Let the beast go

“Da’s geen leven zo,” zei Ruben. “Ik stap eruit!”
Zijn vrouw riep nog “Wacht!”, maar het was te laat. Ruben liet de veel te nauwe broek al naar beneden zakken en hees zich vervolgens in zijn vertrouwde slobberjeans.
“Jij hebt ook geen geduld, jij.” Ze nam met een nijdige ruk de nieuwe broek van hem over wijl ze hem een giftige blik toewierp.
“Geen geduld? Komaan! Dit is de grootste maat die ze hier hebben en ik krijg die knopen geeneens dicht. Wat zit jij dan te lullen over geen geduld?” Het zweet liep in kronkelige stroompjes van zijn voorhoofd. Hij zocht zijn zakdoek en wiste het snel af. Zijn zakdoek voelde reeds klef aan.
“Ruben, schat, je weet wat ik je al tientallen keren gezegd heb.”
“Kom niet aandraven met dat vermageren van je, wil je?” Hij boog zich voorover om de gaatjes in zijn broeksriem te kunnen zien. Dat zicht werd hem echter ontnomen door wat smalend ook wel eens een toogbuil wordt genoemd. Hij draaide zich zuchtend in de richting van de spiegel in het pashokje en gespte nu met zicht op de zaken zijn riem dicht.
“Je kunt niet eens je ceintuur zien.” Ze schudde haar hoofd en liep, nog binnensmonds hakketakkend, terug de winkel in met de te “kleine” broek over haar arm geplooid. Ruben volgde haar moedeloos en deed er het zwijgen toe.

Toen ze, na een rit die zich al kibbelend had voltrokken, terug thuiskwamen, gaf Ruben zijn vrouw in weinig woorden en veel lichaamstaal te verstaan dat ze hem voor de rest van de avond maar beter met rust liet.
“Als het daarover gaat, word ik altijd het zwijgen opgelegd. Geef toe dat het opvalt.”
“Daar is niks opvallends aan. Jij draaft teveel door, dat is het.”
“En niet zonder reden,” beet ze hem bitsig toe.
“Voilà, dat bedoel ik nou. Daar gaan we weer.” Hij draaide zich om en liep naar de keuken waar hij een flesje pils uit de koelkast plukte. Het siste luid toen de kroontjeswipper ruw werd gehanteerd.
“Ja jong, pak er nog eentje. Dat zal beslist helpen.” Zijn vrouw stond nu vlak achter hem.
Ruben vertikte het om zich in haar richting te draaien. Traag bracht hij de fles naar zijn mond en klokte, bewust luid zwelgend, de eerste teugen naar binnen. Met zijn vlakke hand veegde hij vervolgens het schuim van zijn lippen. Toen pas bracht hij zijn gezicht vlak voor het hare, hijgde nadrukkelijk in haar gelaat, waardoor de sterk geurende walm in haar neus sloeg. Hij glimlachte gemeen-voldaan.
“Dat, mijn beste Carine, is bier. Kun je lekker veel van pissen.”
Carine stond een tel met haar mond vol tanden. Die reactie had ze van Ruben niet verwacht. Ze herstelde zich echter vlug, graaide de nog voor drievierden volle fles uit zijn hand en liep ermee de woonkamer in.
“Hey, wat moet…?”
“Probeer ze maar te pakken, honnepon van me. Eerst een beetje beweging, dan pas een beloning. Lekker goed voor je lijn, schat.” Ze keek hem vanachter de tafel treiterig aan.
“Denk jij nou echt dat ik hier een beetje het kind zal uithangen? Denk dan maar vlug iets anders.” Hij trok opnieuw de koelkast open, graaide in het flessenvak, maar zijn hand schoot slechts door het ijle. Hij zwierde de deur verder open en kon zo constateren dat de flessenvoorraad uitgeput was. Kreunend hurkte hij neer, daarbij met zijn handen zwaar op zijn knieën steunend, om misschien nog wat horizontaal geklasseerde flesjes op het rek te ontdekken. Behalve wat bokalen en een tot de helft afgesneden komkommer viel er verder niets dan leegte te bespeuren.
“Gètver…” Hij vloekte binnensmonds, maar toch luid genoeg om zijn vrouw opmerkzaam te maken op deze kleine nederlaag.
“Hahahahahàààà!” Carine gierde het uit. Ruben stond recht en gooide de koelkast luider dan gewild dicht.
“Carine, doe niet zo stom.” Met een paar passen stond hij in de woonkamer. Zijn vrouw hield het flesje bengelend in de hoogte, alsof ze een konijn wilde lokken met een verse wortel.
Ruben voelde een glimlach opkomen, die hij maar ternauwernood wist te onderdrukken. Hij zou haar eens een poepje laten ruiken. Ah, hij was te dik? Ah, hij kon haar niet meer achternazitten? Nou, hier komt een wilde stier op een rode lap af! Hou je maar klaar, vrouwlief!
Plots leek het alsof er een zware locomotief een extra duw in de rug kreeg van een inderhaast ter hulp gesnelde TGV. Ruben schóót vooruit richting Carine. Ze slaakte een korte kreet. Van zijn plotse snelheid had ze niet terug. Ze zette het op een hollen naar de woonkamer van waaruit ze hem plagerig “Kom dan, mijn stoere krijger!” toeriep.
En Ruben, hij kwam. Vlugger dan ze had voorzien, zelfs. De eerste zweetdruppels parelden alweer op zijn voorhoofd. Maar zijn bewegingen waren energieker dan ze ooit voor mogelijk had gehouden. Onder veel geroep en geschater harentwege en luide oerkreten zijnentwege sjeesden ze van de zitkamer naar de eetkamer et vice versa, daarbij zo goed als mogelijk het meubilair ontziend.
Even dacht Carine eraan om terug de keuken in te stuiven, om dan van daaruit een ontsnapping te forceren via de veranda, toen ze zich plots realiseerde dat Ruben zijn kreten had gestaakt. Met een snelle hoofdbeweging blikte ze achterom. Hij volgde haar niet meer.
“Ha, de gluiperd. Hij zal zich in een hinderlaag hebben gelegd,” siste ze tussen haar tanden. Behoedzaam sloop ze terug richting eetkamer. En toen sloeg haar hart een paar tellen over. Ruben lag op de grond in een vreemde houding.
“Ruben?”
Complete stilte.
“O God, Ruben!” Ze stoof op hem af, hurkte neer en draaide hem met enige moeite op zijn rug. Zijn ene oog staarde haar halfopen en dof aan. Het andere was dicht.
“Nééééééééé!”

