Hond stuurt zijn kat

Ze kent hem van de Humo’s van weleer en noemt hem een markant schrijver. En dat hij brutaal was en ook een beetje innemend maar wel een lelijke vent met die stoppelbaard van ‘m.
We praten over vintage meubelen en dito kledij. Ze informeert naar vrienden van me die er eigenlijk geen meer zijn. En hoe belachelijk weinig het spaargeld heden nog rendeert. Ze zapt van Canvas naar Een, wil plassen en pauzeert watervlug de digibox die pas sinds twee weken haar nieuwe huisgenoot is.
Hoe het in godsnaam toch mogelijk is dat ze in deze situatie verzeild is geraakt, vraagt ze me. Onderwijl tilt mijn vader haar uit de rolstoel en in de stalen verpleegster voor een rit naar haar mobiel toilet in de veranda. Ze noemt het De Hoge Kaktroon. Er is nog altijd die vernedering omdat pa haar gat moet afkuisen, verzucht ze gefrustreerd.
Tien minuten later bladert ze in de Nina, die ze een pulpbijlage van een pulpkrant vindt. Maar er staan wel schone foto’s in, verduidelijkt ze me, wijzend op een bijna-blootprent van een drachtige Veronique De Cock. Of ik haar eens de papieren zakdoekjes wil aanreiken. En haar oogdruppels. Ik kan echt niks meer, Menck. Een stokkende stem, een forse hap naar adem en dan tranen. Ze laat ze stromen als ik haar omhels en zelf mijn ogen vochtig voel worden. “Geloof jij nog in God?” vraagt ze me. Dat het een onmens is, besluit ze na mijn stilzwijgen. Of een onwezen. “Waar heb ik dat leven als een verlepte plant toch aan verdiend? Beetje water geven, beetje voedsel, en me ’s avonds in een lelijk ziekenhuisbed rollen dat heel de living ontsiert.” Ze knipt de tv op stand-by omdat Sofie Dewaele met lottonummers komt goochelen. Dat kind heeft zo’n lelijke rechte benen, verklaart ze.
“Wat doet die hond aan de deur van de overburen?” Ze kijkt uit het raam. We volgen haar blik en zien slechts een voordeur. Mijn vader zegt dat daar geen hond staat. Ze monstert hem boos. Of hij die witte hond niet ziet, misschien? Of ik hem niet zie? Nee, ik zie hem niet, maar ik zeg niets. Net zoals ik niets zei toen ze mijn geboortedatum niet meer kon herinneren. En dat aan hun verhoogd buitenterras een trapje naar de tuin is gemonteerd, ontkende ze een halfuur geleden ook al stellig. Vandaag wel, morgen niet, overmorgen weer wel. Mijn vader wordt boos. Ik sus hem met een “Niet doen, pa”. Ze kijkt ons niet-begrijpend aan en vraagt naar haar flesje water. Of de Mini al uitgedeukt is, informeert ze. Ik verduidelijk dat de verzekering er mee bezig is en ze knikt. “Weet je wat dat tegenwoordig nog opbrengt, zo’n verzekering? Indertijd hadden we kasbonnen, dát bracht op. Maar die verzekeringen verzieken alles. Is heel de crisis daar niet door ontstaan?”

Die avond huil ik in bed. Madam Menck slaapt al anderhalf uur. Ik ben mijn moeder aan het verliezen en ik kan er niets tegen ondernemen.

Ter duiding: ziehier de trotse vrouw die mijn moeder amper negen jaar geleden – ze was toen 70 – nog was (een gescande foto):

[ Foto’s: Menck ]

Advertenties

  1. muggenbeet

    hoed af voor je Menck dat je zo schoon kunt schrijven over zo’n gevoelig en moeilijk thema. De machteloosheid is verschrikkelijk. Wij kunnen er over meepraten maar ieder heeft zijn eigen, apart verhaal.

    Like

    • Menck

      Eindig zijn we allen. Maar dan toch liever op de manier zoals (pdw) ging: zonder ellende vooraf en heel snel. Zijn veel te jonge leeftijd daargelaten, uiteraard.

      Like

  2. Eilish

    Mijn vriend maakt het nu ook mee met zijn vader. Op korte termijn heel erg aan het dementeren. Een moeilijk afscheid voor het grote afscheid noem ik dat, om nog maar te zwijgen wat voor kwaliteit van leven het voor die mens maar meer is.
    Ik vermoed zo dat je vader een standbeeld verdient voor alle dagelijkse zorg !

