99,5 % lurkers (*)

Met mijn Handycam had ik een paar uur gefilmd. Daarna sloeg ik als een bezetene aan het selecteren, knippen en monteren. Dat resulteerde in een kortfilm waar ik best wel trots op was. In elkaar overvloeiende muziekjes eronder en al. Vervolgens polste ik bij mijn vrienden en kennissen of er interesse was om mijn kleinood te komen bekijken.
Die avond zat er niet min dan twintig man rond mijn tv-scherm. De film werd gestart. Gedurende een klein halfuurtje verdronken veertig ogen in het beeld en geluid en viel er geen woord.
Na de film stonden negentien mensen recht, hun gedachten nog steeds bij wat ze gezien hadden. Ze verlieten stilzwijgend mijn woning.
Eén iemand bleef echter zitten, draaide zijn hoofd in mijn richting en gaf vervolgens zijn mening over wat ik in elkaar had gebokst. Hij stond stil bij de pro’s, maar schuwde geenszins de contra’s. Toen ook hij mijn woning had verlaten, bleven mijn gedachten nog lange tijd hangen bij wat hij me verteld had.

Bovenstaand stukje is pure fictie, beste lezer. Ik bezit geen Handycam en heb evenmin ambities als cineast. Maar het toont wel aan wat ik de laatste tijd ervaar op dit blog.
Het gros van de bezoekers handelt als de negentien mensen uit mijn fictief schrijfsel. Hun aantal groeit bovendien gestaag. Die ene mens die wel uit zijn pijp kwam, wordt gaandeweg een zeldzaamheid.
En ik?
Ik blijf enigszins verweesd achter, niet wetende wat ik ervan moet denken.
Weet u het?

De gluurders:

De reaguurders (inclusief 2 comments van mezelf):

(*) Een lurker is een persoon die alleen meeleest/-kijkt, maar zelf niets bijdraagt.

  1. Affodil

    Ik lurk weinig, maar wacht vaak nogal lang voor ik langs kom. Dat heeft natuurlijk weer het voordeel dat ik dan meteen een hele tijd zoet ben met lezen, gniffelen, knikken, hoofdschudden en reageren (buiten de gestelde termijn, want intussen zijn het niet 4 maar 5 reacties bij je vorige blogje) 😉

    Like

  2. Dieu Toch

    Wees tevreden met wat je hebt, Menck. Ik heb hier ergens een blog staan waarin ik al mijn mailverkeer met de vrouw van mijn leven publiceer, gewoon, omdat ik de wereld wil laten weten hoeveel ik van haar hield toen ik nog jong was, en hoeveel ik nog steeds van haar hou de dag van vandaag, 40 jaar en één huwelijk later.
    Ook ik heb enorm veel lurkers, die mijn blog per toeval ontdekt hebben. In al die tijd is er niet één die een reactie geplaatst heeft.

    Like

    • Menck

      Naar de lezer toe is het misschien niet de meest evidente manier van bloggen, maar vrij uniek is het wél. Toegegeven: een interactie is tamelijk difficiel.

      Like

  3. liesbeth

    Ik denk dat je gelijk hebt Menck. Vroeger reageerde ik wel vaker op blogs, nu bekijk ik vooral, geniet ik er van en ik kan niet meteen een reden bedenken waarom ik minder reageer. Een beetje lui worden ? Ik weet het niet !
    Wat ik wel weet is dat ik je schrijfsels mis als je weer eens een keer onderduikt, en telkens weer heel blij ben om je na enige tijd onder een andere naam terug te ontdekken !

    Like

  4. Silvia

    Horen zien en zwijgen… mensen zijn bizarre wezens, en toch zo verschillend.
    Zelf beschouw ik me best wel wat nieuwsgierig van aard. Vaak probeer ik wat toe te voegen, hoewel ik moet toegeven dat dit niet altijd lukt, soms louter uit tijdsgebrek (lezen en kijken gaat snel, een berichtje schrijven vraagt net dat ietsje meer aan concentratie…), maar ook soms omdat alles nu eenmaal zo klaar als een klontje is.

    Like

    • Menck

      Tijdsgebrek vind ik persoonlijk geen valabel excuus, vooral als je ziet waar veel mensen hun tijd wérkelijk mee verprutsen. Waarom moet alles tegenwoordig zo snel-snel gaan? Onthaasting, dát vind ik nu eens een fantastisch woord! 😀

      Like

  5. chelone

    Vierhonderdenzes bezichtigingen op je voorlaatste stukje, dat is toch fantastisch! Ze hebben het toch allemaal vrijwillig gedaan, niet?
    Wie weet zijn er een aantal bij die de bloemstukjes van je madam stiekem aan het uitproberen zijn.