“Een hartaderbreuk, mevrouw.” De arts deelde het haar sereen mee. “Allicht ten gevolge van zijn, eh, aanzienlijke overgewicht. Het spijt me.”

  1. supermasj

    Opnieuw heel knap geschreven, en een erg mooi verhaal, dat erg vlot leest.
    Lijkt zo uit het leven gegrepen

    Eerlijk gezegd ben ik 20 kg geleden ook uit winkels moeten buitengaan omdat alles te smal was. Een vreselijk gevoel

    Like

    • Menck

      Ik vind het überhaupt al een ganse prestatie dat je twintig kilo wist kwijt te spelen. Persoonlijk zou ik er graag tien verliezen, maar er gaat geen gram af.

      Like

    • Menck

      Bart VDB was, voor zover ik me herinner althans, niet bepaald opgezadeld met een bierbuik. Wél met een hoge bloeddruk, aldus de gespecialiseerde roddelpers.

      Like

    • Menck

      Ik zie je dan ook niet direct zo worden, Hildeken; het is als vrouw om te beginnen al een heuse tour de force om man te worden. Laat staan dat je dan nog zo’n wiebelton kweekt. 😉

      Like

  2. Eilish

    En nu … hem op ‘sterk’ (lees : hoog-alcoholisch) water zetten ?
    Sorry, kan hier niet normaal op reageren, ‘k heb te lang de tirannie van een alcoholist in huis verdragen.

    Like

    • Menck

      Oesje, ik wilde met dit – overigens geheel fictieve – schrijfsel niemand voor het hoofd stoten.
      Laten we er dus voor het gemak maar van uitgaan dat Ruben een goeie loebas was die net iets te af en toe een pint lustte. En dientengevolge een toogbuil bijeendronk die hem fataal werd.
      Hij kreeg trouwens een zeemansgraf. Carine opteerde voor een bierton als kist, die ze naar verluidt eigenhandig heeft dichtgetimmerd en zelf over de reling van de boot heeft geduwd, ondertussen luidkeels zingend ‘What shall we do with the drunken sailor?’.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.