Zij zwommen zeven zeeën

Mijn twee nichtjes – zeven en negen lentes jong – wilden er per se een namiddagje op uit. Ze trokken hiertoe zo hard aan nonkel Mencks mouw dat het niet proper meer was.
“Pas op,” sprak ik hen vermanend toe, “da’s katoen, en voor je het weet heb ik een slobbermouw.”
“Nonkel Menck, nonkel Menck, gaan we ergens naartoe waar er dieren zijn?” jengelde het grut, daarbij smekende reeënoogjes opzettend waar mijn hart instant van smolt.
“Wat dachten jullie van de kinderboerderij?” Die was vlakbij – lekker makkelijk – en voor kinderen ongetwijfeld een bron van opperste verwondering.
“Pff, daar zijn we al drie keer geweest. En ze hebben er alleen maar stomme geiten, konijnen, kippen en hangbuikvarkens.”
Ik haalde een dikke nul op het rekest. Een nonkel die zelf geen papa is, weet u wel.
“Het Sea Life Center dan maar?” Dat was iets verder, maar nog zeer te doen.
“Wat is dat?”
“Daar zitten allerlei, eh, waterdiertjes. Kleurrijke visjes! Schildpadjes! Zeehondjes!” Ik hoopte dat de schattigheid van mijn verkleinwoorden doel zou treffen.
“Jáááá!”
Oef, raak.

Aan de kassa mocht nonkel Menck al meteen diep in de buidel tasten. “Twee volwassenen en twee kinderen? Da’s dan negenenvijftig euro alstublieft.” Dat spel kon hier maar beter de moeite zijn.
Wat bleek nog geen uur later? Sea Life is bovenal klein, niet overal even verzorgd en lost allerminst de verwachting in van de argeloze bezoeker die uit is op een dagje dierenplezier. Want een heuse zoobeleving  is het hoegenaamd niet, al doet de wervende folder annex website toch even anders vermoeden: “Een magische onderwaterwereld met meer dan 2500 dieren uit de zeven wereldzeeën!”
Yeah, right. Als je een aquarium met vijftig vissen al direct als vijftig dieren gaat beschouwen, kan zulks kloppen. Maar wat ik er zag waren – naast een overkill aan vissen en visjes – enkele actieve en herstellende zeehonden, een stuk of wat pinguïns, een massa identieke (geelwang)schildpadden, drie otters, een blinde zeeleeuw en een vuistvol haaien ter grootte van overmaatse sardienen. De obligate zeesterren, mossels en ander Noordzeebevolkend kriel laat ik maar even buiten beschouwing. Niet zelden huisden ze in aquaria waarvan het glas sterk bealgd dan wel zeer bekrast was. Uitermate nefast voor de zichtbaarheid, zoveel is zeker.
De kinderen vonden het, na twee cola’s, een ijsje en een warme wafel toe, bij-zon-der fascinerend. Zeker als ze daarna ook nog eens mochten hengelen aan het viskraampje à rato van drie euro per kop.

Mocht u van plan zijn om één dezer ook eens naar Sea Life Blankenberge te trekken: ’t is leuk voor de (jonge) kroost, maar al bij al een beetje zonde van de centen. Sea Life levert vooral een directe bijdrage aan het behouden van de natuur en het welzijn van de zeedieren, en doet hiertoe in de eerste plaats beroep op úw bijdrage. De rest is reclamemagie.

[ Foto’s: Menck ]

  1. Sandra dieLimburgse

    Dus verwaarlozing allom, dat geeft je hart toch een steek … vooral die zeehond op je foto is toch niet echt toe om aam publiek te moeten figureren.
    Ik kan me nog herrinneren dat ik als puber vroeger in de buurt van Kortrijk in een dierentuin was geweest waar ik zeer gedeprimeerd vandaan ging. Zieligheid ten top en de stank kan ik me nu, 20 jaar later nogsteeds voor de geest halen.

    Maar, de kleintjes hadden het (een dagje) toch naar hun zin gehad.

    Like

    • Menck

      Die zeehond bevond zich in de ziekenboeg. Hij was herstellende. Of dat nou bloed is op zijn kopje of dat het van het licht van de rode spots kwam, weet ik niet. Hij ziet er alvast niet vreselijk gelukkig uit.
      Een dierentuin in de buurt van Kortrijk? Aviflora?

      Like

  2. micheleeuw

    Ik vind die kleine in ‘de bubbel’ op foto 2 een heel leuk zicht.
    Wij zijn nog niet geweest en zouden alleen gaan wanneer we sterke-korting-kaarten hebben weten te bemachtigen.
    Toch opdracht geslaagd : het kleine grut was tevreden.

    Like

    • Menck

      Ik heb Nausicaa ook al twee keer bezocht. In één woord: fantastisch!
      Maar het beschreven uitje was een inval op de middag. ’t Moest dus snel gaan, waardoor Nausicaa, wegens de afstand, uit de boot viel.

      Like

    • appelmoose

      Ja, ik ben er ook een keer geweest. Of toch bijna.
      Ik had er ergens reclame voor gehoord, op een radiozender (NRJ vermoedelijk of SkyRock) en zaagde mijn vader de oren van zijn hoofd om er naartoe te rijden.
      Het werd een memorabel uitstapje: het goot water, we verdwaalden, we kwamen tenslotte aan in Boulogne s/M, het stonk er vreselijk vanwege de vismarkt, zo vreselijk dat je niet in het stadje kon blijven, het waaide, het stormde en toen we uiteindelijk aankwamen bij Nausicaa bleek het nog niet te bestaan.
      We waren iets van een maand of zes voor de opening…

      Ik ben er nooit meer geraakt.

      Like

  3. Margogogo

    Sealife is oud en afgeleefd, er zit geen pit meer in. Dat was mijn vaststelling een jaar of 10 geleden toen ik er voor het laatst een keertje was om smurf te entertainen.
    Als de kindjes nog eens aan uw katoenen mouw trekken voor een uitje kan ik u Aquatopia aanraden. Spoor gewoon gezellig met de trein naar Antwerpen en ge zijt er. http://www.aquatopia.be/ : naar mijn mening een heel pak leuker en qua onderwaterleven veel machtiger en prachtiger!

    Like

  4. veerle

    En de roggen die je mag strelen, zijn die weg? Want hen herinner me ik toch nog als een fijne attractie, voor de kinderen in elk geval, of die beesten zelf ervan genoten betwijfel ik.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.