Motomutilatie

Boven zich hoorde ze stemmen. Wilden haar ogen nu maar open. Haar hersenen stuurden in volle hevigheid prikkels naar de rest van haar lichaam, maar het reageerde er niet op.
Ze herinnert zich dat haar moto aan het slingeren ging in die ellendig lange bocht en dat ze, haar machine niet langer meester, op een bushokje afstoof. Daarna was er (lang? even?) niks meer. Dat was een stuk beter dan het meerstemmige gemurmel dat nu van alle kanten op haar afkwam.
‘Wil iemand mijn helm afnemen?’ Ze sprak de woorden uit in haar hoofd. Haar lippen bleven gesloten. Haar mond voelde kurkdroog aan. Water. Water zou enorm welkom zijn.
In de verte hoorde ze een sirene loeien. Het geluid kwam haar richting op. Er weerklonk gejammer van een gsm. Dat beltoontje was vlakbij. Iemand ritste het borstzakje van haar lederen pak open.
“Hallo?” Het daagde haar dat het haar eigen gsm was die ze had gehoord. ‘Wie belt er? Wie neemt er op?’
Weer trachtte ze haar ogen te openen. Ze leken wel dicht gekleefd. ‘Waarom denk ik, hoor ik en kan ik niks doen, verdomme?’ Op haar wang voelde ze een traan lopen. ‘Ik huil toch niet? Nee toch?’
De sirene was nu vlakbij. Het geluid hield op. Ze hoorde autodeuren slaan, een deur openschuiven en gekletter van metaal. Een stem klonk ineens luid en geagiteerd.
‘Wil iemand me helpen opstaan?’ Niemand gaf antwoord. Er was alleen dat constante, enerverende gemurmel.
“Mevrouw, kunt u me horen?” Een man met een diepe basstem. Ze voelde dat hij haar arm aanraakte.
‘Ja, ik hoor u. Wilt u me alstublieft rechtop helpen?’
“Ze reageert niet, Alex. Haar ogen zijn gesloten. Ze ademt traag. Zwakke pols ook.”
Ze hoorde de man de woorden snel na elkaar uitspreken. ‘Hey, ik hóór jullie! Maar luister dan toch naar me!’ Ze voelde weer tranen over haar wang stromen. Haar hoofd werd opgetild en haar helm voorzichtig afgeschoven. Ogenblikkelijk streek de wind langs haar natte wangen. Wat voelde dat goed aan.
“Rudi, geef me die schaar eens. Plaats jij het mondmasker?”
‘Rudi. Mijn man heet ook Rudi.’ Ze probeerde nogmaals haar ogen te openen. Ze zag een streepje blauwe lucht. Ze zag schimmige omstaanders. Ze bewogen niet.
Ze voelde hoe iemand haar pak losser maakte. De grote schaar die snel door het leder heen sneed, merkte ze niet op. Opeens werd er een masker op haar mond geplaatst. Even maakte een lichte paniek zich van haar meester. Toen ademde ze dieper in.
“Ze heeft haar hoofd bewogen, Alex.”
“Da’s goed.”
“Mevrouw, kunt u me horen? Als u me hoort, beweegt u dan even met uw hoofd.”
De stem klonk aangenaam. Ze trachtte iets te zeggen, maar slaagde er weerom niet in enig geluid uit haar keel te krijgen. Ze knikte even met haar hoofd. Moeizaam.
“Prima, mevrouw. Houdt u zich maar rustig, alles komt goed. U hebt een ongelukje gehad.”
Een nieuw sirenegeluid zwol aan. ‘Het klinkt anders. Luider ook.’ Ze trachtte haar hoofd op te tillen, maar dat lukte niet.
“Blijft u maar liggen, mevrouw.” Alex weer. Hij nam even haar hand vast terwijl hij haar toesprak.
Een injectienaald drong haar arm binnen. ‘Waarom krijg ik een spuit?’ Geen reactie. Haar ogen werden ineens loom. De druk van het masker verminderde en ze voelde dat ze rustiger begon te ademen. ‘Dit is een zalig gevoel. Ik ben jullie…’

***

Ik draalde een wijl, vermande me toen en opende voorzichtig de deur. Leen zat rechtop in bed, haar rug door een groot kussen ondersteund. Meteen begonnen haar ogen te blinken toen ze me zag.
“Menck, jij volgt me ook overal hè.” Ze glimlachte flauw en moeizaam.
Ik legde de blos bloemen neer op het voeteneinde van het bed, stapte op haar toe en omhelsde haar behoedzaam, de slangetjes van het infuus zoveel mogelijk zwichtend. Stilzwijgend hield ik haar een tijd tegen me aangedrukt. Toen voelde ik haar lichaam schokken. Ze huilde.
“Hebben ze je al ingelicht?” Ze vroeg het stil.
Ik ging op de rand van haar bed zitten. Ze hield mijn hand in de hare en keek me met roodomrande ogen aan.
“Ik weet ervan, lieve schat.” Ik knikte en voelde me ronduit schaapachtig.
“Weg. Mijn linkerbeen is helemaal weg, Menck.” Prompt barstte ze weer in tranen uit. Ze huilde thans met lange uithalen. Ik trok haar zacht tegen me aan voelde mijn ogen vochtig worden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s