Vanuit de hoogte (1)

De echte aftakeling begon zo’n twee jaar geleden. Eerst was er het steeds moeizamere stappen met de schrik het evenwicht te verliezen. Dat werd aanvankelijk nog middels een wandelstok bewaard. Maar osteoporose in die mate is nietsontziend en takelt het lichaam onvermurwbaar verder af. De wandelstok moest dra plaatsmaken voor een rollator, de rollator voor een rolstoel. De combinatie rollator-rolstoel garandeerde haar zelfstandige beweeglijkheid gedurende zowat zes maanden, maar daarna kondigde het botmonster zich in volle hevigheid aan en werd mijn moeder officieel hulpbehoevend. We schrijven begin dit jaar toen ze haar rollator verkocht en de rolstoel haar enige vorm van mobiliteit werd.

In de lente van dit jaar eclipseerde ook de kracht uit haar armen. Mijn vader werd gepromoveerd tot haar privéchauffeur. Hij duwde haar van de keuken naar de eetkamer, van het salon naar het toilet, van het toilet naar de wastafel. Drie-, tien-, twintigmaal daags. Een held ontsproten uit doffe ellende.
Waar hij haar echter nooit naartoe rolde, was naar buiten. Want dat kon simpelweg niet. De ouderlijke woning is namelijk een huis op een hoogte. Het verlaten zonder trappen te gebruiken, is onmogelijk. Niet via de voordeur, niet via de garage, niet naar de tuin.

Mijn broer stelde een traplift voor. Die werd, na rijp beraad, geïnstalleerd. Zo raakte ma naar de benedenverdieping vanwaar pa haar de tuin kon induwen. Een bijzonder dure grap als je bedenkt dat ze er amper drie maand gebruik heeft kunnen van maken. Van de rolstoel in de liftstoel et vice versa verwerd tot een geseling en mondde uit in een totale onmogelijkheid.
Mijn moeder werd een gevangene van haar eigen huis, een vogel in een kooi, een rat in de val. Een open raam was haar enige buitenbeleving geworden. Er werd menig traantje om geplengd.

In juni opperde ik het plan om voor haar een terrasontwerp uit te tekenen. Een kerngeïmpregneerd houten terras op palen. De onoverkomelijke trappen naar de tuin zouden op die manier onder het terras verdwijnen. Het zou haar in staat stellen om, via de achterdeur, rechtstreeks het terras op te rollen en opnieuw van de open lucht en het zicht op de achtertuin te kunnen genieten. Ze zei dat ik aandoenlijk lief was, maar verklaarde me tevens voor gek.

Ik dreef door en ontwierp met mijn vaste kompaan, de pc, een gedetailleerd plan alsook een nauwkeurige materiaal- en prijsberekening. Het totaalbedrag was schier tweemaal hoger dan dat van de traplift. Bovendien was mijn ervaring met het bouwen van een terras in de hoogte nul. Twee serieuze obstakels, kortom.
Diezelfde avond nog contacteerde ik een vriend die bekend staat als een rasechte duivel-doet-al. Ik legde hem mijn plan voor. Hij zag het onmiddellijk zitten.
Vervolgens trok ik met het uitgewerkte voornemen naar mijn ouwelui. Als een volleerd pleiter garandeerde ik hen de uitvoerbaarheid. En of de kostprijs misschien een obstakel was? Vrijheid bleek onbetaalbaar en de stoutmoedige onderneming daartoe werd goedgekeurd.  

[ Wordt vervolgd ]

De te overwinnen probleemuitgang:

Het plan:

Stap 1:

Stap 2:

Stap 3:

Totaalbeeld:

Eén reactie

  1. Pingback: Vanuit de hoogte (2 – slot) « TWAAIT

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.