Mémoires en exil

Als kind ving ik stekelbaarsjes in de talrijke sloten die het ouderlijke dorp in de jaren zeventig nog rijk was. Massa’s!
Rechtover onze woning bevond zich een natuurgebiedje met vele vennetjes. Daar verschalkten mijn vriendjes en ik padden en kikkers en salamanders. Al dat interessants stopten we in grote weckpotten ter observatie. Na een grondige studie schonken we onze veroverde fauna terug de vrijheid.
Later maakten we kampen in de stokoude knotwilgen die de vennetjes omzoomden. We kozen hiertoe een aanzienlijke hoogte uit om ‘ons’ stukje natuur goed te kunnen overschouwen. Niet zelden donderden we tijdens de constructie naar beneden. Maar we verbeten de pijn. Kampbewoners huilden niet.

Toen ik negen of tien was, ontdekte ik op zekere dag naast mijn kamp een nooit eerder geziene plant. Ze was zo mooi en zag er zo exotisch uit dat ik ze instant als je reinste openbaring bestempelde. Deze godin der bloemen was hoger dan ik en bloeide rijkelijk met vreemdsoortige diepe kelkjes. Ik rende naar huis, pakte mijn schopje en spitte ze voorzichtig uit. Ik stelde mijn vader voor om ze in de tuin te planten.
“Weet je wat?” zei hij toen hij de fonkeling in mijn ogen zag, “Ik maak voor jou je eigen tuintje. Daar plant je maar in wat je mooi vindt.” Waarop hij in een zonovergoten hoek van de tuin enkele vierkante meters gazon omspitte en daarin mijn meegebrachte schoonheid een plaatsje achteraan schonk.
“Dit is een hoge plant. Die moet achteraan, zie je. Ervoor komen de wat lagere planten. En helemaal vooraan zet je de kleintjes. Zo zul je ze altijd allemaal kunnen bewonderen.” Ik knikte omdat ik dacht dat ik het begreep.
“Welke plant heb ik meegebracht, pa?” vroeg ik hem terwijl hij mijn eersteling rijkelijk begoot.
“Dit is vingerhoedskruid. Zie je dit bloempje? Steek daar maar eens je vinger in.”
“Hé, nou snap ik het. Een vingerhoedje! Maar dan wel een héél schoontje.”

Tak na tak snoeide ik weg wijl ik in gedachten weer jong was. ‘Dit, pa,’ ging het door mijn hoofd, ‘zijn bolacacia’s. Toen ik tien was, waren ze nog uitermate nieuwerwets. In tuinmiddens worden ze thans gemeenzaam Robinia pseudoacacia ‘Umbraculifera’ genoemd. En vingerhoedskruid is Digitalis purpurea. Zou je überhaupt nog de Nederlandse naam kennen? Vingerhoedskruid? Zou het je nog iets zeggen? Het was nochtans mijn Grote Tuinliefde van weleer.’

En dat is het tot op vandaag nog steeds.

  1. Hilde

    Dat van die kikkers en salamanders vangen deed ik ook als kind. wat vond ik dat fijn, buiten in de natuur ‘op jacht’ in poelen en ‘moerassen’. Natuurlijk kreeg ook onze vangst nadien de vrijheid weer terug. Vele van die kleine, ongerepte ‘natuurgebiedjes’ zijn intussen verdwenen. Weet niet of onze jeugd überhaupt nog op kikkervangst gaat. Mijn kids hebben het alleszins niet gedaan.
    Leuk artikel Menck, heb ervan genoten!
    groeten, Hilde
    http://doorhetoogvan.blogspot.be/

    Like

  2. De zandeik

    Toen ik klein was stond er op het stukje braakliggende grond naast ons huis ook zo’n reusachtige vingerhoedskruidplant. Prachtig vond ik ze…. Maar mijn ma was/is van mening: als ’t in ’t wild groeit is ’t lelijk…. dus uitgraven zat er niet in ….

    Like

  3. Eilish

    En je kreeg niet de boodschap dat die plant zeer giftig was ?
    Toch een meerwaarde aan het mens-zijn : dat stukje brein waar we onze herinneringen opbergen. Zo waardevol !

    Like

  4. Zem

    Zo voeden de ouders de liefde van het kind voor de natuur. En zo proberen wij dat weer door te geven aan kinderen en kleinkinderen. Prachtig stukje, Menck!

    Like

  5. ludorutten

    De beek waar mijn vader ging plonzen en visjes zien was toen ik kind was één grote chemische riool van Tessenderlo Chemie. Dat geluk heb ik nooit gekend, wel konden we op het veld recht tegenover de ene na de andere hagedis zien. De siertuinmicrobe heb ik ook eerder van mijn schoonvader zaliger meegekregen.

    Like

    • Menck

      Mijn schoonvader heeft mijn liefde voor de natuur later verrijkt. Ik heb het geluk dat zowel mijn ouders als mijn schoonouders met fauna en flora verbonden zijn.

      Like

  6. De Fruitberg

    Goed van je papa, dat eigen tuintje, dat blijft een erg mooie herinnering. De kinderen hebben hier ook een eigen plekje..
    kikkers en salamanders vangen deed ik vroeger ook. En waterschorpioenen.

    Like

  7. zapnimf

    Ik zou dikke schrik hebben, als mijn kinderen hun vinger in een kelkje van het vingerhoedskruid zouden steken.
    Hier in onze tuin groeien ze sinds mensenheugenis in het wild.

    Is je vader vergeetachtig dan?
    Als je nu zou zeggen : zou hij de Latijnse benaming nog kennen…

    Like

    • Menck

      Schrik? Omdat er een bij of wesp in schuil kan gaan? Op dat gevaar werd ik gewezen. Alsook op de giftigheid van die planten.
      Mijn vaders geheugen laat het al enkele jaren grondig afweten, helaas.

      Like

  8. de biodiverse tuinier

    Dat wilde karakter van Vingerhoedskruid vind ik zo leuk! Dat zaait zich steeds maar uit en zet zich op de gekste plekjes. Net als Wilde akelei trouwens. Maar die rosetten Vingerhoedskruid worden wel steeds naar -achteraan- de borders verplant. Zalig mooi!

    Like

  9. Nachtbraker

    Prachtig! Toen ik jong was, ging ik ook altijd gaan “vissen” in een poel in de buurt van ons huis. Waterschorpioenen, stekelbaarsjes, salamanders, groene kikkers,… ’t Zat er allemaal in. Een paar jaar geleden ben ik daar nog eens gepasseerd. De poel was… dichtgegooid 😦 Tja, de “vooruitgang” zeker?

    Like

  10. bentenge

    Nu kijk ik toch even schuldig want wij durfden die visjes, salamanders en kikkers wel al eens meenemen naar huis. Maar ik heb daarmee een jeugd gehad die ik koester, en koester en koester.

    Like

  11. Linda

    Vaak blijkt het zaadje van de tuinliefde al vroeg gezaaid bij mensen, door familie. Genoten van je stukje. Mijn eigen kinderen spelen nog altijd veel buiten naast het digitale gebeuren, maar ik zie zoveel kinderen die niet vuil mogen thuiskomen of hele dag voor een beeldscherm hangen en vraag me dan af of zij later ook zo terug kunnen kijken…
    Overigens is vingerhoedskruid ook nog steeds een van mijn favorieten, het is zo’n pure, wilde plant….

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.