Vintage ≠ oude rommel

Uit de kleerkast van mijn moeder diep ik een mantelpakje op dat er apart en behoorlijk hip uitziet. Okergele kleur, een rechte rok tot net boven de knie, driekwartsmouwen en een dubbele rij zwarte knopen aan het korte jasje. De stof waaruit het curiosum is vervaardigd, voelt canvasachtig aan.
“Wanneer droeg je dit voor het laatst?” vraag ik haar als ik de woonkamer betreed met de bewuste kledij over mijn arm.
“Waar kom jij nou mee aandraven? Dat zijn verdorie mijn trouwkleren! Eén keer gedragen, in mei 1964. Daarna hebben ze al die tijd in de kast gehangen.”
“Dit is best wel wat waard, ma,” verklaar ik. “Je reinste vintage. Fashionista’s zullen hiervoor een aardige duit neertellen.
“Kom, kom, dat prulletje heb ik me in die tijd voor een habbekrats aangeschaft. We waren niet bepaald bemiddeld toen we trouwden. En nu zou dat ineens wél iets waard zijn? Niet gekscheren, Menck. En hoe betitelde je dat ook alweer?”
“Vintage.”
“Is dat tegenwoordig het nieuwerwetse woord voor oude rommel, ja?” Ze schudt haar hoofd in ongeloof. “Waarom moeten vandaag toch zoveel zaken per se geherdefinieerd worden?” Een diepe zucht onderstreept haar afkeer.

Zeg niet zomaar oude rommel tegen vintage spullen, beste lezer. Vintage  is de trendy verzamelnaam voor kleding, meubelen en accessoires waarvoor een vernieuwde belangstelling bestaat. Quasi altijd gaat het om stukken die typisch zijn voor een bepaalde tijdsgeest en die een zekere stilistische waarde hebben. Bovendien moeten ze authentiek én ongeschonden zijn. De liefhebbers zijn legio, de afhakers eveneens.

“Jij zult je wellicht onze allereerste meubeltjes niet meer herinneren, niet? Ze staan helemaal achteraan in de kelder, afgedekt met dekens. Wel, die ademen de tijd van toen uit. Begin jaren zestig, bedoel ik. Als je dan toch zo begaan bent met die dingen, mag je ze gerust meenemen. Misschien is het wel, eh, vintage was het toch?” Ze roloogt ostentatief.
“Ach ma, klassiek of antiek is nog iets anders dan vintage, hè.” Nu is het mijn beurt om te rologen. Ik ken maar al te goed hun voorliefde voor zware en donkere meubelen met veel frulletjes en houtsnijwerk.
“Oh, maar dat zijn geen antieke stukken, hoor. Hadden we toen de centen niet voor, jongen. Het zijn eenvoudige rechttoe-rechtaan kasten zonder enige opsmuk. Veel jonge gezinnen haalden dat goedkope spul in huis in de zestiger jaren. Misschien dat het daardoor wel ‘typerend is voor die tijdsgeest’. Ze legt onverholen monkelend de nadruk op die laatste zinsnede.
“Dat zijn niet meer dan wat ordinaire spaanderplaatkasten met een houten fineerlaagje, Menck,” komt mijn vader tussenbeide. “We wilden ze destijds bij het grof huisvuil deponeren, maar ’t is er om god weet welke reden nooit van gekomen.”

Gelukkig is dat er niet van gekomen!
Want in een uithoek van de ouderlijke kelder – een gecompartimenteerde ruimte die zich onder de gehele woning uitstrekt – trof ik die dag twee onvervalste schoonheden aan: een kast met laden en schuifdeuren alsook een lange dressoir annex barmeubel. Die overjaarse huisraad had slechts minieme gebruikssporen, was nog zo solide als een muur en bleek zo vintage als maar kan. Die typische no-nonsense stijl! Die deurknopjes! Die slanke pootjes! Die subtiele afwerking met blinkend chroom! Mijn hart maakte ononderbroken sprongetjes van kinderlijke vreugde bij het aanschouwen van zoveel moois. Ik streelde het kenmerkende geverniste teakfineer, schoof met laatjes en deuren en snoof geuren op die ik onmogelijk kon thuisbrengen. Achterop de kleinere kast ontdekte ik een vergeelde sticker met de naam van een wellicht al tijden ter zielen gegane meubelzaak, een telefoonnummer bestaande uit vijf cijfers en een datum: 1960.
Dat hebbeding staat ondertussen te onzent, klaar voor een algehele opfrissing. Het dressoir (check this, maar dan met chromen knopjes) volgt.

