Het hoofd verliezen

Hij knoopte het ene touwuiteinde aan de metalen dwarsverbinding en het andere knoopte hij dubbel rond zijn nek. Een strop die soepel zou schuiven, kreeg hij niet ineengeflanst. Hij had er thuis meermaals op geoefend met enkel een hoop ergernis tot gevolg. Daartoe had hij een dik kabeltouw gebezigd, een rol van twintig meter die hij zich ruim twee jaar geleden had aangeschaft. Om ooit eens te gebruiken. Ooit was vandaag geworden.
Het was een helse klim geweest daarnet. Op het motorgedeelte van de torenkraan stond te lezen dat de giekhoogte vijfendertig meter bedraagt. Hij had de rol touw over zijn hoofd geschoven en er één arm doorheen gewrikt. Zo was hij naar boven geklauterd. Naarmate hij hoger klom, had de wind hem steeds meer parten gespeeld. Nu hij gehurkt bovenop de kraanarm zat, bijna tegen het uiteinde waar het kabelwiel zich bevond, leek hij wel in een bulderstorm terechtgekomen.
De bouwwerf was slecht verlicht. En op het hoogste punt van zo’n kraan had je niks aan de straatverlichting. Hij wierp een blik naar beneden. De straatlantaarns leken oranjeverlichte speldenkopjes die uitwaaierden op het asfalt. Er was geen verkeer.
Hij schoorde zijn voeten op de beide dwarsliggers van de kraanarm en ging vervolgens traag en onzeker rechtop staan. Hij controleerde of het touw volledig ontwonden was, sloeg even zijn ogen ten hemel en zonder verder na te denken, zette hij zich af en sprong de gapende duisternis in.
Hij viel snel. Een lichaam in twintig meter vrije val. Na enkele seconden spande het touw zich strak. Waar hij, zoals zoveel dingen in zijn leven, geen rekening had mee gehouden, was met de touwlengte. Die was te ruim. Op het moment dat het touw de vorm van een perfect verticale lijn had aangenomen, had zijn lichaam al een grote snelheid ontwikkeld. Hij hoorde een luide knak en besefte vanaf dan niet meer dat zijn hoofd en romp van elkaar werden gescheiden. Zijn onthoofde lichaam viel eerst. Het tolde nog een keer om zijn as vooraleer het met een doffe klap de grond raakte. Zijn hoofd bleef aanvankelijk nog een wijl bengelen in de strakgetrokken knoop, raakte los en viel zijn lichaam achterna. De schedel kraakte toen het hoofd op een stalen steunpoot van de bouwkraan terechtkwam. Vier meter verder kwam het tot stilstand tegen een hoop rijnzand. Die morgen zou de werfleider een akelige ontdekking doen en de ziel uit zijn lijf kotsen.

