Halsbrekend

“Is dat een vetbolletje?” vroeg ik aan madam Menck nadat ik een uitstulpinkje op mijn hals tijdens het scheren aan het bloeden had gebracht.
“Laat ’s zien.” Ze zette haar leesbril op. “Ik denk het. Heb je het al eens proberen uit te duwen?”
“Al meermaals.”
“En?”
“Niks.”
“Dan is het een vetbolletje.”

“Dat ding groeit,” meldde ik haar een week later. “Groeien vetbolletjes dan?”
“Ik vermoed van wel. Toch als ik afga op de kleine van de achterburen.” Ze schaterde het uit.
“Ik vind dat niet grappig,” pruilde ik. Waarna ik mijn gezicht dicht tegen de spiegel bracht en mijn scheermes in een boogje rond het bolletje dirigeerde.

Nog een week later was het bolletje een bol geworden. Als ik me in de spiegel vorste, werden mijn ogen door het kreng aangezogen.
“Je overdrijft,” sprak mijn madam me tegen. “Het valt heus niet zo erg op.”
“Ah nee? Ik zag de apotheker er vandaag naar loeren toen ik die tube Blufaminol voor je ging halen.”
“Yeah, right.”
“Maar geef dan tenminste toe dat het zaakje gegroeid is.”
“Oké, misschien een beetje. Maar in je hoofd maak jij er al meteen een voetbal van. In wezen is het nog steeds maar een bultje.”

Een maand verstreek. Ik checkte de ontsierende heuvel meermaals daags in de spiegel. Dat hij groter werd, stond voor mij als een paal boven water. Maar als ik me drie dagen niet schoor, viel de vetbol al een pak minder op. En zodoende werd ik drager van een stoppelbaard.
Toen februari in maart overging, raadde madam Menck me aan “misschien toch maar eens die knobbel te laten onderzoeken”.
“Hoezo?” viel ik gespeeld uit de lucht.
“Hij is nu toch wel aanzienlijk groter geworden, schat. Mijn moeder vroeg me gisteren nog of je met een gezwel zat.
“Zie je nou wel!”
“Ja, maar vergeleken met het bolletje van enkele weken geleden is dit er toch een van een gans ander kaliber.”

“En wat is er aan de hand met je hoofd?” informeerde mijn huisarts. Ik had hem net gevraagd eens te kijken naar die vetbol op mijn hals. De leutigaard.
“Inderdaad, een vetbol”, concludeerde hij na er enkele malen te hebben aan gepulkt. “Je vindt het ontsierend, zeg je? Tja, ik spreek je niet tegen.” Hij gaf me het telefoonnummer van een chirurg in het plaatselijke ziekenhuis. Ik maakte diezelfde dag nog een afspraak met de dienst ‘Algemene, abdominale en oncologische heelkunde’ van dokter Browns. Een mondvol voor een vetbol.

“Dit is geen vetbol,” deduceerde dokter Browns toen ik, compleet gewikkeld in steriele stofjes – schoenen incluis – op de operatietafel lag. “Het betreft hier een cyste. Wie heeft u wijsgemaakt dat dit een vetbol zou zijn?”
“Mijn huisarts,” antwoordde ik naar waarheid. En mijn madam, dacht ik er achteraan.
“Een onbekwaam heerschap,” besloot Browns terstond. “Deze cyste zou u nog zuur hebben kunnen opbreken mocht u niks hebben ondernomen. Bovendien zou ze nog minstens vijf maal groter zijn geworden. Ik zal ze onder plaatselijke verdoving weghalen. Dat betekent twee prikken, een incisie en een hechting achteraf. Kunt u zich daarin vinden?” Hij ratelde het af als ware het een aftelrijmpje.
“Och, een averijtje meer of min op mijn kop,” lolde ik.
“Wat u zegt,” antwoordde hij doodernstig wijl hij de injectienaald in mijn keel plofte. Er sprongen tranen in mijn ogen maar ik gaf geen krimp.

“De rekening wordt u opgestuurd,” zei Browns toen de ingreep achter de rug was. “U hoeft dus niet langs de kassa te passeren.”
“Hoe groter de vetbol, hoe hoger uw ereloon?” polste ik voorzichtig.
“U zult zich genaaid voelen,” sprak hij afgemeten.
Alleen zijn assistente schoot in de lach.

[ Foto: Menck ]

Advertenties

  1. bentenge

    Er stond vandaag iets in de krant omtrent de kwaliteit van de doktersopleiding… ik heb het niet gelezen, maar stel nu vast dat ik dat dus beter wel zou doen 🙂 Al goed dat de dokter het verstand had om je toch door te verwijzen. In de veronderstelling dat die specialist zich specialiseerde en niet gewoon wat aan de unief rondlummelde 🙂

    Like

    • ragazzadelmondo

      Mijn lief werkt bij de faculteit Geneeskunde van een Vlaamse universiteit en zijn verhalen zijn soms hallucinant: sommige proffen geven bijvoorbeeld aan alle studenten standaard een 18/20 (iets met quota behalen). En die mensen waken dan over onze gezondheid! (O jee, wat klinkt dat al bitter en verzuurd 😉 )

      Like

      • Menck

        Ik kan u beiden meedelen dat de wonde netjes aan het genezen is en de aanblik mijner kop niet zal verstoord worden door een lelijk litteken. +1 voor de naaichirurg.

        Like

  2. Nachtbraker

    Ik heb dat ook eens gehad, nu toch al meer dan 10 jaar geleden. Een cyste in de hals, operatief verwijderd en nadien ook onderzocht op kwaadaardigheid. Het litteken ervan kun je nog altijd zien.

    Like

  3. ragazzadelmondo

    Eerst en vooral: ik ben opgelucht voor jou dat dat ding weg is, die ingreep lijkt me geen pretje maar die specialist was nog gevat :-). Over de onkunde (en desinteresse) van huisartsen en specialisten kan ik intussen een heel boek schrijven, het is zelfs zo erg dat ik nu bijna in tranen van dankbaarheid uitbarst als ik in die sector een bekwame mens aantref!

    Like

    • Menck

      Wat je zegt! Ik kan anders ook een stevig boompje opzetten over mijn niet zo prettige ervaringen met dokters en chirurgen. (Ooit mijn relaas gelezen over een gezwel onder mijn tandvlees? Ik huiver nog als ik er aan terugdenk.)

      Like

  4. De Fruitberg

    Menck genaaid door een specialist, halsbrekende toeren inderdaad. ik wil er toch even aan toevoegen dat na zo’n operatie een week-end absolute rust van groot belang is, zeg het maar tegen MadaMenck met mijn groeten.

    Like

    • Menck

      Groeten terug van Madam Menck. De rust werd me effectief gegund en ik werd zelfs nog eens genaaid op de koop toe. Fijn weekendje was me dat.

      Like

    • Menck

      Ik help het je hopen. Het lastigste van heel de zaak is het scheren van mijn gezichtsbegroeiing. Bij de eerste keer had ik al meteen een hechting deels om zeep geholpen.

      Like

  5. zapnimf

    “Laten zitten”, zegt de doktoor over mijn vetbol in mijn rug.
    Als ik ga zwemmen denken ze nu al dat ik Quasi Modo ben.

    Hoe meer kwalen, hoe fijner het leesplezier. Alhoewel, jammer toch dat het geen puist was. 😉

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s