Veertien op een rij: akelei

Ida Gerhardt (1905 – 1997) huldigde een werk van Albrecht Dürer (1471 – 1528) – De Akelei – met fraaie rijmelarij:

Toen hij het kleine plantje vond,
boog hij aandachtig naar de grond
en dan, om wortels en om mos
groef hij de fijne aarde los,
voorzichtig – dat zijn hand niets schond.

Behoedzaam rondom aangevat
droeg hij het langs het slingerpad
van bos en akker voor zich uit,
en schoof het thuis in ’t licht der ruit
zoals hij het gevonden had.

Dan, fluitende en welgezind
mengde hij zoekend eerst de tint;
diepblauw en zwart ineen gevloeid,
met enk’le druppels rood doorgloeid,
dat het tot purper samenbindt.

En uur aan uur trok stil voorbij;
zó diep verzonken werkte hij,
dat het hem soms was of zijn hand
de vezels tastte van de plant –
zo glanzend kwam de omtrek vrij.

Totdat het gaaf te prijken stond:
de wortels scheem’rend afgerond,
het uitgesprongen groene blad
scherp in zijn karteling gevat
tegen de lichte achtergrond;

de bloemkroon purper violet,
de hokjes om het hart gebed
en boven de geknikte steel
de honingsporen, het juweel
vijfvlakkig: kantig neergezet.

In ’t vallend donker toefde hij
nog dralend bij zijn akelei;
dan, in het laatste licht van ’t raam
schreef hij de letters van zijn naam
en ’t jaartal glimlachend erbij.

Deze middag toefde ik een wijl in het kielzog van beide kunstenaars alwaar ik me met volle overgave onderdompelde in de weelde der akeleien die thans onze tuin animeren. Na een kort doch kleurrijk leven zaaien ze zich naar hartenlust uit en retoucheren daardoor welhaast jaar na jaar andere plekjes in de borders. Nooit opdringerig, nederig welhaast, eisen ze zich alzo een stekje op tussen de lupinen, temidden de geraniums of opgaand in een groep Zeeuwse knoopjes. En dit jaar doen ze dat bijzonder (soort)rijkelijk, zoals u onderstaand kunt bemerken:

Herkent mevrouw Onderdeappelboom overigens de soort die ze me vorig jaar schonk? Ik weet begot niet meer op welke plek ik diens zaad heb gedeponeerd. En – o gij slordige tuinier! – zelfs de naam is me ontglipt. Appletree to the rescue, please.

[ Foto’s: Menck ]

Advertenties

  1. natuurlijk-rijk

    Wat een verscheidenheid, echte kleurbommekes!!! Hier zijn ze al op de terugweg, maar deden ze het ook geweldig goed, volgens mij heeft iedereen ondertussen een akelei blog stukje gepleegd. Maar je overtreft ons weer met al je verschillende soorten, echt knap!

    Like

    • Menck

      Als je bedenkt dat er zowat 120 soorten Akelei te verkrijgen zijn, dan is dit slechts een voorproefje van het echte kleurbommekesspektakel.

      Like

  2. muggenbeet

    Het leuke aan akeleien vind ik inderdaad het onverwachtse: ineens staan ze daar, gekiemd uit rondzwervend zaad. En de kleur is altijd een verrassing. Je beschrijft dat goed, ze doen dat nooit opdringerig. Ze mogen ook hier altijd blijven staan, ze storen nergens. Al een fraaie verzameling Menck.

    Like

    • Menck

      Het zijn inderdaad zeer genode gasten waarvoor er altijd wel plaats zal zijn. Bovendien doen ze het prima op onze zanderige tuingrond. Never change a winning team.

      Like

  3. onderdeappelboom

    Ahum, een schromelijk late to the rescue… Het is die van de tweede foto volgens mij. En mijn broer, van wie ik ook het akeleizaad indertijd kreeg, zei daarover:
    “akeleien kijken niet op een slippertje meer of minder, dus da’s altijd nogal moeilijk te zien.
    Maar ik denk dat het die is, die ikzelf ook als zaad van iemand gekregen heb.
    Zij noemde dat toen “granny’s head”
    Als je dat zoekt zal je op “aquilegia granny’s bonnet” uitkomen. Beter bekend als aquilegia Nora Barlow.

    Het is niet 100% dat van jouw foto maar het gelijkt er een beetje op. Waar ik het meest aan twijfel is dat die van jou zo rechtop staan, terwijl de norah barlow meer afhangt. Maar die van jou hebben ook geen sporen wat dan wel weer klopt.

    in het kort : ik weet het eigenlijk niet 🙂 ”

    Like

    • Menck

      Hm. Moeilijk. Nora Barlow vertoeft hier al enkele jaren, dus ik acht de kans klein dat ik er destijds op aasde. Ofwel heeft je gulle gift er de brui aan gegeven, ofwel is het een andere foto dan de tweede. Ook hier geldt: ik weet het eigenlijk niet meer.

      Like

    • Menck

      Des te meer genieten is de boodschap, Veerle. Akeleien behoeven trouwens niet echt groene vingers; terplekke zaaien of planten en afwachten maar. Lukt gegarandeerd!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s