Een kemel geschoten

Onderstaand schrijfsel is, hoewel van mijn hand, geen bundeling van halve waarheden, fictie verweven met realiteit of een wild hersenspinsel. Dit stuk is je reinste objectieve verslaggeving van hoe het Ludo verging. Al zal hij het niet meer lezen, want the poor old chap is wijlen.

De tijding dat ouwe Ludo gestorven was, deed me wel wat. Ik heb altijd prima met hem kunnen opschieten, ook al gaapte er bij momenten een hemelsbrede kloof tussen ons. Hij was een mens van strikte principes terwijl ik in zijn ogen een onwereldse losbol was.
Als gepensioneerd brandweercommandant kon de norse beer als geen ander een stevige pint verzetten. Pas dan werd hij losser en grappiger en gooide hij – geheel onbewust, weliswaar – zijn strakke stelregeltjes even overboord. Trakteren deed hij pas nadat hij eerst zelf een stuk of wat glazen gerstenat achterover had gekapt. Ineens werd hij dan een allemansvriend, hoewel hij au fond zo stug was als het gemiddelde winkelkarretje in de Colruyt.
Op zo’n momenten stak hij doorgaans van wal over de grote passie in zijn leven: zijn vijver. Daar liep hij immer hoog mee op. Nogal onterecht, vond ik. Zijn vijver was een rechthoekige put die zowat drievierden van zijn stadstuintje inpalmde en bovendien volgestouwd was met ordinaire prullaria. U kent ze wel uit de tuincentra: een waterspuitende betonnen zeemeermin op de kant, drie fonteintjes die compleet verschillende straaltjes de hoogte instuurden en een handvol flesgroene polyester kikkers op wat lukraak neergelegde grote spierwitte keien. Kitsch in zijn zuiverste vorm, kortom.
Edoch, het water in zijn poel was helder als glas en zijn vissen waren ronduit prachtig. En vooral ook duur, want Ludo was een koiliefhebber. Voor zo’n beest had hij met gemak vijfhonderd euro veil. Als het maar voldeed aan wat hij omschreef als de regels van de Japanse koikunst. Het had iets te maken met de tekening op de vissenlijven, zei hij. En met de kleuren. Soit.

Ik herinner me nog levendig dat Ludo op zekere dag in zak en as zat aangaande zijn prijsbeesten. Ze bleken wekelijks in aantal te verminderen. Dat baarde hem, begrijpelijkerwijs, grote zorgen.
Aanvankelijk dacht hij aan diefstal. De laatste tijd kwam het in de regio steeds vaker voor dat ongure doch gewiekste sujets aan de haal gingen met dergelijke duren vissen en er een lucratieve zwarte handel in begonnen.
Op een morgen ontwaarde hij echter de werkelijke boosdoener: een reiger. Die olijkerd op stelten was net een vers koitje aan het verdonkeremanen. Volgens Ludo, die het schouwspel te verbouwereerd had gadegeslagen om de grote vogel alsnog te verjagen, geschiedde die handeling in slechts drie stappen: hap, slok en slik. Daarna was de reiger breed vleugelwiekend en likkebaardend opgestegen.

De dagen nadien had Ludo op vinkenslag gelegen. Vanuit zijn keuken, die uitkeek over de vijver, had hij van in alle vroegte geduldig zitten wachten op de gevederde rover. Tevergeefs. “Alsof zo’n beest me ruikt, Menck,” deelde hij me wat later mee.
Hij was daarna de zaken tactischer beginnen aan te pakken. Een bevriend koifanaat had hem de truc met de nylondraadjes van de hand gedaan. Die was Ludo vervolgens veelvuldig beginnen te spannen over en om zijn plas. Het was geen zicht. En vooral: het bracht geen zoden aan de dijk. Zijn vissen bleven verdwijnen. Ludo stond voor een raadsel. Feit was wel dat hij wist dat het beest zijn rooftocht onversaagd verderzette. Er lagen veren op de vijverrand. Er lag al eens wat poep in het water – “Dat geeft zo van die olieachtige vlekken, Menck” – en heel soms vond hij een koi die de reiger had laten vallen. Helaas iedere keer op het droge.