[ Foto: Menck | aanklikbaar voor groter ]

Advertenties

  1. onderdeappelboom

    Vintage is niet gelijk aan rommel, maar dat betekent nog niet dat ik het mooi vind 🙂 Maar wel leuk voor jou om zo’n ontdekking te doen, en een heel herkenbare conversatie ook!

    Like

  2. Eilish

    Jouw moeder is verdorie hip getrouwd ! Als ik denk aan mijn jurk met ballonrok en dito mouwen (dat ik toen niet terstond ter hemel steeg mag een wonder heten) die dan stukken van mensen moest kosten, wat een zottigheid was dat niet zeg – en was dat huwelijk dan nog de moeite geweest, maar helaas …
    Die kastjes, ooooo, ik wil ook ouders met een kelder met schatten in !

    Like

    • Menck

      Mijn ouders waren verdomd hippe vogels! Tot aan hun zeventigste, zelfs. Daarna is het helaas snel bergafwaarts gegaan op velerlei vlakken.

      ‘Ik wil ook ouders met een kelder met schatten in!’ was, ettelijke jaren terug, naar verluidt ook een veelgehoord statement uit de mond van een zekere M. Dutroux. Maar ik kan me vergissen. :mrgreen:

      Like

  3. hilde

    Die meubels zijn niet echt mijn stijl.. ik heb zo ook nog een rek in de kelder staan.. (wie biedt?? :)). Dat trouwkleed wil ik ook wel eens zien, kan Mm menck dat niet eens aantrekken??

    Like

  4. Linda

    Ik zou het mantelpak zo dragen op mijn werk. Maar waarom alles nu vintage moet heten… De winkels die zogenaamd vintage spul verkopen zijn drie keer zo duur als de kringloop, dus die mijden we maar 🙂

    Like

    • Menck

      Tegenwoordig krijgt zowat alles van een zekere leeftijd dat nog enigszins verkoopbaar is het predicaat ‘vintage’ opgespeld. Belachelijk, geheel ten onrechte en bijzonder jammer, vaneigens.

      Al eens een ecoshop bezocht in plaats van een kringloopwinkel? Interessant!

      Like

  5. Pingback: Hond stuurt zijn kat | TWAAIT
  6. de biodiverse tuinier

    Ha! Dat is net zo een lelijk zestiger jaren onding als in de living van mijn ouders stond 😉 Bij ons klikte de deur van boven naar beneden open (als een buromeubel) en onthulde de likeurverzameling. En de schuifdeurtjes zaten daaronder. Nee – geen spijt dat dat ding weg is. Maar wel spijt van die bijpassende zetel. Die was zalig om in te loungen.

    Like

  7. Pingback: Utterly unflattering | TWAAIT
  8. Affodil

    Als ’t nog niet te laat is: niet verven! Dan gaat het hele effect verloren. Ik herken de stijl helemaal van bij ons thuis. Vroeger wel te verstaan. Toen ze er wat beter voor zaten hebben ze krullen en bombast gekocht.

    Like

  9. Pingback: Van buiten naar binnen | TWAAIT
  10. Pingback: To be continued « TWAAIT
  11. frank

    Beste Menck,
    Als ik me niet vergis is dit een meubel van K&K Kant-en-klaar. Ik ben opzoek naar deze meubels aangezien het bedrijf van mijn grootvader was. Mocht het van K&K zijn en niet geschilderd zou u dan wellicht contact met mij kunnen opnemen?
    Vriendelijke groeten
    Frank

    Like

    • Menck

      Beste Frank,
      Het meubel werd niet geschilderd en bevindt zich in zijn oorspronkelijke staat in onze woonkamer.
      Als u het meubel wil komen bezichtigen: dat kan. Als het uw bedoeling is om een bod uit te brengen, haak ik echter af. Dit kastje wens ik te behouden.
      U kunt altijd contact met me opnemen via menck1 @ hotmail . com (spaties weglaten, uiteraard).

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s