Aan de tand gevoeld

Ze stak twee dikke wattenproppen onder mijn bovenlip. Ik trachtte me voor te stellen hoe ik er ten gevolge van deze simpele ingreep uitzag. Mijn verbeeldingsvermogen reikte niet verder dan Bugs Bunny.
Mijn linkerkaak werd vervolgens opzij geduwd en verankerd door een hightech uitziend instrumentje dat wat weg had van een miniatuurautokrik. Daarmee werd tevens mijn mond wijd opengespalkt. Tenslotte pleurde ze zonder enige voorafgaande waarschuwing een luid slurpende speekselzuiger onder mijn tong.
Mocht iemand in die omstandigheden een foto van me hebben genomen, ik had hem prompt een muilpeer verkocht en zijn camera tot schroot herleid.
“Ik ga nu eerst een foto nemen,” hoorde ik haar achter mijn rug verklaren. Reflexmatig klemden mijn handen zich om de armleuning van de gekantelde stoel. “Een obligate röntgenopname,” vervolgde ze. Mijn greep verslapte instant.
Nadat ze de foto had genomen en me daarna quasi pijnloos twee verdovende injecties had toegediend, volgde de gruwel: mevrouw knoopte een gesprek met me aan in afwachting van de volledige gevoelloosheid mijner gebit.
“Mooi weertje, hè?”
Op deze dooddoener van jewelste was een antwoord geven met een ongewild opengesperde mond vol watten en ijzerwerk nog vrij makkelijk: “Ja.” Ter staving: plug in elke uithoek van uw mond een wijsvinger, trek uw lippen zo ver mogelijk vaneen en zegt u dan eens “Ja”. U ziet: zulks verloopt vlekkeloos. Zelfs een ontkenning is nog mogelijk.
Hachelijker werd het toen ze me vroeg of ik in de buurt woonde. “In de Zandstraat”, antwoordde ik. Dat klonk ongeveer als “In we Wanstraat”.
“Ah, de Zandstraat. Die ken ik. Ik ga er wel eens wandelen.”
Mijn vermoeden dat tandartsen beschikken over een feilloos klankontrafeltalent werd eens te meer bevestigd.
“Woon je er al lang?”
“Al weewien jaaw.”
Anyway, tien vragen en evenzoveel moeizame antwoorden later was mijn mond murw geworden van de anesthesie en kon ze aan de slag. Er moest een wijsheidstand getrokken worden alsook een hoektand ontzenuwd. Ze besloot om die laatste eerst aan te pakken. Dat gebeurde middels een boortje dat buiten mijn mond licht zoemde doch eenmaal binnensmonds mijn hersenpan vulde met het geluid van een drilboor die gewapend beton kapotschoot.
“Wi-brrr-moe-brrr-aal-brrr-iepen?” Fuck. Had ze me zopas een vraag gesteld tijdens het boren? Ik vermoedde van wel. De boor kwam even tot rust. Strategisch antwoordde ik “U-huh”. Waarna ze met verdubbelde hevigheid haar machinerie begon te hanteren. Jezus, zou ze me verzocht hebben om meteen ook maar even mijn smoel te mogen verbouwen of zo? In gedachten zag ik de boorstaaf al door mijn bovenlip naar buiten floepen.
“Zo. Gepiept.” klonk het tien minuten later. “En dan nu de wijsheidstand. ’t Is een kanjer, zag ik op de foto. Hij heeft zowaar een dubbele wortel. Dat wordt even wringen.”
Op zo’n moment verlangt elke zinnige mens naar een portie afleiding. In mijn hoofd begon ik uit arren moede de Story te lezen. ‘Nou moe, Laura Lynn is zowaar zwanger!’ Zelfs haar foto doemde voor mijn geestesoog op. Ze lachte haar perfect witte tanden bloot.

Honderd drieëndertig euro later stapte ik buiten met een gebit dat aanvoelde als, eh, niks meer, eigenlijk. Middels mijn tong wist ik de prop bloedstelpende watten in het gat van wijlen de kies te lokaliseren. In de auto monsterde ik mijn aangezicht in de achteruitkijkspiegel. Mijn bek hing scheef op links. Ik lachte naar mijn spiegelbeeld als een boer met kiespijn.

Advertenties

  1. sterre

    Aha, de tandarts, mijn beste vriend. In het laatste jaar ben ik 10 (TIEN!) keer geweest. Ontzenuwingen, tanden trekken (ok, ééntje dan), prothese, uitvallende vullingen. Allemaal fouten uit het verleden die rechtgetrokken zijn. Geestig…

    Hoe dan ook, de mijnen duwt mij in de wachtzaal tot het slaapt. Hij heeft vermoedelijk geen klankontrafeltalent.

    Like

  2. koffiemetmelkensuiker

    Wijsheidstanden, ik heb die gewoon samen laten weghalen, onder narcose 🙂
    En ik zag er twee weken nadien nog uit als Cowboy Henk …

    Mijn tandarts babbelt gewoon door zonder op een antwoord te wachten, ik ga netjes twee keer per jaar, en ze onderhoudt het boeltje prima. Geen horrorverhalen hier 🙂

    Maar ik leef met je mee hoor, voel je je al wat beter ondertussen?

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s