Bevlekte ontvangenis

[ VRIJDAGAVOND, 17:00 ]

“Kijk ’s hoe de baby blinkt!” kreet madam Menck op het moment dat ik me uit mijn bestelwagen liet glijden na een afmattende dagtaak. Met ‘baby’ doelt ze overigens op haar Mini, een naamkeuze die niet bepaald verwondering mag wekken gezien het sigarendozenformaat van dit statusblik.
“Je zult er nog eens de verf afwassen,” gaf ik haar monkelend te kennen.
“Lach maar. De uiterlijke staat van een auto vertelt veel over de mens die ermee rijdt.”
“O, echt? Dan ben ik dus een smerige vent volgens jou.” Ik aaide hierbij theatraal-sensueel over de motorkap van mijn camionette. Iets wat ik, zo merkte ik terstond aan de kleur van mijn handpalm, toch maar beter niet had gedaan.
“Maar schat, dat bén je ook.” Ze draaide zich om, nam haar emmer met wasgerief, en wandelde gedecideerd de garage in.
“I love it when you talk dirty!” riep ik haar nog na, maar daar kwam geen respons op. Grijnslachend stapte ik naar binnen.

“Shit, dat is waar ook, ik moet nog weg,” herinnerde ik me driekwartier later. Ik keek snel op mijn horloge. “En ik zal me verdorie serieus moeten reppen om nog op tijd te zijn.”
“Die afspraak ligt al minstens twee weken vast, schat. Je bent weer stipt als vanouds.” Een zucht vulde de keuken.
“Ik neem je koekendoos, meis. Er hangt een volle aanhanger achter mijn bestelwagen. Die zet ik niet in een-twee-drie aan de kant.
“Laat het uit, wil je. Mijn auto is pas gewassen.”
So? Wil dat zeggen dat hij daardoor plots niet meer te besturen valt?” Ik griste de sleutels van het haakje. “Bovendien, de wegen liggen er droog bij. Kus kus.” Ik spurtte naar buiten.

“Merde!” vloekte ik toen ik de Mini startte en het klokje in de gaten kreeg. “Dit karretje zal verdomd mogen presteren.”
Toen ik onze straat uitreed, sloeg ik rechtsaf in plaats van links. Deze weg was beduidend korter, maar meanderde onverlicht tussen tal van akkers en velden. Doch zelden verkeer alhier. Let the beast go!

[ ZATERDAGMORGEN, 9:30 ]

“Wil je nog een glas fruitsap? Of heb je liever dat ik een thee voor je zet?”
“Zo poeslief ben jij ’s morgens nooit, Menck. Moet je me iets vertellen of zo?”
“Eh, niet echt. Of ja, misschien toch wel: gisteren werd er maïs gehakseld in de Keibergstraat. Een drukte van jewelste aldaar. De baan leek wel bezaaid met tractoren. En ik dacht dat ik zou kunnen opschieten door die weg te nemen.”
“Je was dus te laat, met andere woorden.” Ze zuchtte wijl ze ostentatief roloogde.
“Eh, ja, dat ook. Niet veel te laat, gelukkig.”
“Da’s dan toch niet zo erg?”
“Nee. Nee, tuurlijk niet. Maar de akkers, die…, eh, die liggen er dezer dagen bijzonder, eh, drassig bij. Erg zompige toestanden aldaar. Die tractoren moesten nogal ploeteren. Geen lachertje voor die loonwerkers.”
Ze gaapte me aan met een onverholen ‘Qué?’-blik in haar ogen. “Dat deerde jou toch niet? Of wel?”
“Niet rechtstreeks, nee.”
En ineens begon het haar te dagen. Ze schoof haar stoel achteruit, sprong recht, stapte naar de voordeur en gooide ze met een ruk open.
De vloek die daarop volgde, is niet meteen voor publicatie vatbaar. Dit moet een deftige stek blijven, ziet u.
Geheel ongegrond was hij echter niet, zoals u hier kunt merken.

Onnodig te vertellen wat ik een kwartier later aan het doen was, zeker?

[ Foto: Menck | Twaait ]

Advertenties

  1. Eilish

    Ik zie alleen vuil op een ander 🙂 en die mini is ECHT vuil ! Hier dus ook een broertje dood aan auto wassen, terwijl het eigelijk een karweitje van niets is eens er aan begonnen.
    Je hebt wel een supervrouw, alleen maar vloeken bij dat zicht, ik zou er nog een scheldtirade achterna gegooid hebben !

    Like

  2. Heidi

    Euh… ik ben zéker dat de staat van de auto NIKS, hoort u mij, NIKS! zegt over de bestuurster. De mijne is in de 10 jaar dat ik er mee rij al vier keer gewassen. Ik hou nogal van de mossen die aan de ramen groeien namelijk 😉

    Like

  3. bentenge

    Wat ben ik blij met de reactie van Heidi hierboven. Ik was mezelf zeer regelmatig, en het huis ligt behoorlijk proper, maar uit de “properstaat” van onze auto’s kun je dat doorgaans niet afleiden. Maar alle respect voor mevrouw Menck.

    Like

  4. Affodil

    Nu weet je meteen waarom ik al van juni aan het plannen ben wanneer het opportuun is die van ons te wassen. Eén dezer zal ik wel eens langs de carwash moeten, want de dode hoeken worden alsmaar groter omdat het bereik van mijn ruitenwissers beperkt is. Binnenin is intussen een heel eigen biotoop aan het ontstaan met Texels zeezand, Kalloose poldergrond en steentjes uit Bretagne. Benieuwd wat daar gaat uit komen!

    Like

    • Menck

      Het klinkt misschien idioot, maar het woord ‘knotsen’ ken ik niet. Of wacht: als je bedoelt ‘het hanteren van een knots’, dan is dat wellicht de activiteit die mijn madam in gedachten had toen ze ontdekte wat ik haar blikken doos had aangedaan.

      Like

  5. Zem

    Tja, zo buiten, zo binnen hebben ze mij eens gezegd, maar dat buiten sloeg op de onze wilde tuin.
    Autopoetsen is hier ook een sluitpost, gebeurt alleen als hij verkocht moet worden. Maar de ramen hou ik wel schoon 😉 En wat de rest betreft: die mossen van Heidi hierboven spreken mij wel aan…
    Maar Menck, je had misschien beter vroeg kunnen opstaan en dan meteen gaan poetsen… 🙂
    Ik heb erg gelachen om het verhaal.

    Like

    • Menck

      Het onkruid tiert welig tussen de stoeptegels voor onze deur, maar onze tuin is om door een ringetje te halen (enfin, dat vinden wij althans). Never judge a book by its cover. 😉

      Mos vind ik ook wel leuk, vooral als het Kate als voornaam draagt.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s