Een doel is een droom met een deadline

Als kind heb je dromen. Naarmate je ouder wordt, vervagen ze. Of verdwijnen ze helemaal. Vreselijk hoe de tijd je verlangens kan uitmergelen.

Een aantal van mijn dromen werd stukgeslagen. Mijn ouders hadden hier ten dele een bijdrage in. Als student wilde ik later creatief bezig kunnen zijn in mijn beroepsleven: ideeën uitwerken, scheppen, kunstzinnigheid etaleren. Er voltrok zich een welomlijnd streefdoel naarmate ik opgroeide: ik zou de grafische richting inslaan, en dan nog het liefst als ontwerper. Het toenmalig adviserende PMS – heden CLB – besliste daar enigszins anders over. Deze achterhaalde instelling achtte mij rijp voor een economische opleiding. Mijn ouwelui lieten zich vrij makkelijk overtuigen. En drongen vervolgens alles aan mij op.

Het ging uiteindelijk allemaal goed fout. Ik belandde van de ene job in de andere. Alle leken ze mij even oninteressant en bijwijlen volstrekt nutteloos. Ik was nog geen dertig toen ik met mijn eerste burn-out werd geconfronteerd.
“Leef toch eens meer met goesting,” adviseerde mijn arts. Dit advies zou in wat ik beoefende weinig effect sorteren. Als het leven bestaat uit doen en laten, dan is juist het laten voor veel mensen moeilijk verdedigbaar. Immers, ledigheid is des duivels oorkussen en iedere burger dient zijn handen te laten wapperen.

In de evolutie heeft het afwachten zelden tot een weerbaar nageslacht geleid. En dus gooide ik het uiteindelijk over een andere boeg. Ik wilde me ten dienste stellen van mijn medemens. Dat scheen me zowel verschrikkelijk nobel als bevredigend toe. Het impliceert tevens een boel creativiteit. Bovendien wilde ik met de meest uiteenlopende mensen aan de slag in plaats van met het zootje kleurlozen waar ik in het verleden dag in dag uit de meest muffe kantoortjes heb gedeeld.
Ik werd slachtofferhelper.

Het ware leven leek zich ineens overweldigend aan me te openbaren. Mensen kunnen gek, lief, mysterieus, beminnelijk en wraakroepend tegelijk zijn. Er begonnen zich steeds vaker gemoedstoestanden in me te nestelen die ik voordien nooit had ervaren maar die plots mijn hele wezen in bezit namen.
De veelal anonieme slachtoffers werden door mijn opvang hunner familie of vriendenkring tastbare mensen, met een onvermoede veelzijdigheid en bezieling. De kunstschilder die het penseel van de wanhoop hanteerde. De ouders die niets om ‘die klootzak van een zoon’ gaven, tot op het moment waarop hij zich voor een trein wierp. De moegestreden student die de studierichting zijner ergste nachtmerries werd ingestuurd…
Ik begon weer dromen te creëren. Niet mijn dromen dit keer, maar die van mensen waarover ik plichtsgetrouw en liefdevol mijn vleugels plooide. Door zin te geven aan het bestaan van anderen, was ik als de bloem die na een lange, verzengende hitte plots een regenbui over zich heen kreeg: ik bloeide open.

Ondertussen heb ik geleerd om een boeiende manier van leven te handhaven, ook al verken ik heden gans andere horizonten. Omdat ze zoveel dieper is dan het vastgelopen en egocentrisch geklooi van veel medeburgers.
Een en ander heeft volgens mij dan ook te maken met een diepgeworteld zelfrespect. En daarvan is geweten dat het zelfrespect én respect aanmoedigt bij anderen: je houding wordt bewonderd, krijgt navolging en de eigenwaarde stijgt bij beide partijen. Omdat zelfrespect nu eenmaal de enige emotie is die we voor onszelf bepalen, is het belangrijk om ze te onderhouden. Welk spel anderen ook met je mogen spelen, klooi nimmer met jezelf. Slechts dán kan een droom werkelijkheid worden.

  1. De Fruitberg

    Het opdringen van een studierichting is een probleem : ouders die hun ambitie projecteren op hun kinderen. Alhoewel ik mijn kinderen wel ‘challenge’ in hun keuze, zullen zij uiteindelijk de keuze mogen/moeten maken.

    Verder: mooi verhaal, en veel bewondering die van slachtofferhelper, ik zou daar zelf niet voor geschikt zijn.

    Like

  2. Affodil

    Hoe herkenbaar! In mijn geval was het PMS volledig op de hand van de school waar ik mijn lager onderwijs volgde. Die startten met een afdeling “laborant” en hoewel ik volledig taalgericht en op exacte wetenschappen een wandelende ramp was, bleek ik opeens in de wieg gelegd om de Nobelprijs chemie naar België te kapen. Resultaat: ik deed alles liever dan me inzetten op school, laatste jaar over gedaan en nul-nada-noppes goesting om nog verder te studeren. Een A2-diploma was toendertijd nog goed voor een aanvaardbaar inkomen, dus ging ik mezelf echt niet nog een aantal jaren langer op de pijnbank leggen.
    Ik kan niet zeggen dat ik helemaal geen belangstelling had voor de wetenschappelijke wereld, maar ik zag mezelf daar niet figureren. En ziet: na 5 maanden in “den textiel” eindigde ik -of all places- in een researchlaboratorium van het toenmalige RUCA (nu al 10 jaar opgegaan in de Universiteit Antwerpen). Geloof het of niet: dankzij 3 interne tranfers ben ik uiteindelijk in een richting beland die me beter lag, maar daar is door omstandigheden een paar jaar geleden een 180° ommekeer in gekomen. Wie verwondert zich erover dat ik met enorme tegenzin en flirtend met een burnout (zat al 6 weken thuis) aan de laatste 8 maanden begin?

    Like

  3. Nachtbraker

    Ja, respect! Bij mij adviseerde het PMS mijn ouders dat ik niet geschikt zou zijn voor de universiteit. Uiteindelijk hebben mijn ouders mij toch laten doen wat ik wou doen (en ze hebben me daarin ook gesteund), en ik ben na 4 jaar afgestudeerd met onderscheiding en zonder te bissen! Ik heb nadien wel in een andere sector werk gevonden maar da’s een ander verhaal 🙂

    Like

  4. Zem

    Ja Menck, dít leven is wel het enige dat we zélf op dit moment hebben. Wat, als je jezelf niet serieus neemt?
    Zo te horen heb jij dat met vallen en opstaan voor elkaar gekregen. Eerst de economie, toen de medemens en nu via de liefde voor planten / tuinen en de mens achter die tuin een boterham verdienen.
    Mooi om te horen

    Like

  5. De Zandeik

    Ik kan me inleven. Die van pms vond verpleegster de geschikte job voor mij en verpleeg-aspirante de geschikte voorbereidende studie. ‘Geen bloed kunnen zien: dat gaat wel over’. Was die effe mis….

    Like

  6. micheleeuw

    En ik die dacht dat jij een tuinman was in hart en nieren van toen je klein was.
    Slachtofferhelper zou niets voor mij zijn. Respect !
    Blij dat je toch je draai gevonden hebt ondanks alle tegenwerkingen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.