Twijfel in kinderschoenen

“Tussen ons gezegd en gezwegen: wees blij dat je geen vader bént geworden. Je had en hebt de roeping niet, het ontbrak je aan de feel en de verantwoordelijkheid, en je opvattingen over een vrije opvoeding weken – wat zeg ik: wijken – teveel af van wat daar werkelijk mee bedoeld wordt.”
Aldus mijn moeder. En ze vervolgde:
“Het leven is teveel een spel voor jou, een avontuur welhaast.”
Ik wilde protest aantekenen, maar ze ging onverstoord verder.
“Een dagje met Eline en Céleste naar het strand en daardoor vaderlijke gevoelens ontdekken, maakt van jou nog geen vader. Vader zijn is een besténdige opdracht, Menck, geen interim waarin je tijdelijk, als in een voorbijgaande opstoot van overweldiging, zoals je die wel vaker hebt, eventjes volop je ziel legt.”
Eline en Céleste zijn onze petekindjes, überschattige snotneuzen van respectievelijk zeven en negen.
“Maar ma, ik…”
“Meneer wilde een vrijbuiter zijn. Ook toen hij de eerste keer trouwde. Zelfs nadat zijn huwelijk op de klippen was gelopen, is hij niet…”
“Mijn huwelijk is daardoor niet op de klippen gelopen, en dat wéét je!”
“Doet er niet toe. Nu je halfweg de veertig bent, hoef je ook geen vadergevoelens meer te ontwikkelen. Je had er beter aan gedaan om wat vroeger volwassen te worden. En bovendien…” Ze hapte even naar adem. “…heeft Katrien het ook nooit in zich gehad om moeder te worden.”
“Wil je nu alsjeblief dat fulmineren een halt toeroepen? Heb ik nu gezegd dat ik vader wil worden, misschien? Dacht het niet.”
“Je zei toch dat het je spijt dat jullie geen kinderen hebben?”
“Sóms, zei ik. Maar dat impliceert toch niet dat ik nu ineens een prangende kinderwens zou hebben? Dat maak jij daar van. En bovendien: ik zou wél een goede papa geweest zijn.”
“Niet zoals je was en bent. Niet.”
“Een kind verandert een mens.”
“Ach jongen, toch. Aanvankelijk misschien wel, ja. Maar na een tijdje word je toch weer jezelf, geloof me. Het is zoals met een ongelukkige mens die de lotto wint: een tijdlang zal hij euforisch rondlopen, maar daarna wordt het weer gewoon een ongelukkige mens.”
“Beetje scheefgetrokken vergelijking, vind je niet?”
“Je begrijpt best wat ik ermee bedoel.”

Er viel een stilte die wat onaangenaam aanvoelde.

“Nog wat koffie?” opperde ma tenslotte.
“Doe maar.” Ik schoof mijn kopje over tafel in haar richting.
“Ken jij trouwens Evelyne?”
“Is dat niet jullie nieuwe overbuurvrouw?”
“Ja, die.”
“Waarom vraag je dat?”
“Ze is in verwachting.”
“Mááááá!”

  1. onderdeappelboom

    Gho, de onmogelijke discussie over wel of geen kinderen… Wie zou je zijn als je er wel had? Wie zouden wij zijn als we er geen hadden? Er is maar één zekerheid, en dat is dat niets dommer is dan aan kinderen beginnen als je er eigenlijk niet echt wil. Voor de rest is eindeloos gepalaver mogelijk. En iedereen, met of zonder kinderen, zit gewoon in een bootje waar hij er het beste van probeert te maken.

    Like

  2. tijdtussendoor

    Een onvoorzichtigheidje maakte van de huisgenoot en mij ouders 😉 Het is een weg met vallen en opstaan die ik echter niet anders zou willen. Maar soms vraag ik me af: hoe zou het gegaan zijn als ik echt had kunnen kiezen? Maar meer dan een bedenking is het niet.

    Like

  3. micheleeuw

    Ik heb nooit kinderen willen hebben en heb er zo vlug mogelijk voor gezorgd dat ik er geen kon krijgen. Nooit echt spijt van gehad. Zelfs heel zelden gedacht : wat als … Neen, ik hou van mijn leventje zoals het (geweest) is.
    Moeders …

    Like

  4. chelone

    Soms vraagt mij wel eens iemand: ‘Moest je mogen herbeginnen met al wat je nu weet, zou je het anders doen?’
    Dit vind ik een verschrikkelijke oerdomme vraag.
    Ik heb toen ontzettend veel van mijn man gehouden (die ons later heeft verlaten voor een andere vrouw maar dat doet er niet toe). Samen met hem heb ik twee prachtige dochters mogen krijgen en ik vind het nog altijd een zegen dat ze er zijn en dat zal altijd zo blijven, tot de dag dat ik sterf.
    Neen, zeker weten, ik zou het nooit anders hebben gewild!
    Mijn ex is intussen al lang overleden. Mijn kinderen waren slechts 1,5 en 2,5. toen hij vond dat ze nog onmondig waren en dus niet interessant.
    Jammer voor hem dat hij zijn dochters niet heeft zien opgroeien, nooit heeft meegemaakt dat ze geworden zijn tot wat ze nu zijn en nooit van de wederzijdse liefde heeft kunnen proeven.

