Log of life

“Ben je kaka aan het doen, Menck?” Een schel lachsalvo, dat elke zenuw in mijn lichaam deed stuiptrekken, vulde de lucht.
Ik zat gehurkt in de tuin met mijn camera op oprukkend nieuw leven gericht. Toen ik rechtstond en me omdraaide, zag ik buurvrouw in haar open slaapkamerraam staan. Even wenste ik dat ik een haag van vijf meter hoog had. Daarna bedacht ik dat ik ze zou moeten scheren en ik trok terstond dat verlangen in.
“Ik ben klaar,” riep ik haar toe. “Gooi je me even een rolletje toiletpapier?” Mijn gezicht bleef volkomen in de plooi.
Opnieuw dat door merg en been snijdend metaalachtig geklater van haar. Pas toen ze ophield, hoorde ik dat er een straaljager overvloog.
“Doe je de groeten aan Katrien van me?” Haar stem moest niks onderdoen voor haar lach. Een davering van mínstens 120 decibel. “Ik ben thuis vandaag,” gooide ze er geheel overbodig achteraan.
“Allez, gij!” meesmuilde ik. Daarop grinnikte ze even en trok zich vervolgens strategisch terug. Ze liet het raam open. Het leek me geraadzaam om maar meteen een andere hoek van de tuin op te zoeken. Ik ben nogal gesteld op stilte, moet u weten. En op privacy.

Maar waar ik het met u wil over hebben, beste lezer, is de weerbaarheid van de natuur. Twee weken geleden zag mijn tuin er nog uit als onderstaand.

Alle leven leek er uit weggevloeid. Verstikt onder een vijftien centimeter dik deken, getergd door strenge vorst en langdurig geplaagd door een gure noordwester. Kleur- en levensloosheid troef. Als dat maar goed komt, dacht ik nog, daarbij de rigiditeit van Koning Winter reflecterend die begin vorig jaar bijzonder ongenadig was voor mijn flora.
Maar kijk! Vandaag kan ik u zowaar het log der schone beloften voorschotelen. Al blijf ik natuurlijk vreselijk op mijn hoede voor wat betreft het verdere verloop van dit donders wispelturige seizoen.

Sedert gisteren zijn de eerste winteririssen een feit:

Maar ook de krokussen laten zich niet ongemoeid:

Februari is de maand waarin de helleborussen zich van hun beste kant laten zien:

Helaas is met het verdwijnen van de vorst ook John teruggekomen. John de mol, met name:

In plaats van de jacht te openen op bovenstaande zwartwerker, keek Chablis gisteren eens te meer toe vanop de zijlijn:

Drop dan eindelijk eens die ellendige mol op mijn tapijt in plaats van het zoveelste opengereten konijn, seut! (*)

[ Foto’s: Menck | aanklikbaar voor groter ]

° ° °
(*) Voor de Nederlanders onder u:
seut, (de; v; meervoud: seuten)
1. Vrouwelijk wezen dat nagenoeg perfect wordt belichaamd door mijn buurvrouw en wier verstandelijk vermogen dat van mijn kattin benadert. Vaak aangesproken met ‘Sois belle et tais-toi’, ‘Haal mij eens een biertje uit de keuken’, ‘Is’t eten nog nie g’reed?’ en dies meer.
2. Lesley-Ann Poppe.

  1. De Fruitberg

    Het weer dat voor de twee komende weken wordt voorspeld is qua temperatuur perfect : lichte nachtvorst, overdag net boven nul. Zo gaan planten niet te snel uitlopen.
    Zelf loop ik wel achter qua bloemen op al die andere bloggers. De krokussen zijn er ook nog lang niet klaar voor.
    En qua katten heb ik hetzelfde probleem : onze kat (die woelmuizen zou gaan vangen) wil zelfs niet naar buiten.

    Like

    • Menck

      Ons kattenkwartet vertoeft heden ook meestal binnen. Zo krijgt de mol vrij spel, natuurlijk.
      De krokussen zijn er hier wel al. Een gematigder zeeklimaat?

      Like

  2. natuurlijk-rijk

    Toffe buurvrouw hebben jullie daar 😉 Ik kan daar ook zo van genieten van al die vroege bloempjes, mooie helleborus collectie daar seg! je uitleg voor de Nederlanders is wel grappig, Menck was duidelijk in form!

    Like

    • Menck

      Ik liet slechts de vroegbloeiende helleborussen zien. There’s more to come!
      En mijn buurvrouw valt al bij al wel mee. Alleen valt ze helaas nooit. Uit haar slaapkamerraam, bijvoorbeeld.

      Like

  3. Eilish

    Jaloers op de kleuren in de tuin, niet op de buurvrouw. Maar ik heb een mannelijk exemplaar naast me wonen, die heel graag al mijn doeningen gadeslaat. Ik kan niet wachten tot mijn twee jaar geleden aangeplante haag een treffelijke hoogte heeft (zelfs al moet ik die zelf scheren !)

    Like

  4. Linda

    Fijn hè buren. Ik mag bijna al mijn buren graag maar langs het pad wonen hangt me ook wel eens danig de keel uit. Je wilt ook weleens in stilte van je tuin genieten. Er valt bij jou genoeg te genieten in elk geval.

    Like

  5. Zem

    “Je enige recht is het aanrecht” ja, ja.
    Niets fijner dan je onbespied te weten – niet te wanen – in de tuin.
    Maar je tuin laat al veel moois zien. Hier alleen de sneeuwklokjes, nog in de knop.

    Like

  6. Affodil

    Ik heb vorig jaar 5 helleborussen geplant (4 van dezelfde soort en 1 andere), maar ik vind voorlopig maar 1 van die vier dezelfde terug… Ik hoop dan maar dat die andere een late soort was. 😦

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.