Mijn kamp

Juli, 1976

Per uur passeerde er hooguit één auto voor de ouderlijke woning. Dat was dan een Ford Anglia, een Volkswagen Kever, een Simca 1000. We schrijven juli 1976. Een verzengende hitte had zich meester gemaakt van Vlaanderen. Ze zou nog weken aanhouden.
Aan de overkant van de straat lag een stuk ongerepte natuur ter grootte van enkele vierkante kilometer. Er meanderde een luie beek door die aansloot op tal van vennetjes. Daarin speelden kikkers haasje-over met stekelbaarzen en tierde de moerasvegetatie welig.
Dit groene areaal was in die dagen mijn uitverkoren speelterrein. Enfin, óns speelterrein, want we waren immer met zijn vieren. De hoofdbezigheid van ons onafscheidelijke kwartet was kampen bouwen. Daar blonken we, het mag gezegd, stevig in uit. Zelfs in die mate dat we onszelf beschouwden als het nec plus ultra der kampenbouwers. Al gebruikten we destijds de net iets toegankelijkere term kampkampioenen. De talrijke wilgen in dat gebiedje voorzagen ons van voortreffelijk bouwmateriaal: buigzame takken en dito twijgen. Van pa kregen we een bol vlastouw om een en ander te fixeren. Spijkers en schroeven waren voor de grote mensen.
Onze werkwijze was even eenvoudig als doeltreffend: we duwden links een tak in de grond, we duwden rechts een tak in de grond, we bogen beide takken naar elkaar en bonden diens toppen samen met touw. Zo verkregen we een boog. En nog een boog. En nog eentje. Tot we een twintig- of dertigtal bogen op een rij hadden. Daar vlochten we vervolgens ruwweg twijgen door. Ter afwerking gooiden we gras, bladeren en hompen aarde op de constructie om ons te beschermen tegen de helse zon. Ziedaar: een kamp. Een kamp waar we, mits enige inschikkelijkheid, met zijn vieren in pasten. De afwerking kon ongetwijfeld beter en de stevigheid liet beslist te wensen over, maar we waanden ons in een kasteel. Een kasteel dat de dag erop niet zelden tot een zielig hoopje was herleid door een rivaliserende “kampenbende”. We waren negen en treurden om zoveel zinloos geweld in de wereld.

Juli, 2012

Een golf van herkenning gaat door me heen. Dit is zowaar ons kamp, maar dan gigantisch uitvergroot. Het gras en de bladeren ontbreken weliswaar, maar toch: de werkwijze is eender. Geen spijkers, geen schroeven, puur vlecht- en knoopwerk. Ik word stante pede terug gekatapulteerd naar de hete zomer van ’76. Het kasteel van weleer draagt heden de naam ‘Zandworm’ en staat als kunst te boek. Het is impressionant, ontzagwekkend in al zijn eenvoud en ronduit subliem wegens zijn betoverende lichtinval en elegante vorm. Vijfenveertig meter lang, tien meter breed, acht meter hoog en zevenhonderd vierkante meter onberispelijk gevlochten wilgentakken: ik erken ootmoedig mijn meerdere in überkampenbouwer Marco Casagrande.
Als u één dezer in Wenduine vertoeft: gaat dat absoluut zien! Het is mijns inziens hét meesterstuk van Beaufort04.


Madam Menck als nietig wezentje in een groot(s) geheel:

En in volle zon:

[  V I D E O  ]

[ Foto’s: Menck, uitgezonderd foto 8 | aanklikbaar voor groter formaat ]

Advertenties

  1. supermasj

    Mooi geschreven, zoals altijd.
    Dat kunstwerk ziet er inderdaad behoorlijk indrukwekkend uit. Goed dat er geen rivaliserende bendes zijn in Wenduine. Is blijkbaar (en terecht) veel bezocht (gezien de uitgesleten loopgang binnenin)
    Over jouw herinneringen, hier reed mijn vader toen met een Simca 1100. Zijn ondertussen écht wel verdwenen uit het straatbeeld.

    Like

    • Menck

      Het bouwwerk blijft helaas niet gespaard van vandalisme. Geregeld moeten er herstellingen uitgevoerd worden. Het ‘rivaliserende bende’-syndroom steekt alzo toch wat de kop op.

      Like

  2. bentenge

    Kampen bouwen, daar heb ik ook schitterende herinneringen aan. Aan die vandalen die ons geen deftig kamp gunden veel minder. Maar prachtig wat daar in Wenduine staat. Op het programma voor voorjaar 2013 : een tuinkamp maar dan in sterk verkleinde vorm.

    Like

    • Menck

      Ik hou alvast het kind in mij levend door geregeld iets te construeren in de tuin. ’t Zijn dan wel geen kampen, maar het vreugdegevoel dat ik daarbij ervaar, is vergelijkbaar.

      Like

  3. Eilish

    Wat een constructie zeg, mooi, mooi !!
    Wij bouwden vroeger kampen binnen op een grote zolder, een afgedankt vensterraam deed steevast dienst als voordeur. Mooie tijden *mijmer*
    Van de zomer van 1976 herinner ik me enkel dat ik toen een broertje kreeg en daar helemaal NIET mee opgezet was na 7 jaar de ‘kakkernest’ geweest te zijn (nu ben ik hem dankbaar, anders was ik een verwend nest gebleven)

    Like

    • Menck

      Van de zomer van 1976 herinner ik me gek genoeg vooral het gazon van mijn ouders: het was verworden tot een dorre steppe. Dat moet om god weet welke reden toch indruk op me gemaakt hebben.

      Like

  4. De biodiverse tuinier

    🙂 Hebben we niet allen dergelijke herinneringen? Of – ik hoop het toch – want iedereen zóu dergelijke jeugdtaferelen moeten kunnen opdiepen. Ook wij maakten kampen met wilgetenen – én met modder! – in een poging lemen hutjes te bouwen. Maar wegens materiaalgebrek werd ons kamp nooit groot genoeg – we hadden dan ook geen kilometers natuurdomein ter beschikking 😉
    Ik vind foto vijf de mooiste!

    Like

    • Menck

      Die foto geeft inderdaad goed aan hoe indrukwekkend dat bouwwerk wel is.

      O ja: het natuurdomein waar ik als kind speelde, is heden wijlen. Er kwam een gigantische woonwijk in de plaats. Beschaving heet zoiets, geloof ik.

      Like

  5. micheleeuw

    Dat is nu nog eens een kamp, zie ! Hoe prachtig gemaakt en mooi om zien met de zon erop ! Wij hadden een ‘treintje’ en een ‘vliegtuig’ om mee te spelen. Ttz enkele rails met een karretje erop en een dijkendelver. Heel de wereld hebben we rond gereisd op die dingen. 🙂

    Like

  6. margogogo

    Bedankt voor deze tip, Menck! We waren al van plan om met ons vieren nog eens zeewaarts te trekken in september, nu weten we meteen waar naartoe.
    Knap gedaan, die tunnel in het zand. En puur natuur bovendien, zo heb ik het graag!

    Like

  7. Zem

    Wat ongelooflijk mooi, die constructie! Prachtige op de foto gezet ook. Oertijdgevoelens krijg ik ervan…
    Ik ga verder kijken op Beaufort04, bedankt ook voor de link.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s