    Like

  5. sterreklimt

    Ik sta soms nog echt verwonderd als ze mij ‘mama’ noemen en dan denk ik al eens: ja, ik ben een moeder, wat gek. Van twee puberdochters ondertussen. Meermaals voel ik het ontzettend: als ik mijn bezorgde deel laat bovenkomen. Dat gaat precies nooit meer weg. Het is een zeer raar gevoel: die eeuwigdurende verantwoordelijkheid. Dat opvoeden en alleen maar kunnen hopen dat je het goed doet en dat het goed zal gaan. Niet gemakkelijk, maar ik zou het niet meer anders willen.

    Like

  6. Margogogo

    Ik heb ervoor gekozen, samen met mijn ex-man, en zou me m’n leven zonder smurf niet meer kunnen voorstellen. Toen smurf 2 jaar was hadden we ook gekozen voor een broertje of zusje voor hem, maar na 4 maanden zwangerschap heeft de natuur daar anders over beslist.
    Soms is het een kwestie van kiezen, soms niet.

    Like

  7. zapnimf

    Ik schrijf wel eens op een kaartje voor een geboorte : ‘Wij zouden uit ervaring kunnen spreken, als wij niet liever uit ervaring willen zwijgen.

    D’r zijn genoeg argumenten voor de twee keuzes.

    Like

  8. Eilish

    Ik heb er veel medisch gepruts aan mijn lijf voor over gehad om mijn twee op de wereld te krijgen, en nu zou ik ze met evenveel overgave soms eens naar de maan kunnen schieten (wel rap terughalen natuurlijk)
    Een mens maakt keuzes in zijn leven, er zijn veel pro’s en contra’s. Niemand kan of mag een keuze maken voor een ander.

    Like

  9. blanche

    KInderen, dat is wat ik het meest zou missen als ik er geen had.
    Alleen met je kind heb je een band van onvoorwaardelijke liefde. Niemand kan je meer doen blinken van trots dan je kind. Je kinderen zijn een venster op wat leeft bij jonge mensen en zorgen ervoor dat je niet opgesloten raakt in de denkbeelden van je eigen generatie en heimwee krijgt naar je eigen jeugd.
    Onze kinderen, dat is een overschot aan gezelligheid, boeiende discussies en een onverbreekbaar wijgevoel. En, kinderen geven je kleinkinderen, dat is helemaal de max, daar zijn alleen maar fijne kanten aan, je kan ze immers teruggeven als het te druk wordt.

    Och ja, als je de kosten-batenanalyse maakt zal het resultaat voor iedereen wel een andere uitkomst geven en misschien ben ik gewoon één van de gelukkigen waar de baten de kosten duizendmaal overtreffen.
    Een waarborg krijg je er niet bij, dus moet je gewoon je gevoel volgen.

    Like

  10. cornutus

    Tja, wij zeggen wel eens over kinderen: Als ze klein zijn, zijn ze op op te eten, wanneer ze groot zijn, heb je spijt dat je het niet gedaan hebt. 😉
    Ik zou niet weten hoe het zou zijn zonder kinderen, natuurlijk. Ik hou heel veel van mijn kinderen, ze zijn allemaal volwassen en (bijna) het huis uit, maar soms maak ik me zo veel zorgen dat het gewoon niet leuk meer is. Dat is wel iets dat je moet leren: zij hebben hun eigen leven en eigen zorgen, daar hoef ik me niet ook nog druk om te maken.

    Ik denk dat jij trouwens een heel goeie vader zou zijn, laat je moeder maar kletsen. Maar twee van die surrogaatkinderen zijn ook wel makkelijk toch? Praat jezelf in elk geval geen complex aan. Dat doet je moeder wel voor je 😉
    Sterkte.

    Like

  11. Christel

    Als jullie gelukkig zijn op jullie manier… dan zijn wij er zeker niet om daar over te oordelen. Allicht is het zoals koffiemetmelkensuiker opperde… de teleurstelling van je moeder.

    Ieder vult zijn eigen leven zelf in… en dat is voor iedereen mooi op de door hem/haar gekozen manier.

    Like

  12. Nachtbraker

    Ik heb zelf ook geen kinderen, dus ik weet niet echt wat het is om er zelf te hebben. Bij familie en vrienden zie ik dat kinderen je soms heel gelukkig kunnen maken, maar soms ook heel ongelukkig. Dat ze mensen dichter bij elkaar kunnen brengen, maar dat ze ook een énorme druk kunnen zijn op een relatie. Ik vind het wel fantastisch dat we in een maatschappji leven waarbij je de keuze hebt, en waarbij die keuze ook door de meeste mensen wordt begrepen en gerespecteerd. Ik heb me wel al vaak de vraag gesteld: “waarom krijgen mensen eigenlijk kinderen?”. Ik denk dat daar wellicht 1001 antwoorden op zijn…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.