    Like

    • Menck

      Mijn vader is een held. Zijn gezondheid is ook al niet zo best meer, maar hij klaagt noch versaagt. Ik weet eerlijk gezegd niet of ik het zou aankunnen als bijna tachtigjarige.

      Like

  3. onderdeappelboom

    Ik sluit me aan bij alle lof hierboven. Het is door het uitpuren van je tekst dat je hem zo treffend hebt gemaakt. Maar toch ook een gniffeltje, bij die lelijke rechte benen van Sofie Dewaele. Ook dat is buitengewoon treffend. Veel sterkte met dit afscheid dat geen afscheid is.

    Like

    • Joke

      ik zou blij zijn met Sofie Dewaele haar benen (denk ik, want ik heb ze nooit grondig bekeken). Ik zou nog blijer zijn, met de benen van Tina Turner, zelfs nu ze al de zeventig gepasseerd is.

      Like

    • Menck

      @ Onderdeappelboom
      Geestelijk sterven is het voorspel van de dood. Ik ben me enorm aan het voorbereiden op een zeker afscheid. De machteloosheid is het ergste.

      Wat Sofie Dewaele betreft: er klopt effectief iets niet aan dat kind, al zou ik het niet meteen zo apert durven duiden als mijn moeder.

      Like

  4. Joke

    Herkenbaar verhaal uit mijn professionele leven. Heel ontroerend ook. Ik heb het al eens geschreven: het maakt me bang, voor mijn ouders, voor mezelf…
    Ik vermoed dat ik nu weet van wie je je taalvaardigheid hebt. Ze neemt woorden in de mond die je bij die generatie niet verwacht en vindt zelfs nieuwe woorden uit. “De Hoge Kaktroon”.
    Je bent haar misschien wel aan ’t verliezen, Menck, maar helemaal kwijt raak je haar niet. Ze leeft in je… Trouwens, als ik dat hier lees onderneem je veel zonder het beseffen. Liefde en geduld…

    Like

    • Menck

      Ik ben voor minstens 80 procent een aardje naar mijn moeder, dat klopt. Ik durf zonder verpinken beweren dat ze op velerlei vlakken een uitzondering op haar generatiegenoten was.
      Dat mijn moeder leeft in mij, vind ik een heel schoon compliment. Ik zal haar dan misschien wel nooit helemaal verliezen, maar momenteel voelt het helaas niet zo aan. Ik word de laatste tijd emotioneel nogal heftig heen en weer geslingerd en het lukt me voorlopig niet om alles in een juist perspectief te plaatsen.

      Like

      • Joke

        ’t Is eigenlijk een rouwproces dat je nu doormaakt. Ik wil niet seksistisch zijn, maar ik kom niet zo veel mannen tegen die zo openlijk hun gevoelens durven/kunnen uiten. Voor een taalvaardig iemand zoals jij zal het wel gemakkelijker zijn, maar dan nog… Ik vind dit echt een heel waardevol logje, Menck.
        Als ik je, vanuit professioneel standpunt een goede raad mag geven, zorg dat je ouders op tijd voldoende externe hulp inroepen, mocht dit nog niet het geval zijn. Dergelijke mantelzorg is echt niet te onderschatten voor je vader; Er komen telkens kleine taakjes bij en voor hij er erg in heeft, is het takenpakket veel te zwaar en raakt hij overbelast. Beter voorkomen dan genezen.

        Like

  5. zapnimf

    Het is zo erg dat ze niet gelukkig is.
    Ondanks de missers zegt ze toch nog veel rake dingen, niet?
    Wat de anderen hierboven zeggen, raakt me ook wel.
    En dan merk ik nu dat ik niet zo goed ben in troostende woorden.
    Oud worden, (vooral niet zo best oud worden), ik heb er schrik voor.

    Like

    • Menck

      Momenteel heeft ze nog voor minstens 90 procent heldere gedachten. Durf ik stellen dat dat eigenlijk meevalt?
      Ik heb ook schrik van oud worden. Niet zo best oud worden en oud worden in het algemeen.

      Like

    • Menck

      It makes me wanna cry, eerlijk gezegd. En haar ook.
      Mijn benadering zal immer liefdevol blijven, daar ben ik tenvolle van overtuigd, maar momenteel is er een soortement Ongrijpbare Nietsontziende Reuzenhand een voor mij heel belangrijke vervlechting aan het wegvegen met een klein gommetje. Traag, traag, traag maar zo gestadig.

