Dat was het dan

Mijn moeder is gestorven. Mijn vader ook. Ik ben nu officieel een wees. Als ik die term op mijn tong leg, dan smaakt hij bitter, een onbestemde smaak eigenlijk. Want vijf minuten geleden wist ik nog niet hoe het voelde om als een wees op deze wereld rond te lopen.
Oké, ik geef het toe: ik heb geschoten. En ik had maar twee kogels nodig: eentje voor mijn vader en eentje voor mijn moeder. Het was geen precisiestukje vanop een dergelijke kleine afstand. Twee korte en veel te luide knallen door hun beider voorhoofd. Mijn moeder gilde nog, want ik had eerst op mijn vader gemikt. De slons heeft nog beseft dat ze ging sterven. Mijn vader niet. Die heeft niet eens de kans gekregen om ook maar één kik te geven, zo onverwacht haalde ik de revolver vanachter mijn rug tevoorschijn. Gewoon: “Pa, ik wil je iets vragen”, hij keek op en vanaf dan nooit meer.
De lijken laat ik gewoon liggen. Of zitten, want ze waren televisie aan het kijken in het bankstel. De televisie heb ik daarna uitgezet. Er keek toch niemand meer.
Ik grinnikte om het dure bankstel. Het zat onder het bloed, stukken hersenen en schedelpartikels. Ik heb het nooit gemogen. Zoveel geld voor een stuk pathetisch kalfsleder gedrapeerd rond wat eikenhout. Vijfduizend euro betaalden ze ervoor. Zo gek zullen ze nooit meer doen.

Toen ik de voordeur achter mij dichttrok, keek ik naar links en naar rechts. Niks aan de hand. Het verkeer bulderde als gek voorbij; haastig optrekkend, zenuwachtig toeterend en een walm van bedwelmende uitlaatgassen achterlatend. Wie gaat er nou ook vlak bij een ultradruk kruispunt wonen? Ze waren gek, die twee. Nooit heb ik mogen buitenspelen.

“Veel te gevaarlijk! Wil je onder een auto terechtkomen dan? Jij blijft binnen! Nu! Straks! Altijd!”

Die zin maalde nu ononderbroken door mijn hoofd. Verder was het leeg.
Ik wilde die revolver kwijtraken. Dat wist ik wel. Alleen: waar laat je zo’n ding? Twee tellen later liet ik hem ongezien tussen de dikke gietijzeren spijlen van een rioolputdeksel glijden. Zou hij mettertijd wegroesten? Ik hoopte het. Bovendien achtte ik de kans erg klein dat de ruimdienst dit voorwerp ooit aan hun zuigslang naar boven zou halen.

In de nachtwinkel bestelde ik een fles Chivas Regal. Ik betaalde met het grootste bankbiljet dat ik in mijn vaders portefeuille vond. De winkelier – ik gok op een Roemeen – lachte zijn tanden bloot. En of ik nog iets wenste? Amechtig Nederlands.
“Dat je je moeder naait,” beet ik hem bits toe. Hij deed alsof hij me niet begreep. Ik wist beter; het waren verdomd gehaaide kerels. Toen ik naar buiten stapte, was hij alweer aan zijn televisiescherm gekluisterd.

Haar tong krult zich als een natte, begerige slang rond de mijne. Ze laat haar handen over mijn schouders en rug glijden en krabt. Haar lichaam is bezweet. Ze is beschonken en alles rondom ons is zo nat. Hier ben ik al eerder geweest.

Morgen heb ik een examen psychologie. Zou ik gaan? Psychologie is anders best wel een interessant fenomeen. De belangstelling voor de mentale gezondheid van de mens wordt met de dag groter en wie dat niet toejuicht is volgens mij echt een stom rund. Langs de andere kant merk ik op, als – gedwongen – neuroot, dat bepaalde fenomenen onderbelicht blijven, hoewel ze zich vlak voor onze eigenwijze neuzen manifesteren. Iedereen heeft de mond vol van levenskwaliteit, orakelt over relaties en over een nieuwe toekomst, maar merkwaardig genoeg verliest men daarbij een lome soort onverschilligheid uit het oog. Kan je spreken van levenskwaliteit als je dag in dag uit een robotachtig binnenleven leidt, omgeven door materiële luxe, in een bel van pseudo-psychologische ezelsbruggetjes voor je mentale kwaaltjes? Ik weet het: ik drijf clichés ten spits nu, terwijl dat eigenlijk niet eens hoeft. Het medeleven van je naasten is zo schrijnend ver te zoeken. Hoe lang is het geleden dat iemand mij vroeg hoe het met me ging en daar bovendien ook nog eens een eerlijk antwoord op verwachtte?

“Hahahahaha,” lachte mijn vader, en ik zag hem in al zijn onverholen naaktheid zijn moed verzamelen: “Mijn zoon,” zei hij, “we share a passion.”
“Hell no we don’t,” dacht ik.

Ik draaide de fles open en zette ze aan mijn lippen. Ik slikte slechts en dacht aan niks. Aan niks – hoe verdomde heerlijk. Het spul spatte spoedig open in mijn hersenen. Weg zorgen, voorgoed voorbij.
Toen ik de straat overstak, begon het te regenen. De regen die ik het best kende, kwam uit mijn moeders gore bek. Het mens is niet meer; leve de gerechtigheid.
Twintig meter verderop lichtten de waarschuwingslampen van de overweg rood op. Ik zou er op tijd raken. Zou het echt ‘knal en gedaan’ zijn? Breed glimlachend versnelde ik mijn pas. Hoopvol.

Advertenties

    • Menck

      Zo ruw en sec zou ik een dergelijke trieste mededeling nooit verwoorden, don’t worry. Maar ik kan me voorstellen dat deze zin in je mailbox behoorlijk misleidend moet zijn geweest.

      Like

  1. Zem

    Menck, het is mooi geschreven, maar ik gun je óók mooiere dromen.
    Op een gegeven moment zijn we allen wees, en nemen we afscheid van (al dan niet met pijn) en rekenen we af met (al dan niet met gedroomd geweld) onze ouders.

    Like

    • Menck

      Ik weet geeneens of deze column voortvloeit uit een nare droom. Maar het zou kunnen, natuurlijk. De verhaallijn spookte namelijk al een tijdje door mijn hoofd. Zonder verdere bijbedoelingen, overigens. 😉

      Like

  2. de biodiverse tuinier

    Nu vraag ik me af hoe je dit grandioze stukje fictie begonnen bent – ik vemoed dat het begon met die hallucinante nachtmerrie-foto van de trein en de spoorwegovergang. Ik krijg alvast al de kriebels van de lugubere sfeer van dat beeld.

    Like

  3. Affodil

    Ben ik even blij dat ik hier niet de enige ben die bijna een appelflauwte kreeg van je eerste zin… Sterk staaltje kortverhaal overigens, maar plaats er in het vervolg een waarschuwing boven in de trend van ” Opgepast voor shock” of zo…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s