sokken geblazen. Al ken ik jou niet persoonlijk en je moeder evenmin, dit raakt me diep, omdat je mij (en wellicht ook andere bloglezers) zonder het te beseffen indirect grote levenslessen hebt meegegeven. Ik hoop ooit (maar liever nog niet meteen) even waardig afscheid te kunnen nemen van mijn ouders dan jij gedaan hebt. Veel sterkte Menck, aan jezelf en de jouwen. En bedankt om dit op deze manier met ons te willen delen.

    Like

  7. Zem

    Mijn deelneming met het overlijden van je moeder, Menck.
    Je hebt een prachtige metafoor gebruikt bij het beschrijven van haar laatste maanden.
    Het heengaan van moeder doet een mens meer dan hij zelf denkt, ook al ben je lang en breed volwassen. Veel sterkte!

    Like

  8. Menck

    @ Allen

    Haar plaats is leeg, maar de herinnering zal altijd blijven.

    Heel veel dank aan iedereen voor het medeleven en de lieve troostende reacties op dit blog en via mails na het overlijden van mijn mama.
    Het is voor mij een grote troost dat u zich allen zo betrokken voelt bij dit verlies.

    Like

  9. elke

    Ah… en dat na het verdriet en de nieuwe hoop. Ik hoopte dat haar tijd nog niet gekomen was, maar helaas. Eén ding is zeker: nooit zal je vergeten hoe ze was. Van een moeder heb je er maar één. Veel moed.

    Like

  10. Pingback: Kerkhofblomme | Menck Weserhütte
  11. Kakel

    Wat een prachtige ode aan je moeder.
    Natuurlijk mis je haar nog steeds. Wie weet zelfs elke dag een beetje méér.
    Maar wie je voor altijd in je hart meedraagt, kun je niet werkelijk verliezen…
    Dat neemt alleen het verlies niet weg.
    Sterkte!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.