      Like

  6. bentenge

    Dit (de aftakeling/ziekte waarover je het hebt) snijdt gewoon door mijn vel, elke keer opnieuw.
    Ik herinner de blik in mijn moeder haar ogen, ondertussen al zo’n vier jaar geleden toen ze zo’n twee jaar na de diagnose echt door begon te hebben wat eraan kwam. In nog geen twee jaar tijd waren alle pensioendromen (die nog niet eens in de schuif klaarlagen) weg… om nooit meer terug te keren. De “ik” van toen, zo’n zeven jaar geleden, “stierf” sindsdien (bij manier van spreken) voor een stuk met haar en mijn vader mee.

    Like

  7. elke

    Het lot dat ons staat te wachten, het is niet te voorspellen (en maar goed ook, ze had het nooit willen geloven, denk ik). Wat mij bij mijn grootvader, die weliswaar nog helder van geest was maar niet meer te been, elke keer weer trof was het feit dat ze hem midden in de kamer op die ‘hoge kaktroon’ plaatsten. Zo genant elke keer weer om daar zo te moeten zitten.
    Veel moed, Menck.

    Like

  8. Linda

    Ik vind het dapper dat je dit zo kunt opschrijven. We willen allemaal graag oud worden denk ik maar liever toch niet alle autonomie verliezen. Sterkte voor je moeder, je vader en voor jou.

    Like

      • Nele

        Frustraties en andere emoties, ze spatten inderdaad van het scherm. De pijn is zo te voelen in je woorden… Veel sterkte, voor een afscheid dat jammergenoeg nu al is ingezet…

        Like

  9. madame boerenerf

    Heel mooi geschreven Menck. Ik was nog jong toen mijn grootvader begon te dementeren en dan beleef je het anders. Ik kan me niet voorstellen hoe het is om dit mee te maken en heb dan ook niet de juiste troostende woorden. Het moet verschrikkelijk zijn om afscheid te nemen van de vrouw die ze was, ook voor je moeder zelf.

    Like

    • Menck

      Als je jong bent, liggen de zaken inderdaad anders. Nu ik het ten volle besef en meemaak, is het bijzonder pijnlijk. Ik trek me op aan wat was en teer hoe langer hoe meer op herinneringen.

      Like

  10. Zem

    Je stukje raakt me. Je verliest stukje bij beetje je moeder, terwijl ze nog leeft. Je staat eigenlijk machteloos. Ook je moeder voelt zich machteloos.
    Ik heb het meegemaakt met mijn dementerende vader, die al weer enige jaren geleden is overleden. Ik vond het een van de moeilijkste jaren van mijn leven, voor hem ook, denk ik.
    En ik denkt ook aan eigen mogelijke aftakeling en verlies van zelfstandigheid t.z.t.
    Brrr.
    Het enige, wat helpt, is de mooie dingen van het leven te blijven zien, de mooie momenten met je moeder en je liefdevolle vader.
    En – dat deed ik – zo nu en dan een glas port.

    Like

    • Menck

      Voor alle partijen, inclusief – vooral – de betrokkene, is het inderdaad een extreem harde noot om kraken. De toekomst brokkelt af en het verleden groeit aan. Zo zie ik het althans.
      Enne… ik gun mezelf zo nu en dan een glas gin-tonic. Een tijdelijke verdoving, zeg maar.

      Like

  11. micheleeuw

    Prachtig geschreven en met zoveel liefde. Sterkte !
    Zo’n aftakeling, ben daar ook bang voor. Dan liever ‘gaan’ zoals mijn ouders : na een korte ziekte. Maar ik zal het moeten nemen zoals het komt, zoals iedereen.
    Chapeau voor je vader. Ik kan maar hopen dat mijn schat dat ook voor mij zou doen en ik voor hem, moest het ooit zover komen.

    Like

    • Nele

      Dat vind ik dan weer een moeilijke… De laatste jaren verschillende mensen van (te) dichtbij verloren, elk op een andere manier: na een lange slepende ziekte, zeer plots aan een hartaderbreuk, van ouderdom, na jaren geleefd te hebben met dementie, … En eerlijk? Elk afscheid deed me evenveel pijn, ongeacht de manier waarop het gebeurde…

      Like

      • Menck

        Uiteraard, maar bij een slepend afscheid, zoals dementie in dit geval, is de pijn langer en indringender. Verwerken als je er constant mee geconfronteerd wordt, is verdomde moeilijk.

        Like

  12. Affodil

    Hoeveel keer sterft een mens vóór hij dood is? Hoe vaak moet je afscheid nemen? Er is een Corsicaans gezegde:”Pas als er niemand nog een kaarsje voor je brandt, ben je écht dood”

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s