Marie hoorde hoe Bart de telefoon opnam, een paar keer met ‘Hm’ en één keer met ‘Wat?’ antwoordde. Hij sloot het gesprek af met ‘Ik ben op de zaak. Tot vanavond dan.’
“Wie was het?”
“Hendrik. Hij brengt vanavond nog een lichaam binnen.”
“Nee, hè. Vanavond nog? Da’s al de vijfde deze week.” Marie zuchtte zwaar toen ze haar aandacht weer op het scherm richtte.
“Kun je bijspringen vanavond?” Bart vroeg het aarzelend.
“Bart, schat, ik raak nú al niet door mijn werk. Kun je niet vragen of je vader komt helpen?” Ze draaide met haar bureaustoel naar Bart.
“Pa is bezig met de zaak-Verschueren, weet je nog? Trouwens, ik heb een vaardige hand nodig.”
“Een vaardige hand? Zal wel. Om een lijk gedurig te helpen draaien is beslist geen vaardige hand vereist. Bart, ik heb hier een niet te overschouwen berg papierwerk voor me liggen en daar wil ik eindelijk eens komaf mee maken. Nú.” Ze keek hem indringend aan en draaide zich daarna ostentatief terug naar de computer.
“’t Is een zelfmoord. Zijn kop is eraf en die moet er terug aan. Dat betekent naaien. Of zo.”
Marie’s tokkelen op het klavier hield abrupt op. Even bleef het stil.
Wát zeg je?” Ze bleef naar haar scherm staren terwijl ze de woorden traag en nadrukkelijk uitsprak.
“Zijn familie wil dat hij terug, eh, toonbaar wordt. Voor de begroeting. Enfin ja, zijn hoofd moet terug tegen zijn romp. Hey, ’t is ook de eerste keer dat ik met zoiets te maken krijg, hè!” Bart begon zijn kalmte te verliezen.
“En ik moet dat doen?” Ze keek hem thans met onverholen verbazing aan.
“Zoiets kan ik niet alleen, Marie. Help dan gewoon vasthouden, oké? Daan naai ik die vent wel.”
Het dubieuze van zijn uitspraak drong tot hem door. Hij zag dat Marie haar lach niet meer kon inhouden en samen proestten ze het uit.
“Maar enfin, een onthoofding door zelfmoord. Hoe is dát in zijn werk gegaan?”
“Hij is van een torenkraan gesprongen met een veel te lang touw. De impact was zodanig hevig dat hij… nou ja, het hoofd erbij verloor.”
Weerom buldergelach.
“Kunnen we niet gewoon tape of zo gebruiken? En hem dan een foulard aandoen?” Ze giechelde nog wat na.
“Hm.” Bart streek even over zijn wang. “Misschien niet eens zo’n gek idee. Niemand zal het merken.”
“Of wacht!” Ze trok een bureaulade open, rommelde er wat in en hield hem haar vondst voor. “Kun je hier iets mee aanvangen?”
Bart schoot opnieuw in de lach. “Je bent gek, ja. Stop die Pritt maar weg voor ik in mijn broek doe.”
“Dit heeft je vader in zijn ganse carrière niet eens meegemaakt.” Marie gniffelde. Ze zag hem al grote ogen opzetten. “Benieuwd hoe hij zoiets zou oplossen.”
“Pa?” Bart keek haar grijnzend aan. “Pa zou daar beslist geld uit slaan.”’
Dat Barts vader nogal overijverig de centen najoeg, was een publiek geheim.
“Pa zou de klant twee kisten aansmeren: een gewone voor het lichaam en een koffermodelletje voor het hoofd. Dát zou pa doen, ja.”
Marie gierde het uit.

[ Foto: Menck | Twaait ]

_______

Zit je zelf met vragen over zelfdoding, dan kan je terecht bij de mensen van de zelfmoordlijn op 026499555 of via chat op zelfmoordlijn.be.

  1. hildeken01

    Gebaseerd op ware feiten? of, hoe kom je erbij????
    ‘k Las in de week ook van een trein waarin de mensen aangeraden werd hun hoofd af te wenden omdat ze langs zo’n ‘trein-zelfmoord’ gingen rijden.. mm, niets voor mij!

    Like

    • Menck

      Soms overtreft de realiteit de fictie; dit log is gebaseerd op het relaas van een koppel begrafenisondernemers uit mijn vriendenkring die het beschrevene hebben meegemaakt. Alleen hun namen heb ik veranderd.

      Like

  2. Eilish

    Ze mogen hun werk hebben die begrafenisondernemers, ik denk dat humor inderdaad de enige manier is om dit werk te kunnen volhouden. Zolang ze maar hun sereniteit behouden als de familie present is …

    Like

  3. De Fruitberg

    Mijn grootvader was begrafenisondernemer. Hij vertelde me wel eens dat bij mensen die onder een trein springen het zaak was er snel genoeg bij te zijn en alle stukken te verzamelen .
    Begrafenisondernemers zijn per definitie enorm cynisch, anders houden ze het vak niet vol. Hij heeft als twintiger in 44 Ciné Rex ‘mogen’ ruimen, dat tekent een mens. Voor zijn leven..

    Like

  4. Affodil

    De grofste moppen heb ik horen vertellen tijdens de dissecties bij de studenten anatomie. Tenminste door de practicumbegeleiding. Het was dàt, of naderhand een stevige borrel. En naarmate de ntledingen vorderden, beide…

    Like

  5. Joke

    Goh, je bent een echte woordenkunstenaar. Zeer sterk! Als jij ooit een boek uitgeeft, wil ik een gesigneerd exemplaar. Dit was een redelijk spectaculair verhaal, maar ook niet spectaculaire feiten kun je spectaculair weergeven.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.