    Like

    • Menck

      Iedereen aan het bloemschikken geslagen: dat zou zo maar ’s kunnen. 😉
      En die bezichtigingen? Tja, tal van mensen komen uiteraard ook toevallig op deze blog terecht. Vaak via de gekste zoektermen, merk ik. Als ze dan niet scoren wat ze zochten, zijn ze snel weg. Maar WordPress telt ze wel bij het eindresultaat.

      Like

    • Menck

      Ik pik er met opzet een topdagje uit, natuurlijk. Vooral omdat het contrast tussen bezoekers en reactiegevers dan des te schrijnender is. Zo gemeen ben ik weer wél. * grijns *
      Hoeft een reactie altijd ‘origineel’ te zijn? Dacht het niet. Een teken van lezen is evenzo tof. Dat jij dat geregeld doet, weet ik en apprecieer ik ten zeerste.

      Like

  6. muggenbeet

    een vaststelling die klopt als een bus. Andere vaststelling: 99,9% van de reacties komen van steeds dezelfde mensen, hooguit een groepje van 20 toffe mensen. Wat me soms wel overkomt zijn vriendelijke verzoeken via e-mail met de vraag om een foto te gebruiken voor hun website of tijdschrift. Dat sta ik meestal toe, toch als het vrijwilliggers zijn of vzw’s. Tevens valt het op dat een aantal blogs geen links plaatsen naar andere blogs via blogroll of doorverwijzing binnen een artikel. Schrik dat ze ook eens elders gaan piepen? Of gebrek aan elementaire sociale feeling? Ik probeer zelf zo goed als ik kan te reageren of vooral mijn appreciatie uit te drukken. In het echte (beroeps)leven doe ik dit ook: schouderklopjes uitdelen of iemand bestoefen als hij/zij dit verdient, dat gaat heel gemakkelijk. Laat het verder nog maar goed waaien Menck!

    Like

  7. onderdeappelboom

    Ah, maar ik denk dan: ze gaan zeggen: “Is ze daar al weer met haar reactie?” Sja 🙂 En als ik eerlijk mag zijn: ik denk dat veel mensen naar floraliën gezocht hebben en ‘teleurgesteld’ zullen geweest zijn dat het niet ‘de echte’ waren. Kan je dat niet zien aan de gebruikte zoektermen? Als je begrijpt wat ik bedoel…
    Verder kan een blog soms nogal als een ‘inside’-groepje overkomen. Dat heb ik ook vaak als ik per ongeluk op een tot op dat ogenblik nog onbekende blog bots. Iedereen die daar een reactie achterlaat, lijkt elkaar te kennen (al is het dan misschien maar blogsgewijs) En dat weerhoudt mij ervan om te reageren en te ‘infiltreren’. Als ik reageer, lijkt ik mij al gluurder te outen…. Ik heb vaagweg de indruk dat ik dit nogal slecht aan het uitleggen ben, maar ik ben dan ook moe 🙂

    Like

  8. Kris

    Hey Menck,

    Iemand die er een blog op nahoudt is iemand die graag schrijft en zijn leven wil delen met anderen. Ik ben geen schrijver, maar lees wel heel graag. Ik kan jouw verhalen en stijl wel goed appreciëren, en daarom ben ik één van die gluurders. Ik zou natuurlijk wel kunnen reageren, maar vraag me dan steeds af hoe je eigenlijk kan reageren op iemand die je niet kent. Heb al veel stukjes gelezen die me konden boeien, Zou eigenlijk gewoon even moeten laten weten dat het goed, mooi of interessant was. Is waarschijnlijk veel leuker voor jou om niet in het luchtledige te schrijven. Ik ga proberen minder lurker te zijn en meer interactieve lezer 🙂 (geldt eigenlijk ook voor mijn gelurk bij Muggenbeet, sorry 😉 )

    Like

  9. zapnimf

    Ach ach. Sja.
    Zelf lijd ik daar ook onder, denken dat niemand mij leest terwijl ik zelf wel overal reageer.
    Als ze mij niet zo goed vinden, dan is dat maar zo, denk ik dan. (Euh… dat is niet precies hoe ik echt erover denk, maar die andere denkpiste is niet voor publicatie vatbaar.)

    Weet dat ik altijd heel content ben met jouw reactie (en die van anderen). Iedereen krijgt graag bevestiging voor zijn moeite.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.