IRL

Zes dagen geleden.
Op de tafel lag een handvol foto’s van mijn moeder. Eentje ervan vonden we allen erg bruikbaar.
Mijn vader overhandigde me een lijst met adressen van alle familieleden, vrienden en kennissen. Of ik die op zelfklevende etiketten wilde uitprinten.
Mijn broer, zijn vrouw, mijn zus, haar vriend, mijn vader en ik dronken koffie. Madam Menck hield het op een glas prik. Bakjes troost zijn niet haar ding. Er waren koekjes en chocolaatjes. Er was cognac voor wie wat sterkers beliefde. Een huiskamer vol Vlaamse gezelligheid, kortom. De tranen sprongen ervan in onze ogen.

Om 17 uur 46 zette de gsm van mijn zus een deuntje in. Binnen de twee seconden nam ze op. Ik zag hoe haar ogen zich verwijdden en hoorde haar ‘Echt?’ antwoorden. Toen ze inhaakte, liepen er stroompjes over haar wangen. “Ze is uit de coma.”

Na twee weken ver weg van de wereld, zwevend op de flinterdunne grens van leven en dood, is ons ma vandaag al zes dagen bij bewustzijn. Op de morgen van dag vijf werd ze op de dienst intensieve zorgen van ‘haar’ gigantische robot losgekoppeld en naar een eenpersoonskamer met voortdurende monitoring verplaatst. Ze is verward maar praat met ons. Voor het eerst eet ze weer zelfstandig, een soortement van kinderprak, maar toch: echte voeding. Ze is elf kilo afgevallen, maar dat mocht.
Een enorme stap in de goede richting, vinden wij.
Ze is redelijk stabiel doch zeer zwak, vinden de verpleegkundigen.
Haar toestand is nog steeds erg precair, vindt de behandelende arts.

Maar: ze leeft.
Ze!
Leeft!
Aan een zijden draadje, dat echter wel. Moge het een staalkabel worden waar wij ons straks weer ongegeneerd kunnen aan optrekken. Ik negeer hierbij maar even het gevreesde citaat dat de wens niet zelden de moeder van de teleurstelling is. U zou krek hetzelfde doen in mijn plaats. Wilt u dan ook even mijn allesoverheersende nuchterheid overnemen? Hij staat verdomme al twee weken en zes dagen in de weg van hoop.

Advertenties

  1. Eilish

    Zucht van verlichting ! Dat je die weg van de hoop nog maar lang mag lopen !
    Ook fijn dat de familie troost zoekt bij elkaar, waarschijnlijk mede de verdienste van een goei nest makende moeder …

    Like

  2. Zem

    Hoop is de motor van ons leven, Menck, en nuchterheid houdt ons stevig op de been.
    De nuchterheid zal je niet verlaten , maar nu is het tijd voor hoop.
    Het zou zo mooi zijn, als jullie je moeder nog een tijd bij je mogen hebben.
    Hopelijk!

    Like

  3. Menck

    @ Allen

    Bedankt voor de talrijke reacties.
    Ik geniet volop van de goede momenten die mijn moeder thans beleeft, maar mijn nuchterheid blijft overheersen. Niet geheel onterecht, denk ik. Want vandaag zie ik alweer de eerste tekenen van een – vooralsnog aarzelende – achteruitgang tegenover begin deze week.
    Geen machines meer, geen baxter- en infuusgedoe meer, maar een oud en zwak lichaam dat het op eigen krachten moet redden na een dergelijke zware aanslag: I doubt it, om eerlijk te zijn.
    Ik vrees dat het toenemende enthousiasme van mijn vader, zus en broer straks een stevige en bijzonder ontnuchterende knauw zal krijgen. Al blijf ik uiteraard hopen van niet, dat spreekt.

    Like

  4. elke

    Mooi en onverwacht goed nieuws komt mij hier tegemoet. Ik hoop van harte dat het de goede kant op blijft gaan. Geniet van elk moment dat jullie haar nog langer dan gedacht kunnen koesteren. (En sorry voor de late reactie. Dat komt ervan als ik niet veel in blogland ben)

    Like

  5. Johan

    Beste Menck,
    De Koning van het Vlaamse lied zong ooit over “Hoop”. Hoop is iets dat je nooit mag verliezen. Zelfs uit momenten als deze mag je nooit het positieve uit het oog verliezen. Kijk naar het moment waarop je met die die jou het meest nauw aan het hart liggen samenzit. Het zijn zo van die momenten dat het ’s ochtends zelfs eens pijn mag doen.

    Die hoop, dat geeft jezelf en je moeder de nodige levenskracht. Maar … nuchterheid, realisme, … het moet er spijtig genoeg ook zijn.
    Wanneer je merkt dat “het” moment onafweerbaar is, heb dan ook geen angst hier over te spreken. Niet met jezelf, je vrouw, je familie, maar vooral … hoe moeilijk ook … met je moeder. Oprecht afscheid nemen is onbetaalbaar.

    Zowel ik als mijn vrouw worden regelmatig geconfronteerd met deze situaties vanwege ons beroep, de laatste tijd ook veel te veel privé naar mijn zin, maar Godzijdank nog niet zo dichtbij dan jij momenteel meemaakt. Ervaring leert zegt men wel eens. Ik weet één ding: oprecht praten over je gevoelens met alle betrokkenen kan een openbaring betekenen. Dus ik hoop oprecht dat je deze gelegenheid hebt.

    Wil je ooit een luisterend oor bij een totaal onbekende, aarzel niet. Je mag altijd contact opnemen.

    Like

  6. Menck

    Nogmaals bedankt voor de woorden van begrip en medeleven. Deze stek wordt, zo beloof ik u, geen klaagblog.
    Praten over mijn/onze gevoelens is in onze familie nooit een probleem geweest. Zulks werkt inderdaad zeer louterend.
    Ondertussen is de toestand van mijn moeder stabiel en we duimen dat dit zo blijft. Maar we hopen uiteraard dat er binnen onafzienbare tijd verbetering merkbaar is.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s