Ludo besloot om maar meteen de grote middelen in te zetten. In een smalle eikenhouten halkast bewaarde hij het jachtgeweer van zijn vader zaliger. Het verweerde doosje op het schap ernaast bevatte hagelpatronen. Daarmee laadde hij op een frisse woensdagmorgen het goed onderhouden wapen, installeerde zich ermee in de keuken, en wachtte. Dit keer zou hij niet versagen. Al moest hij een maand in zijn keuken kamperen: schieten zou hij hem, die rovende rotzak.
En u raadt het al: zo geschiedde. Na zes dagen werd zijn geduld beloond. Nog maar net was de indrukwekkende blauwe reiger neergedaald of Ludo legde aan. Hij mikte twee tellen en haalde daarna resoluut de trekker over. Met een luide knal stuurde hij een paar dozijn hagelbolletjes tussen de pluimen van de vissendief. Trillend zeeg de stakker neer. Vanuit de keuken steeg een luide juichkreet op.

“Ik heb hem onderuit gehaald, Menck!” gaf hij me die middag triomfantelijk mee aan de telefoon.
“Wie, wat, waar, Ludo?” viel ik compleet uit de lucht.
“Die gore klootzak van een reiger, natuurlijk. Wie anders?”
“Hoe heb je hem dat gelapt?”
“Ik heb hem neergeknald.”
“Je hebt wàt?”
“Ik heb die ellendeling neergelegd met het jachtgeweer van mijn ouwe.”
“Shit, Ludo, je meent het of wat? Wanneer is dat gebeurd?”
“Deze morgen.”
“En waar is dat beest nu?”
“Euh, ik heb het begraven. Achterin de tuin.”
“Volgens mij zijn die vogels beschermd, Ludo.”
“Kan best zijn, Menck, maar ik bescherm mijn vissenpopulatie. Met hand en tand.”
Met de belofte “er zeker ene op te drinken” haakte hij vervolgens in.

Arme Ludo. Zijn reigerperikel kreeg een staartje. Want een luttele drie dagen nadat de gevederde visdief het loodje had gelegd, werd er bij Ludo aangebeld. Twee mannen van de vzw Vogelbescherming dienden zich aan.
“Ze hadden een soortement van gps-toestelletje bij zich,” wist Ludo me naderhand verslagen te vertellen.
Ludo’s reiger bleek gechipt met een zendertje. Bovendien werd hij in het kader van een instandhoudingsprogramma, dat onder het beheer stond van het Vlaams Ministerie van Leefmilieu en Natuur, gevolgd door het tweekoppige team dat zich thans bij Ludo als dusdanig had geïntroduceerd.
Het duo had geconstateerd dat de door hen gevolgde reiger zich niet meer verplaatste en ging er dientengevolge van uit dat hij een nestplaats had gevonden. Of de geachte heer hier misschien een broedende reiger had waargenomen?
Dat had Ludo niet, nee. Al voelden zijn handen klam aan toen hij hun dat verkondigde.
De mannen stonden erop toch maar eens een kijkje te nemen in Ludo’s tuin. Hun toestelletje was naar eigen zeggen hoogst betrouwbaar en tot op de meter nauwkeurig.

Ludo viel zwaar door de mand. Een vers omgewoeld stukje tuin wekte in dezen behoorlijk wat argwaan.
“Driehonderd vijftig euro boete, Menck. Kun je je dat voorstellen? Voor een onnozele vogel, begot!”
Ontstemd zette hij hardhandig zijn lege Duvelglas op tafel neer. Dit keer liet hij mij nog een rondje bestellen.

[ Foto: Johan Verrips | aanklikbaar voor groter ]

Advertenties

    • Menck

      Lachwekkend, inderdaad. Tuinen met (doorgaans te veel) ornamenten werken wel vaker op de lachspieren. Subtiliteit is niet meteen de sterkste kant van tal van Vlaamse tuineigenaars. Ik wijd er ooit eens een fotoreportage aan; de voorbeelden zijn legio.

      Like

  1. hildeken01

    tja, ik ken iemand bij wie de reiger de kois (hé is dit het juiste meervoudsvorm?) meestal alleen maar verwondde waarna ze dood of gehandicapt werden.. ook geen lachertje!

    Like

    • Menck

      Koi horen niet thuis in de meeste vijvers. Wie die dieren wil houden, moet met geld (en een arbeidsintensieve constructie) over de balk komen. Alleen een gespecialiseerde verblijfplaats biedt garantie op de juiste leefomstandigheden in gevangenschap en op afdoende bescherming tegen gevaren.

      Like

    • Menck

      U gekscheert (scheert gek?), maar de roze vogel was wel degelijk aanwezig. Het plastic beeld hield het midden tussen een soortement flamingo en een would-be reiger. Made in China, ongetwijfeld.

      Like

  2. Zem

    Dag Menck, daar ben ik weer. Mooi verhaal hierboven.
    Maar wat heb ik genoten van je verhaal: “Zout op mijn huid”.
    Het betreffende boek zal ik ook nooit opruimen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s